Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Έβαλες τον πήχη ψηλά και την έκανες. Νομίζω πως ξεχνώ• τότε έρχεσαι /δροσερό νερό σε διψασμένο, η μνήμη σου/ κι αλλάζεις το σύμπαν μου.

Φαντάζομαι να κάνω τη γνωστή διαδρομή, η πόρτα να ανοίγει, να με πειράζεις για κάτι ασήμαντο.

Να καθόμαστε στην τζαμαρία δίπλα υπεραναλύοντας τα πάντα, ύστερα να γελάμε επειδή είχαμε πει δεν θα το ξανακάνουμε.

Να σε βρίζω για τη μουσική που ακούμε κι εσύ να τη δυναμώνεις.

Θυμάμαι να μου στέλνεις φωτογραφίες από παιδικές τούρτες του ζαχαροπλαστείου, κοντά σου.

Να με πηγαίνεις για φαγητό εκεί που άκουσες είναι καλά και να είναι όντως.

Θυμάμαι, όλο θυμάμαι μια άλλη ζωή, που χάθηκε μαζί σου.

Να συζητάμε, να διαφωνούμε, να τα βρίσκουμε στα μισά, ή απλώς να σου λέω "ρε μαλάκα Άννα δίκιο έχεις, παράταμε με" και να μου λες 1-0 γελώντας δυνατά. Αδερφούλα μου, μου λείπεις.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους