Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Πρόσωπα Νίκος Χουλιαράς 15 Οκτωβρίου 1940 - Αθήνα, 20 Ιουλίου 2015 Ο Στίβεν Κρέιν, αυτό το μεγάλο ταλέντο της αμερικανικής λογοτεχνίας που χάθηκε τόσο μα τόσο νέος, πρόλαβε να καρφιτσώσει στις καρδιές μας το “Κόκκινο Άστρο” του.

Και έτσι μια μεγάλη ιστορία σώθηκε για πάντα, να θυμίζει τι μεγάλη και ωραία που είναι η ψυχή σαν παλεύει μονάχη της για τη ζωή.

Ε λοιπόν, αν θα ‘θελα να ντύσω μουσικά αυτήν την ιστορία με τη σκηνή της εφόδου του τρομαγμένου στρατιώτη που δεν γνωρίζει σύνορο ο τρόμος του και φτερουγίζει πέρα από τις γραμμές των εχθρών, θα διάλεγα την Μπαλάντα του Χαμού του αξέχαστου Νίκου Χουλιαρά.

Θα τον βρείτε στα τραγούδια που λησμονήσαμε, “στ’ασημένιο χαλινάρι” της ελληνικής μουσικής, της ποίησης που παλεύει με το κλαράκι της ανθρωπιάς της κόντρα σε σπαθιά και σε θηρία.

Στη λήθη κόντρα. “Το παιδί κινάει στη μάχη μα το άλογό του δεν ξεκινάει”, τραγουδάει στην μπαλάντα του ο Γιαννιώτης δημιουργός που ‘χει αλαργέψει εδώ και χρόνια.

Και μια ύλη ανυπόταχτη, σαν αυτή που μας εμπιστεύτηκε ο Διονύσιος Σολωμός, μια ύλη τρομερή επιβάλλεται στη μορφή και τα πράγματα.

Ένας τόσος δα στίχος, μια μικρή, τερπνή κοντυλιά τα βάζει με τον πόλεμο και με τη μοίρα. Ο Κρέιν σμίγει με το τραγούδι του με εκείνο του Χουλιαρά και ο πόλεμος γίνεται κομμάτια.

Το κατορθώνει ο Χουλιαράς με την αγάπη και με το πέταγμα των απλών, των τρυφερών του στίχων.

Και έτσι μες στο νου μου το τραγούδι του συντροφεύει τον αξέχαστο στρατιώτη της καλύτερης, αμερικανικής λογοτεχνίας. Από το 1895 ως σήμερα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους