Σου έχει τύχει να μιλάς με κάποιον και να σου λέει: «Δεν συμφωνώ μαζί σου, αλλά έχεις δικαίωμα στην άποψή σου», ενώ η πραγματική πρόθεση, η εξωλεκτική επικοινωνία του, ουρλιάζει: «Δεν συμφωνώ μαζί...

Πλήρες Κείμενο:

Σου έχει τύχει να μιλάς με κάποιον και να σου λέει: «Δεν συμφωνώ μαζί σου, αλλά έχεις δικαίωμα στην άποψή σου», ενώ η πραγματική πρόθεση, η εξωλεκτική επικοινωνία του, ουρλιάζει: «Δεν συμφωνώ μαζί σου, γιατί εγώ λέω το σωστό και εσύ το λάθος»; Και σου έχει τύχει, μήπως, ενώ λες «μα εμένα αυτή είναι η γνώμη μου, εγώ αυτό πιστεύω», να παλεύεις παρόλα αυτά να τον πείσεις πως αυτό που λες εσύ είναι το σωστό και αυτός λέει το λάθος; Έχει πολλές παραμέτρους όλο αυτό, αλλά ας μείνουμε σήμερα στους ψυχικούς συμβιβασμούς.

Υπάρχει μια αόρατη, αλλά πανίσχυρη μηχανή μέσα στο ανθρώπινο μυαλό.

Λειτουργεί αθόρυβα, χωρίς τη δική μας άδεια, και έχει έναν και μόνο σκοπό: να προστατεύσει την εικόνα που έχουμε χτίσει για τον εαυτό μας.

Αυτό ονομάζεται ψυχικός συμβιβασμός που τον τροφοδοτεί είναι η ασυνείδητη, ακαταμάχητη ανάγκη μας να πείσουμε τον εαυτό μας ότι «αυτό που βλέπω, αυτό που καταλαβαίνω, αυτό που επιλέγω, είναι το απόλυτα σωστό, το άψογο και υψηλής αξίας». Και αυτό συμβαίνει γιατί είναι θέμα επιβίωσης.

Συναισθηματικής και υπαρξιακής, αλλά και βιολογικής. Μάλιστα! Ωστόσο, αυτός ακριβώς ο μηχανισμός δεν είναι μόνο ένα εργαλείο επιβίωσης· είναι και η θεμελιώδης ρίζα του δογματισμού.

Το να αναγνωρίσουμε ότι η κρίση μας μπορεί να είναι λανθασμένη, ότι η επιλογή μας μπορεί να είναι ελαττωματική ή ότι η οπτική μας είναι περιορισμένη, προκαλεί έναν αφόρητο πόνο και σύγχυση Σπευδουμε αυτόματα να πείσουμε τον εαυτό μας για το αλαθητο του, όχι επειδή έχουμε δίκιο, αλλά επειδή χρειαζόμαστε να έχουμε δίκιο για να νιώθουμε ασφαλείς και άξιοι.

Καταλαβαίνουμε λοιπόν ότι για να μπορέσεις να αμφισβητήσεις τον εαυτό σου, χρειάζεται να έχεις υψηλή αυτοεκτίμηση δηλαδή να νιώθεις ασφαλής με την αξία σου ακόμα και όταν κάνεις λάθος.

Και δεν μιλάω για το να παραδεχτείς απλώς ότι «κάτι δεν γνωρίζεις». Μιλάω για το να παραδεχτείς ότι αυτή σου η πεποίθηση, αυτή σου η πράξη ή συμπεριφορά, μπορεί να είναι αποτέλεσμα ενός κόμπλεξ, μιας κακίας ή μιας ελλειψης σου.Τελοσπάντων από ένα δυσλειτουργικό και σκιερό μέρος της προσωπικοτητα σου.

Που δεν το γνωρίζεις και σε τρομαζει.Και επειδή σε τρομάζει, βρίσκεις καταφύγιο και ανακούφιση σε μια γνωστή τακτοποιημένη νοητική φωλιά.

Η πραγματικότητά μας είναι ένα άθροισμα από αξίες, αρχές, ανασφάλειες, ανάγκες, επιθυμίες, φόβους, αρετές, ευλογίες, ένστικτα και υπερβατικές ανάσες.

Όλα σε σύνθεση.Διαμορφωμένα από πολυπαραγοντικές αιτίες.

Βιολογία, περιβάλλον, προηγούμενες ζωές, συλλογικό ασυνείδητο, πρόγονοι, χίλια δυο.

Παρτο αυγό και κούρευτο.

Και το καθένα κάνει την εμφάνισή του όταν είναι η στιγμή του.

Κάθε τι που θαυμάζεις και κάθε τι που αποστρέφεσαι είναι, στην τελική ανάλυση, μια πεποίθηση.

Αυτό που για σένα είναι σημαντικό, για έναν άλλον είναι ήσσονος σημασίας.

Όσο όμως αποκτάς σοφία, διαπιστώνεις ότι όλα είναι σημαντικά και ασήμαντα ταυτόχρονα.

Όλα είναι θαύμα, και ταυτόχρονα δεν είναι.

Και κάπως έτσι αναδύεται η Σωκρατική αλήθεια: *«Ένα οίδα, ότι ουδέν οίδα»*. Οτιδήποτε άλλο είναι απλώς περιορισμένο.

Αυτός ο ασυνείδητος δογματισμός δεν αφορά μόνο τα μεγάλα ιδεολογικά ή πολιτικά ζητήματα.

Είναι το δηλητήριο που διαβρώνει τις καθημερινές μας σχέσεις.

Στα σπίτια μας: Μετατρέπεται σε πεισματικές διαφωνίες για το πώς πρέπει να μεγαλώσουν τα παιδιά, για το ποιος έχει τον «σωστό» τρόπο να διαχειριστεί ένα οικονομικό ή για το ποια είναι η «σωστή» ηθική στάση απέναντι σε έναν συγγενή.

Στη δημόσια σφαίρα: Χτίζει τείχη.

Δημιουργεί φατρίες, φανατισμό, την αδυναμία μας να ακούσουμε την αντίθετη άποψη χωρίς να νιώσουμε ότι απειλούμαστε προσωπικά.

Όταν ο Ψευδής Εαυτός κυβερνά, ο άλλος δεν είναι απλώς «διαφορετικός»· είναι «λάθος». Και εκεί γεννιέται κάθε μορφή βίας, λεκτικής ή σωματικής, εμφύλιας ή γεωπολιτικής.

Η ωριμότητα δεν είναι θέμα ηλικίας.

Δεν έρχεται αυτόματα με τα χρόνια· είναι προϊόν ευφυΐας, γνώσης και, κυρίως, τόλμης! Το μεγαλύτερο βήμα προς την ψυχική ενηλικίωση είναι η ικανότητα να αφαιρείς τον τόνο της απόλυτης αλήθειας από τον λόγο σου.

Να μπορείς να λες: «Σύμφωνα με τη δική μου αντίληψη, με τα δεδομένα που έχω, αυτό πιστεύω».Τώρα.

Αυτή η φράση δεν είναι αδυναμία.

Είναι η ύψιστη μορφή πνευματικής ελευθερίας.

Σου επιτρέπει να αμφιβάλλεις για σένα και για τους άλλους.

Και αυτή η αμφιβολία δεν χρειάζεται να σε αποθαρρύνει, να σε παραλύει ή να σε απογοητεύει.

Είναι απλώς μέρος μιας υγιούς κανονικότητας.

Είναι η αποδοχή του κοινού μας τόπου: της Σωκρατικής σοφίας.

Του ότι, στο τέλος της ημέρας, «ούτε αυτό που είδα, το είδα απόλυτα», γιατί όλοι μας κοιτάμε τον κόσμο μέσα από το πρίσμα των τραυμάτων, των βιωμάτων και των ορίων μας.

Και εδώ ερχόμαστε στο τελικό, ίσως το πιο ειλικρινές και ανθρώπινο συμπέρασμα.

Όταν φτάνεις σε αυτό το επίπεδο συνείδησης, συμβαίνει ένα παράδοξο.

Νιώθεις μια βαθιά αυτοσυμπόνια και εμπιστοσύνη.

Είναι σαν να έχεις κατανοήσει ένα κρυμμένο συμπαντικό κώδικα.

Και λες Ααααα ετσι λοιπον; Ναι έτσι! Το τίμημα; Κουράζεσαι να συνομιλείς με ανθρώπους που το «στομάχι» τους (ο ψυχισμός τους) δεν μπορεί να χωνέψει αυτή την αλήθεια.

Δεν έχεις πια την ενέργεια να μπεις στη διαδικασία να αποδομήσεις τον δογματισμό κάποιου που αρνείται πεισματικά να αυτοαποκαλυφθεί.

Η ωριμότητα, βλέπεις, σου δίνει και το δικαίωμα να επιλέγεις τις μάχες σου.

Και κάποιες φορές, η πιο ώριμη επιλογή είναι η σιωπή, το χαμόγελο και η αποχώρηση.

Γιατί στο τέλος της ημέρας, ο μόνος άνθρωπος που χρειάζεται πραγματικά να πείσεις για την αξία των επιλογών σου... είσαι ο ίδιος σου ο εαυτός.

Και όταν τα καταφέρεις, δεν χρειάζεσαι πια το χειροκρότημα (ούτε τις εντάσεις) κανενός άλλου.

Άντε γεια τώρα.! Μην αφήνεις κανέναν να σου τρελαίνει το μυαλό. Μάθε να προστατεύεις ότι πιο πολύτιμο έχεις. Εσένα!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους