𝚳𝛊𝛂 𝛔𝛕𝛆𝛎ά𝛘𝛚𝛒𝛈 𝛊𝛔𝛕𝛐𝛒ί𝛂 𝛔𝛕𝛐 𝚷𝛆𝛅ί𝛐𝛎 𝛕𝛐𝛖 Ά𝛒𝛆𝛚ς Ήταν γύρω στις 10:30 χτες το βράδυ στο Πάρκο, όταν δύο νεαροί άρχισαν να τρέχουν σαν δαιμονισμένοι από τον χώρο του θερινού θεάτρου «Αλίκη» προς τον...
𝚳𝛊𝛂 𝛔𝛕𝛆𝛎ά𝛘𝛚𝛒𝛈 𝛊𝛔𝛕𝛐𝛒ί𝛂 𝛔𝛕𝛐 𝚷𝛆𝛅ί𝛐𝛎 𝛕𝛐𝛖 Ά𝛒𝛆𝛚ς Ήταν γύρω στις 10:30 χτες το βράδυ στο Πάρκο, όταν δύο νεαροί άρχισαν να τρέχουν σαν δαιμονισμένοι από τον χώρο του θερινού θεάτρου «Αλίκη» προς τον κεντρικό διάδρομο Κωνσταντίνου και μετά προς την εκκλησία των Ταξιαρχών.
Σκυλιά γάβγιζαν αναστατωμένα στο θέατρο Αλίκη.
Κάτι είχε γίνει.
Σε λίγο ξεπρόβαλε στον κεντρικό διάδρομο Κωνσταντίνου μια μεσήλικη γυναίκα, με καταγωγή από την Κίνα, όπως μάθαμε αργότερα.
Είχε μια έκφραση απόγνωσης.
Κοιτούσε γύρω της, προσπαθώντας να καταλάβει πού είχαν πάει οι δύο νεαροί.
Προσπαθήσαμε να της εξηγήσουμε με νοήματα ότι έτρεχαν σαν τρελοί.
Δεν θα μπορούσε να τους προλάβει.
Λίγο αργότερα εμφανίστηκε και μια δεύτερη γυναίκα.
Άρχισε να φωνάζει στην πρώτη.
Ήταν οργισμένη.
Εκτός εαυτού.
Την κατηγορούσε για κάτι.
Ότι δεν πρόσεχε; Μαζευτήκαμε λίγα άτομα γύρω τους.
Δυστυχώς, οι δύο γυναίκες δεν γνώριζαν ούτε λέξη στα αγγλικά.
Καλέσαμε την υπηρεσία φύλαξης του Πάρκου στο τηλέφωνο και ήρθαν γρήγορα.
Ένας νέος άντρας από όσα άτομα έσπευσαν να βοηθήσουν, έβαλε στο κινητό του την εφαρμογή μετάφρασης.
Από τα αγγλικά στα κινεζικά και αντίστροφα.
Κάπως έτσι καταφέραμε να μάθουμε ότι τις είχαν κλέψει.
Μια τσάντα με πολύ σημαντικά για εκείνες έγγραφα και το κινητό τους.
Οι δράστες ήταν δύο.
Ο ένας, μας είπαν, είχε χαρακιές στο χέρι.
Οι φύλακες τις ρώτησαν, πάντα μέσω της εφαρμογής μετάφρασης, εάν ήθελαν να καλέσουν την αστυνομία.
Όπως μας είπαν, αρκετοί άνθρωποι που πέφτουν θύματα κλοπής στο Πάρκο, δεν θέλουν να περιμένουν μέχρι να φτάσει η Αστυνομία για να καταγράψει το συμβάν.
Ίσως γιατί σκέφτονται ότι, μέχρι τότε, οι κλέφτες θα βρίσκονται χιλιόμετρα μακριά.
Οι γυναίκες είπαν τελικά «ναι», μετά και από την παρότρυνση όσων είχαμε μαζευτεί.
Τότε όμως, ένας νεαρός, που παρουσιάστηκε ως αιγυπτιακής καταγωγής και γνώριζε αρκετά καλά ελληνικά και αγγλικά, τους πρότεινε —μέσω της εφαρμογής μετάφρασης στο δικό του κινητό— να πάνε στην πλατεία Βικτωρίας για να αναζητήσουν τα κλεμμένα.
Είπε κατηγορηματικά ότι όσοι κλέβουν στο Πάρκο καταλήγουν εκεί για να πουλήσουν όσα άρπαξαν.
Εκεί, είπε, θα τους έβρισκαν.
Άρχισαν να χτυπούν καμπανάκια.
Δύο γυναίκες μόνες τους.
Σε μια ξένη χώρα.
Χωρίς να γνωρίζουν ούτε μία λέξη σε άλλη γλώσσα.
Χωρίς καν κινητό για να επικοινωνήσουν με κάποιον δικό τους.
Να πάνε μόνες τους στην πλατεία Βικτωρίας για να ψάξουν αυτούς που τις έκλεψαν; Όχι.
Ήταν επικίνδυνο.
Θα μπορούσε να είναι ακόμη και παγίδα.
Και, αναπόφευκτα, το μυαλό πήγε και στο κακό: μήπως αυτός που τους πρότεινε τη «λύση» είχε κάποια σχέση με τους δράστες; Με τα πολλά, οι φύλακες κι εμείς που βρισκόμασταν εκεί πείσαμε τις δύο γυναίκες να παραμείνουν στον χώρο και να περιμένουν την Αστυνομία.
Να μην ακολουθήσουν κανέναν.
Να μην εμπιστευτούν κανέναν.
Κι ας σκεφτόμασταν από μέσα μας: για μια υπόθεση κλοπής στο Πάρκο, με δύο γυναίκες που δεν μπορούν να συνεννοηθούν, πόσο εύκολο θα ήταν άραγε να βρουν πραγματικά βοήθεια από την Αστυνομία; Αλλά τι άλλο μπορούσε να γίνει; Τουλάχιστον να μην κινδυνεύσουν περισσότερο.
Σιγά σιγά, ο θυμός της νεότερης γυναίκας είχε καταλαγιάσει.
Τώρα έμοιαζε κι εκείνη απελπισμένη.
Η μεγαλύτερη παρέμενε με την ίδια έκφραση απόγνωσης.
Πόσο διαφορετικό μοιάζει ένα τέτοιο περιστατικό όταν συμβαίνει στον «άλλον»... Μια μικροκλοπή, θα λέγαμε οι περισσότεροι και οι περισσότερες.
Αν μπούμε, όμως, στη θέση τους; Ξένες σε μια χώρα.
Εργαζόμενες, όπως τουλάχιστον μαρτυρούσαν η κουρασμένη εμφάνιση και τα ρούχα τους.
Χωρίς να γνωρίζουν τη γλώσσα.
Χωρίς τηλέφωνο.
Χωρίς τρόπο να επικοινωνήσουν.
Με πολύτιμα για εκείνες έγγραφα χαμένα.
Και γύρω τους ανθρώπους που έδειχναν να θέλουν να βοηθήσουν, αλλά δεν μπορούσαν καν να επικοινωνήσουν.
Δεν γνωρίζω τι έγινε τελικά.
Είχε φτάσει 11 παρά κάτι και οι πύλες του Πάρκου θα έκλειναν.
Οι δύο γυναίκες παρέμεναν εκεί, μαζί με τους φύλακες, περιμένοντας την αστυνομία.
Έφυγα με αίσθηση στεναχώριας και ανημπόριας.
Μια "μικροκλοπή" μπορεί για το θύμα να είναι ολόκληρος ο κόσμος του που καταρρέει... *Μαζί τους παρέμενε και εκείνος που έλεγε να πάνε στην πλατεία Βικτωρίας... Δ.Κ.
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους