Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Hoo-wah!» Μια λέξη. Μια κραυγή ζωής. Και πίσω της, μια από τις σπουδαιότερες ερμηνείες στην ιστορία του κινηματογράφου.

Σαν σήμερα, το 1993, ο Αλ Πατσίνο ανέβηκε στη σκηνή της 65ης τελετής των Βραβείων Όσκαρ για να παραλάβει το πρώτο και μοναδικό μέχρι σήμερα Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου της καριέρας του, για την αξέχαστη ερμηνεία του ως αντισυνταγματάρχης Φρανκ Σλέιντ στην ταινία «Άρωμα Γυναίκας» (Scent of a Woman, 1992). Κι όμως, λίγο έλειψε να μην υπάρξει ποτέ αυτή η ερμηνεία. Ο Πατσίνο είχε απορρίψει αρχικά τον ρόλο, θεωρώντας πως δεν ήταν ο κατάλληλος.

Στη θέση του είχαν εξεταστεί ο Τζακ Νίκολσον, ο Χάρισον Φορντ, ο Ντάστιν Χόφμαν και ο Τζο Πέσι.

Ήταν ο ατζέντης του που τον έπεισε να ξαναδιαβάσει το σενάριο.

Χρόνια αργότερα, ο ίδιος ο Πατσίνο παραδέχθηκε πως εκείνη η συμβουλή άλλαξε την καριέρα του.

Για να υποδυθεί έναν άνθρωπο που είχε χάσει την όρασή του, δεν αρκέστηκε στη φαντασία του.

Πέρασε εβδομάδες συναντώντας ανθρώπους που είχαν τυφλωθεί από ατυχήματα, ακούγοντας τις προσωπικές τους ιστορίες.

Δεν τον ενδιέφερε μόνο πώς κινούνταν, αλλά κυρίως πώς ένιωθαν.

Πώς ήταν η στιγμή που κατάλαβαν ότι δεν θα ξανάβλεπαν ποτέ.

Πώς βίωσαν τον θυμό, την απελπισία, την κατάθλιψη και, τελικά, την αποδοχή.

Στον οργανισμό The Lighthouse της Νέας Υόρκης εκπαιδεύτηκε σε καθημερινές δεξιότητες ανθρώπων με απώλεια όρασης: να εντοπίζει μια καρέκλα χωρίς να βλέπει, να σερβίρει ποτό, να ανάβει ένα πούρο, να κινείται με το λευκό μπαστούνι.

Ακόμη και εκτός γυρισμάτων παρέμενε στον χαρακτήρα.

Δεν εστίαζε το βλέμμα του πουθενά και απέφευγε να κοιτάζει τους συνομιλητές του, ώστε η συμπεριφορά του να γίνει δεύτερη φύση.

Υπάρχει όμως και μια μικρή λεπτομέρεια που έμελλε να γίνει θρυλική.

Η χαρακτηριστική κραυγή «Hoo-wah!» δεν υπήρχε στο σενάριο.

Την άκουσε από τον στρατιωτικό σύμβουλο της ταινίας, ο οποίος τον εκπαίδευε να λύνει και να συναρμολογεί το όπλο του με κλειστά μάτια μέσα σε λιγότερο από 45 δευτερόλεπτα.

Κάθε φορά που ο Πατσίνο τα κατάφερνε, εκείνος φώναζε δυνατά: «Hoo-wah!». Ο ηθοποιός υιοθέτησε τη φράση και την έκανε αναπόσπαστο κομμάτι του Φρανκ Σλέιντ.

Και ύστερα ήρθε εκείνη η σκηνή... Το αξέχαστο τάνγκο με τη Γκαμπριέλ Άνουαρ.

Δύο εβδομάδες πρόβες, τρεις ημέρες γυρισμάτων και λίγα μόλις λεπτά στην οθόνη που έμειναν για πάντα στην ιστορία του κινηματογράφου.

Ένας τυφλός άντρας οδηγεί με σιγουριά μια άγνωστη γυναίκα στον χορό, αποδεικνύοντας ότι η αληθινή όραση δεν βρίσκεται στα μάτια, αλλά στην ψυχή.

Το «Άρωμα Γυναίκας» δεν είναι απλώς μια ταινία.

Είναι ένα μάθημα αξιοπρέπειας, θάρρους, μοναξιάς, φιλίας και δεύτερων ευκαιριών.

Είναι η ιστορία ενός ανθρώπου που είχε σχεδόν εγκαταλείψει τη ζωή, μέχρι που γνώρισε κάποιον που του θύμισε πως πάντα υπάρχει ένας λόγος να συνεχίσεις.

Και ίσως γι' αυτό, περισσότερα από τριάντα χρόνια μετά, η ερμηνεία του Αλ Πατσίνο εξακολουθεί να συγκινεί.

Γιατί δεν βλέπουμε απλώς έναν σπουδαίο ηθοποιό.

Βλέπουμε έναν άνθρωπο που αφιερώθηκε ολοκληρωτικά στον ρόλο του, με σεβασμό, αφοσίωση και αλήθεια. Κάποιες ερμηνείες κερδίζουν ένα Όσκαρ. Κάποιες, όμως, κερδίζουν μια θέση στην αιωνιότητα. Hoo-wah!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους