Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Υπάρχουν άνθρωποι που θεραπεύουν το σώμα. Και υπάρχουν άνθρωποι που θεραπεύουν την ψυχή. Ο Patch Adams προσπάθησε να κάνει και τα δύο.

Δεν γεννήθηκε ήρωας.

Δεν γεννήθηκε με μια εύκολη ζωή.

Ήταν ένα παιδί που γνώρισε νωρίς την απώλεια.

Ο θάνατος του πατέρα του τον βύθισε σε μια βαθιά κατάθλιψη.

Έφτασε στο σημείο να πιστέψει πως η ζωή δεν είχε πια κανένα νόημα.

Νοσηλεύτηκε σε ψυχιατρική κλινική και βρέθηκε αντιμέτωπος με το πιο σκοτεινό πρόσωπο της ανθρώπινης ύπαρξης.

Εκεί, όμως, γεννήθηκε και μια υπόσχεση.

Αν κατάφερνε να σταθεί ξανά όρθιος, θα αφιέρωνε τη ζωή του στους άλλους.

Όχι απλώς για να θεραπεύει ασθένειες, αλλά για να απαλύνει τον ανθρώπινο πόνο.

Έγινε γιατρός.

Θα μπορούσε να ακολουθήσει τον δρόμο που ακολουθούν οι περισσότεροι.

Ένα ιδιωτικό ιατρείο, οικονομική άνεση, κοινωνική καταξίωση.

Δεν το έκανε.

Πίστευε ότι η υγεία δεν είναι εμπόρευμα.

Ότι κανένας άνθρωπος δεν πρέπει να στερείται περίθαλψη επειδή δεν έχει χρήματα.

Ότι ένας ασθενής δεν είναι ένας αριθμός σε έναν φάκελο, αλλά ένας άνθρωπος που φοβάται, πονά, ελπίζει και έχει ανάγκη να τον κοιτάξουν στα μάτια.

Έτσι γεννήθηκε το όραμα του Gesundheit! Institute.

Ένα νοσοκομείο χωρίς λογαριασμούς.

Χωρίς ασφαλιστικές διακρίσεις.

Χωρίς την ψυχρή απόσταση που συχνά χωρίζει τον γιατρό από τον ασθενή. Ο Patch φορούσε κόκκινη μύτη κλόουν.

Όχι για να κάνει τον κόσμο να γελάσει απλώς.

Για να του θυμίσει ότι, ακόμη και μέσα σε έναν θάλαμο νοσοκομείου, η ελπίδα δεν πεθαίνει.

Γιατί το γέλιο δεν θεραπεύει τον καρκίνο.

Δεν κολλάει τα σπασμένα κόκαλα.

Δεν εξαφανίζει τον πόνο.

Μπορεί όμως να θεραπεύσει κάτι εξίσου σημαντικό: τον φόβο, τη μοναξιά και την απόγνωση.

Για δεκαετίες ταξίδεψε σε όλο τον κόσμο, επισκεπτόμενος νοσοκομεία, ορφανοτροφεία, προσφυγικούς καταυλισμούς και εμπόλεμες περιοχές.

Δεν τον ενδιέφερε αν απέναντί του βρισκόταν ένας πρόεδρος ή ένα παιδί που δεν είχε ούτε παπούτσια.

Για εκείνον όλοι είχαν την ίδια αξία.

Το 1998 ο Ρόμπιν Ουίλιαμς ενσάρκωσε τον Patch Adams στη μεγάλη οθόνη και συγκίνησε εκατομμύρια ανθρώπους.

Η ταινία έγινε παγκόσμιο σύμβολο της ανθρωπιάς, όμως ο ίδιος ο Patch υπενθύμιζε πως το σημαντικότερο δεν ήταν η δική του ιστορία.

Ήταν το όραμά του.

Ένας κόσμος όπου η φροντίδα δεν αγοράζεται.

Ένας γιατρός που πρώτα ακούει και μετά γράφει συνταγές.

Ένα χαμόγελο που δεν χρεώνεται.

Σε μια εποχή όπου η ταχύτητα συχνά νικά την ανθρώπινη επαφή και το κέρδος μοιάζει να προηγείται της συμπόνιας, ο Patch Adams εξακολουθεί να μας θυμίζει κάτι απλό αλλά βαθιά επαναστατικό: Η μεγαλύτερη θεραπεία δεν βρίσκεται πάντοτε μέσα σε ένα φάρμακο.

Βρίσκεται στην αγάπη, στην παρουσία, στο άγγιγμα, στο χαμόγελο και στην αληθινή φροντίδα.

Ίσως τελικά αυτό να είναι το πιο δύσκολο είδος ιατρικής. Και ίσως γι' αυτό να είναι το πιο σπουδαίο.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους