Το ημερολόγιο έγραφε 21 Ιουλίου του 1951 όταν αντίκρισε για πρώτη φορά το φως του κόσμου ο λατρεμένος Ρόμπιν Γουίλιαμς (φωτογραφημένος εδώ από τον περίφημο Ίρβινγκ Πεν, το 1998), ο οποίος μας έγνεψε...

Πλήρες Κείμενο:

Το ημερολόγιο έγραφε 21 Ιουλίου του 1951 όταν αντίκρισε για πρώτη φορά το φως του κόσμου ο λατρεμένος Ρόμπιν Γουίλιαμς (φωτογραφημένος εδώ από τον περίφημο Ίρβινγκ Πεν, το 1998), ο οποίος μας έγνεψε δυστυχώς αντίο υπερβολικά νωρίς. Ο Γουίλιαμς, που προσπάθησε πολλές φορές να αποτινάξει το στίγμα της μηχανής του γέλιου, εκτόξευσε την κωμωδία στη στρατόσφαιρα, διαπρέποντας παράλληλα σε κάθε δραματικό ή σκοτεινό ρόλο που ενσάρκωσε.

Το ταξίδι του Ρόμπιν -που εργαζόταν αρχικά ως stand up comedian, μίμος και κλόουν- με προορισμό τη φήμη και τη δόξα ξεκίνησε το 1978, όταν και εμφανίστηκε στο επεισόδιο My Favorite Orkan, στην 5η σεζόν της κωμικής τηλεοπτικής σειράς Happy Days.

O δημιουργός της σειράς, Γκάρι Μάρσαλ, εντυπωσιάστηκε τόσο πολύ με το πηγαίο ταλέντο και τις απίστευτες αυτοσχεδιαστικές ικανότητες του Ρόμπιν που αποφάσισε σχεδόν αυτοστιγμεί να χτίσει μια ολόκληρη spin-off σειρά, βασισμένη στον χαρακτήρα που ερμήνευσε ο Γουίλιαμς. Το Mork & Mindy του ABC διήρκησε 4 σεζόν (1978-1982) και παρά τη διαρκώς φθίνουσα πορεία του στους δείκτες τηλεθέασης, καθιέρωσε τον Ρόμπιν Γουίλιαμς στη συνείδηση του αμερικανικού κοινού. O Ρόμπιν πραγματοποίησε το κινηματογραφικό του ντεμπούτο στη σεξοκωμωδία Can I Do It… Till I Need Glasses? (1977), ενώ το βάπτισμα του πυρός στους πρωταγωνιστικούς ρόλους ήρθε με το Popeye (1980) του Ρόμπερτ Όλτμαν, το οποίο κατακρεουργήθηκε από κοινό και κριτικούς, καταλήγοντας σε εισπρακτική φαλκονέρα.

Το 1982, ο Γουίλιαμς λαμβάνει εγκωμιαστικά σχόλια για την αντισυμβατική του ερμηνεία στη δραματική κομεντί The World According to Garp του Τζορτζ Ρόι Χιλ, το 1983 συμπρωταγωνιστεί με τον Γουόλτερ Ματάου στη σαχλή κωμωδία The Survivors.

Το 1984 είναι εξαιρετικός στο -σύμφυτο με το κλίμα της εποχής- Moscow on the Hudson του Πολ Μαζέρσκι, ενώ το 1986 τον συναντούμε στην απλοϊκή, αλλά πολύ συμπαθητική, κωμωδία The Best of Times του Ρότζερ Σπότισγουντ, καθώς και στην τηλεταινία Seize the Day, που βασίζεται στο ομότιτλο βιβλίο του Σολ Μπέλοου (σε ένα περίεργο παιχνίδισμα, καθώς ο τίτλος μοιάζει εκ των υστέρων με προπομπό-οιωνό για μια από τις μεγαλύτερες στιγμές στην καριέρα του Ρόμπιν, που ήρθε τρία χρόνια αργότερα). Το 1987 ο Ρόμπιν αρχίζει να φλερτάρει με την κορυφή, αποσπώντας την πρώτη του οσκαρική υποψηφιότητα (Α’ Ανδρικού Ρόλου) για την ερμηνεία του ως Έιντριαν Κρονάουερ, στο Good Morning, Vietnam του Μπάρι Λέβινσον.

Την ίδια χρονιά συμμετέχει και στο The Adventures of Baron Munchausen του Τέρι Γκίλιαμ, όπου εμφανίζεται στους τίτλους με το παιχνιδιάρικο ψευδώνυμο Ray D. Tutto.

Το 1989 έρχεται η δεύτερη οσκαρική υποψηφιότητα (και πάλι Α’ Ανδρικού Ρόλου) για την ερμηνεία του στην ταινία Dead Poets Society του Πίτερ Γουίαρ, ενώ το 1990 ο Ρόμπιν είναι εξαιρετικός τόσο στη μαύρη κωμωδία Cadillac Man του Ρότζερ Ντόναλντσον όσο και στη δραματική ταινία Awakenings της Πένι Μάρσαλ.

Το 1991 ο Ρόμπιν μάς χαρίζει την -ίσως- κορυφαία ερμηνεία του και αποσπά τρίτη υποψηφιότητα Α’ Ανδρικού Ρόλου στο πανέμορφο The Fisher King του Τέρι Γκίλιαμ (που κάποτε πρέπει να γράψουμε γι' αυτό), ενώ ενσαρκώνει και τον Πίτερ Παν στο αξιαγάπητο Hook του Στίβεν Σπίλμπεργκ.

Την επόμενη χρονιά ο Γουίλιαμς δανείζει τη φωνή του στο τζίνι του Aladdin (1992), ανοίγοντας τον δρόμο για τη μετάβαση από τους εξειδικευμένους φωνητικούς ηθοποιούς στους χολιγουντιανούς αστέρες που δίνουν πλέον φωνή στους ήρωες των κινουμένων σχεδίων.

Το 1993 πρωταγωνιστεί στο Mrs.

Doubtfire του Κρις Κολόμπους, το 1994 έρχεται το αμήχανο Being Human του Μπιλ Φόρσαϊθ, το 1995 είναι ξεκαρδιστικός σε μικρό ρόλο στο Nine Months του Κρις Κολόμπους (όπως θα έχετε ήδη διαπιστώσει, ο Κολόμπους υπήρξε ένας από τους πιο σταθερούς συνεργάτες του Ρόμπιν) και πρωταγωνιστεί στην παιδική περιπέτεια Jumanji που έσπασε τα ταμεία, ενώ το 1996 είναι σκέτη απόλαυση στο Birdcage του Μάικ Νίκολς, remake της ταινίας Cage aux Folles του Εντουάρ Μολιναρό, πρωταγωνιστώντας παράλληλα στο άχαρο και αμήχανο Jack, τη μαύρη κηλίδα της φιλμογραφίας του Φράνσις Φορντ Κόπολα.

To 1997 ο Ρόμπιν -πέρα από «out of focus» (μα τι αδιανόητη έμπνευση) στο Deconstructing Harry του Γούντι Άλεν- βραβεύεται επιτέλους με Όσκαρ Β’ Ανδρικού Ρόλου για την ερμηνεία του στο Good Will Hunting του Γκας Βαν Σαντ.

Το 1998 πρωταγωνιστεί στο πολύ ενδιαφέρον, αν και άνισο, What Dreams May Come του Βίνσεντ Γουόρντ, ενώ το 1999 τον συναντούμε τόσο στο Jacob the Liar του Πίτερ Κάσοβιτς (που μακελεύεται από κοινό και κριτικούς) όσο και στο Bicentennial Man του Κρις Κολόμπους, που εκκινεί από μια έξυπνη ιδέα αλλά ξεφουσκώνει στην πορεία.

Το 2001 ο Ρόμπιν έχει φωνητικό ρόλο στο A.I. Artificial Intelligence του Στίβεν Σπίλμπεργκ, ενώ το 2002 -σε μια εκπληκτική αναλαμπή προτού η καριέρα του μπει σε ένα στάδιο ύφεσης- είναι υποδειγματικός σε δύο εξαιρετικά σκοτεινούς ρόλους: στο One Hour Photo του Μαρκ Ρόμανεκ, αλλά και στο Insomnia του Κρίστοφερ Νόλαν, στο πλευρό του Αλ Πατσίνο, γεννώντας μια άλυτη απορία ως προς το γιατί δεν αξιοποίηθηκε περισσότερο σε εφάμιλλους χαρακτήρες.

Αμέσως μετά δανείζει τη φωνή του στα Robots (2005) και στο Happy Feet (2006), ενώ στην τελευταία περίοδο της καριέρας του ξεχωρίζουν η συμμετοχή του στην κωμική τριλογία Night at the Museum (2006, 2009 και 2014, με την τρίτη ταινία να βγαίνει στις αίθουσες μετά τον θάνατό του) ως (κέρινος, εντούτοις ολοζώντανος) Θιόντορ Ρούσβελτ, καθώς και η εμφάνισή του ως Ντουάιτ Αϊζενχάουερ στο The Butler (2013) του Λι Ντάνιελς.

Στο δειλινό της ζωής του, ο υπέροχος Ρόμπιν (που είχε ξεγλιστρήσει από τις συμπληγάδες του θανάτου πολλές φορές, έχοντας παλέψει για δεκαετίες ολόκληρες με τους δαίμονες του εθισμού στο αλκοόλ και στα ναρκωτικά) έπασχε από την εκφυλιστική νόσο Lewy Body Dementia (Άνοια με σωμάτια Lewy), που είχε διαγνωστεί αρχικά λανθασμένα ως νόσος του Πάρκινσον. Ο Ρόμπιν πέρασε τον τελευταίο χρόνο της ζωής του υποφέροντας από στρες, αϋπνίες, τρομώδες παραλήρημα, παραισθήσεις, απώλεια μνήμης και κρίσεις παράνοιας.

Βλέποντας το μυαλό και το σώμα του να τον προδίδουν, ο Ρόμπιν Γουίλιαμς έβαλε τέλος στη ζωή του στις 11 Αυγούστου του 2014.

Και άφησε πίσω του ένα δυσαναπλήρωτο κενό και μια αγιάτρευτη μελαγχολία.

Στα σχόλια μπορείτε να διαβάσετε τις αναλυτικές κριτικές του CineDogs για τις ταινίες: 🎬Good Morning, Vietnam (1987) 🎬Dead Poets Society (1989) 🎬Insomnia (2002)

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους