Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο ιστορικός Ηρακλής αποκαλείται από τους φίλους του "Σύλλογος Ηρώων" και όχι άδικα.

Αθλητής του Ηρακλή υπήρξε ο θρυλικός Γεώργιος Ιβάνωφ που έδωσε το όνομα του στο γήπεδο του μπάσκετ, το "Ιβανώφειο". Αλλά και το κλειστό γυμναστήριο του βόλεϊ φέρει το όνομα ενός άλλου πραγματικού ήρωα, αθλητή του "Γηραιού" στον στίβο, του Ταγματάρχη Γεωργίου Κατσάνη που έπεσε στις 21 Ιουλίου του 1974 υπερασπιζόμενος την ελευθερία και την ελληνικότητα της Κύπρου.

Τα οστά του ταυτοποιήθηκαν σε ομαδικό τάφο στα υψώματα της Κερύνειας το 2017 και μεταφέρθηκαν το 2020 στην Ελλάδα και την ιδιαίτερη πατρίδα του, το Σιδηρόκαστρο Σερρών όπου αναπαύεται για πάντα.

Αντί οποιουδήποτε επιλόγου, θα αναρτήσω τα λόγια που έγραψε η κόρη του Λίνα Κατσάνη το 2018, όταν ο πατέρας της βρισκόταν ακόμα θαμμένος στην κυπριακή γη, αυτή που έδωσε τη ζωή του για να παραμείνει ελεύθερη... "Σαράντα τέσσερα χρόνια πέρασαν από εκείνον τον γεμάτο πόνο, Ιούλιο του 1974.

Σαράντα τέσσερα χρόνια που ο πατέρας μου Γεώργιος Κατσάνης ποτίζει με το αίμα του τα χώματα της Κύπρου . Πολλές φορές αναρωτήθηκα πότε κάποιος γίνεται ΗΡΩΑΣ.

Ο πατέρας μου ήταν στρατιωτικός, γινόταν πόλεμος άνθρωποι σκοτώνονταν.

Ήταν πολύ πιθανό να σκοτωθεί στις μάχες που γινόντουσαν.

Γιατί όμως ήρωας; Τάχθηκε επικεφαλής της ομάδας διοίκησης χωρίς να έχει δίπλα του κανένα να τον αντικαταστήσει και να τον στηρίξει.

Κοντά στο κάστρο του Αγίου Ιλαρίωνα πετυχαίνει το σκοπό της επιχείρησης.

Και μένει εκεί περιμένοντας μια βοήθεια που δεν έφτασε ποτέ.

Μένει εκεί γνωρίζοντας ότι οι τουρκικές δυνάμεις ενισχύονται.

Δεν εγκαταλείπει δεν υποχωρεί, γνωρίζοντας τη μοίρα του μένει πιστός στο καθήκον.

Είχε τη δυνατότητα να επιλέξει ανάμεσα στη ζωή και στο καθήκον και διάλεξε το δεύτερο.

Αυτή η επιλογή τον κάνει ήρωα.

Προσπαθώ να σκεφτώ τις τελευταίες του στιγμές, μέσα στη φωτιά της μάχης όταν κατάλαβε ότι οι δυνάμεις που περίμενε δεν θα έφταναν ποτέ. ΠΡΟΔΟΜΕΝΟΙ ΗΡΩΕΣ!!! Ήταν ένας γενναίος άνθρωπος.

Ποτισμένος από μικρός με το γάλα της φιλοπατρίας.

Πάντα μπροστά... Δύο φορές πλησίασε τον θάνατο με τις πτώσεις του στο Παναθηναϊκό στάδιο και στο Καυτατζόγλειο.

Όταν οι φίλοι του τον ρωτούσαν πως κατάφερε να ζήσει απαντούσε:Μα εγώ ξέρω να πέφτω.

Πράγματι ήξερε να πέφτει... Και έπεσε εκεί, στη λυσσαλέα μάχη του Άγιου Ιλαρίωνα.

Μεγαλώσαμε χωρίς τον πατέρα μου.

Οι ζωές μας θα ήταν διαφορετικές αν ζούσε.

Στηριχτήκαμε στην αγάπη και τη θυσία της μητέρας μου που σαράντα τέσσερα χρόνια έμεινε πιστή στην ανάμνηση του.

Σαράντα τέσσερα χρόνια μετά, εμείς δεν ξεχνάμε πατέρα.

Δεν ξεχνάμε τίποτα και κανέναν.

Δεν ξεχνάμε τη θυσία ,την προδοσία ,τους αληθινούς φίλους, αυτούς που προσπάθησαν να κερδίσουν από το όνομα σου. Δεν ξεχνάμε. Σαράντα τέσσερα χρόνια μετά οι πληγές δεν έχουν κλείσει"... Antreas Tsemperlidis

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους