Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η στοιχειωμένη μέρα που η Κύπρος γύρισε την πιο μαύρη σελίδα της ιστορίας της.

Βομβαρδισμοί στην Κερύνεια και στη Λευκωσία, ο βάρβαρος εισβολέας σκορπά τον θάνατο, τον ξεριζωμό, τη μιζέρια.

Δολοφονίες άοπλων, βιασμοί γυναικών, βασανιστήρια αιχμαλώτων και εξαναγκασμός εγκατάλειψης των περιουσιών.

Μαζί με όλα αυτά, κόβονται τα φτερά και τα όνειρα ολόκληρων γενεών. Η Κύπρος στο έλεος της παράνομης στρατιωτικής εισβολής από την Τουρκία.

Φόβος, πόνος, αγανάκτηση και αγωνία για την τύχη των αγαπημένων τους προσώπων. «Θέλουμε να πάμε έσσο μας». «Που είναι ο γιος μου;». «Δεν έχουμε ούτε ένα ζευγάρι εσώρουχα». «Ο άνδρας μου έμεινε πίσω στην Αμμόχωστο». «Συζητούν για μαζικές εκτελέσεις σε χωριά της Κερύνειας». Αυτή είναι η πραγματικότητα της 20ης Ιουλίου 1974.

Τόσο ωμή, τόσο επώδυνη, τόσο ανθρώπινη μέσα στην τραγικότητα της.

Η μέρα που σταμάτησε ο χρόνος για την πατρίδα μας.

Μια πραγματικότητα που κανένας χρόνος δεν μπορεί να εξωραΐσει, καμία σκοπιμότητα να αλλοιώσει και καμία γενιά δεν δικαιούται να ξεχάσει.

Ελευθερία - Η λέξη που συμπυκνώνει αιώνες ιστορίας του πολύπαθου νησιού μας.

Το απόσταγμα του μεγάλου πόθου της Κύπρου.

Με αυτή τη λέξεις στο στόμα θυσιάστηκαν οι ήρωες μας - υπερασπιζόμενοι την πατρίδα - χαράσσοντας στην Ιστορία την πιο αδιαπραγμάτευτη μορφή ηρωικής συνέπειας - την απόλυτη ταύτιση του λόγου με τη θυσία. 52 χρόνια μετά Κανένας Δεν Ξεχνά και Τίποτα Δεν Ξεχνιέται.

Ο αγώνας για απελευθέρωση από τον κατοχικό στρατό και επιστροφή δεν ξεθωριάζει και δεν παραποιείται.

Δόξα και τιμή στους πεσόντες.

Τούτη η γη δεν πουλιέται. Τούτη η δίψα δε σβήνει. Χίλια χρόνια αν περάσουν, δεν πεθαίνουμε σκλάβοι.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους