Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τάδε έφη, ο αγαπημένος μας Χαϊνης, Δημήτρης Αποστολάκης. Η μουσική και η τέχνη είναι μια διαλεκτική συνθήκη.

Ως εκ τούτου θα ήταν ηλίθιο να πει κανείς ότι η μουσική παράγεται από τους μουσικούς.

Τουναντίον η μουσική είναι η διάδραση του δημιουργού με τον ακροατή.

Η καλλιτεχνική συνθήκη αφορά όλο το ευρύ φάσμα της κοινωνικοπολιτικής ζωής.

Η μουσική έχει γίνει καταναλωτικό προϊόν.

Καταναλώνονται εκδηλώσεις, γεγονότα.

Υπόκεινται στη νομοτέλεια της αγοράς αφού έχουμε τη βιομηχανία του θεάματος.

Οπότε όχι μόνο είναι επιβεβλημένο το είδος μουσικής που θα ακούσει ο φοβισμένος υπάκουος καταναλωτής από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης τα οποία είναι, μαζί με τη διασκέδαση, οι δύο μεγάλοι πραίτορες της εξουσίας.

Οχι μόνο επιβάλλεται η αισθητική, αλλά οι άνθρωποι γαλουχούνται ώστε να γίνονται «νεροχύτες»… Η «ειδικότητά» μου είναι να «σκοτώνω» εμένα.

Αν δεν σκοτώσεις τον εαυτό σου θα γεράσεις αμέσως.

Στο σύμπαν δεν υπάρχει ούτε ένα μόριο σταθερό.

Ολα αλλάζουν.

Η ασφάλεια είναι ο θάνατος του υποκειμένου.

Ακόμη και η τέχνη είναι πράξη καταστροφής και όχι δημιουργίας.

Καταστρέφεις τον παλιό κόσμο για να γεννηθεί ο καινούργιος.

Αρα το να σκοτώνεις είναι το πιο απαραίτητο απ’ όλα… Θεωρώ την ευτυχία σπορ των ηλιθίων.

Για μένα σημαντικό είναι η αρμονία.

Μου δημιουργήθηκε αρκετές φορές η επιθυμία να παρατήσω τα πάντα. Εχω κάψει πολλές φορές το καλύβι μου. Εχω κάνει άπειρες https://vathikokkino.gr/archives/180915

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους