Original Post

Πλήρες Κείμενο:

"Πίσω από τη μάσκα κρύβεται μια ιδέα, και οι ιδέες δεν πεθαίνουν ποτέ!" Αυτό που πέτυχε η εθνική Ισπανίας είναι ένα πραγματικό ορόσημο.

Ως ένας άνθρωπος που λατρεύει την Ισπανική ποδοσφαιρική σχολή περισσότερο από οτιδήποτε άλλο στο άθλημα, θεωρώ πως ο προχθεσινός θρίαμβος αποτελεί τον καρπό ενός πολυετούς, σχολαστικού σχεδιασμού.

Το κείμενο που ακολουθεί είναι εκτενές, αλλά ίσως είναι μια από τις πιο απολαυστικές τακτικές αναλύσεις που έχω μοιραστεί τελευταία.

Αν δεν έχεις χρόνο τώρα, αποθήκευσε το για αργότερα.

Αν όμως είσαι ελεύθερος, φτιάξε τον καφέ σου και πάμε! Ο Λουίς ντε λα Φουέντε είναι χωρίς αμφιβολία ένας εξαιρετικός προπονητής.

Ωστόσο, σε αυτή την εξίσωση οφείλουμε να προσθέσουμε κάθε άνθρωπο που αρνήθηκε να αφήσει το Ισπανικό στιλ να σβήσει.

Σε μια εποχή όπου όλος ο πλανήτης παραδόθηκε στο νέο ποδόσφαιρο των ταχυτήτων, της ωμής σωματικής δύναμης και των γρήγορων επιθετικών μεταβάσεων, η Ισπανία αντιστάθηκε.

Ακόμα και όταν το παιχνίδι συνεχών μεταβιβάσεων άρχισε να φαντάζει βαρετό λόγω της έλλειψης ατομικής έμπνευσης, οι Ισπανοί επέλεξαν να προστατεύσουν την ταυτότητά τους.

Κομβικό ρόλο σε αυτό έπαιξε και η Μπαρτσελόνα, η οποία, παρά τις δικές της κρίσεις, δεν απαρνήθηκε ποτέ αυτή τη φιλοσοφία. Η Ισπανία παρουσίασε ίσως την πιο αποτελεσματική αμυντική λειτουργία που έχουμε δει σε εθνικό επίπεδο εδώ και χρόνια, και αυτό οφείλεται κυρίως στον τρόπο που επιτίθεται! Ο Ντε λα Φουέντε επέλεξε να αμυνθεί στήνοντας ένα "μεσαίο αμυντικό μπλοκ" στον άξονα.

Αυτή η προσέγγιση του επέτρεψε να ωθήσει τους παίκτες του σε ένα προωθημένο πρέσινγκ, βοηθώντας ταυτόχρονα την αμυντική του γραμμή να κάνει άμεσες προληπτικές καλύψεις στις αντίπαλες αντεπιθέσεις.

Όταν είχε την κατοχή, η ομάδα ανέβαζε τις γραμμές της ψηλά, διατηρώντας απόλυτη συμπαγή δομή.

Φυσικά, αυτό το τακτικό σκάκι δεν θα απέδιδε ποτέ χωρίς τον Ρόδρι στο χορτάρι, ο οποίος αποτελεί την απόλυτη ενσάρκωση αυτής της αγωνιστικής προσέγγισης.

Για να κατανοήσουμε τον ρόλο του Ρόδρι, πρέπει να γυρίσουμε στον Πεπ.

Διαβάζοντας τα βιβλία "Άλλος Τρόπος να Κερδίζεις" και "Η Εξέλιξη", στάθηκα ιδιαίτερα στα κεφάλαια για τον Σέρχιο Μπούσκετς.

Όταν ο Πεπ προπονούσε τη δεύτερη ομάδα της Μπαρτσελόνα, έψαχνε απεγνωσμένα ένα αμυντικό χαφ που να "διαβάζει" το παιχνίδι όπως ο ίδιος.

Μια μέρα, ο Τίτο Βιλανόβα του έδειξε τον Μπούσκετς, χαρακτηρίζοντάς τον ως "έναν αργό και κακό αμυντικό που χάνει τις μονομαχίες". Ο Πεπ, όμως, είδε έναν παίκτη που μπορούσε να προωθήσει την μπάλα από την άμυνα με τρόπο που δεν είχε ξαναδεί, και αμέσως του άλλαξε θέση μετατρέποντάς τον σε κλασικό "εξάρι". Όταν ο Τίτο απόρησε για το πώς ένα αδύναμο και ψηλόλιγνο παιδί θα παίξει στο κέντρο, ο Πεπ απάντησε επαναστατικά: "Τι να την κάνω τη δύναμη; Το μόνο που θέλω είναι να μοιράζει σωστά την μπάλα". Αργότερα, όταν τον προώθησε στην πρώτη ομάδα, ο ίδιος ο Κρόιφ τον ειρωνεύτηκε ρωτώντας αν ο Μπούσκετς προορίζεται για να "κουβαλάει τα νερά". Όταν όμως ο νεαρός τότε μέσος καθιερώθηκε εκτοπίζοντας τον Γιάγια Τουρέ, ο Κρόιφ παραδέχτηκε το λάθος του.

Η απάντηση του Πεπ έχει μείνει στην ιστορία: "Μπορώ να σου πω με σιγουριά, Γιόχαν, πως καταλαβαίνω καλύτερα το ποδόσφαιρο όταν η μπάλα βρίσκεται στα πόδια του Σέρχιο". Υπάρχει μια τεράστια παρανόηση γύρω από τον ορισμό του "αθλητικού" ποδοσφαιριστή.

Δεν είναι απαραίτητα ο ψηλός, μυώδης παίκτης που κερδίζει κάθε μονομαχία στον αέρα.

Παίκτες όπως ο Τόμας Μίλερ ή ο Τσάβι ήταν αθλητικά φαινόμενα με εντελώς διαφορετικό τρόπο.

Ένας πραγματικά σωματικός παίκτης είναι αυτός που μπορεί να πιέζει με ένταση για τουλάχιστον 70 λεπτά, να προστατεύει την μπάλα με το σώμα του και να διατηρεί την ισορροπία του.

Ειδικά στη θέση του αμυντικού μέσου, οι αναχαιτίσεις δεν έρχονται από τα σκληρά μαρκαρίσματα, αλλά από το σωστό διάβασμα της φάσης.

Γι' αυτόν τον λόγο, προπονητές όπως ο Πεπ λατρεύουν αυτά τα ψηλά, φαινομενικά "αργά", αλλά πανέξυπνα εξάρια όπως ο Μπούσκετς, ο Μάτιτς, ο Κάρικ και ο Ρόδρι.

Το ύψος τους τούς προσφέρει ευρύτερο οπτικό πεδίο, επιτρέποντάς τους να σκανάρουν τον χώρο, να διατηρούν το κεφάλι ψηλά και να μεταφέρουν το παιχνίδι με το μυαλό τους υπό συνθήκες πίεσης.

Επιστρέφοντας στον Ντε λα Φουέντε, η μεγαλύτερη επιτυχία του ήταν πως προστάτευσε τους παίκτες του, κρατώντας τους κοντά τον έναν στον άλλον σε μικρούς χώρους.

Το αυστηρό "παιχνίδι θέσεων" απαιτεί απόλυτη πνευματική και σωματική εγρήγορση, κάτι που εξηγεί και τη λογική απόφασή του να αφήσει εκτός τον εξαντλημένο Πέδρι.

Επιπλέον, η χρήση των εξτρέμ του ήταν ιδιοφυής. Ο Γιαμάλ έμενε κολλημένος στη γραμμή του αράουτ, τραβώντας πάνω του την αντίπαλη πίεση για να ανοίξει το γήπεδο.

Από την άλλη πλευρά, ο αριστερός εξτρέμ λειτουργούσε ως "επιθετικός του ημιχώρου", συγκλίνοντας διαρκώς προς τον άξονα.

Αυτή η κίνηση άδειαζε ολόκληρο τον διάδρομο για τα επιθετικά ανεβάσματα του Κουκουρέγια, ενώ παράλληλα έδινε χώρο στον Όλμο να εκμεταλλευτεί τα ρήγματα.

Όσο κι αν κλειστεί ένας αντίπαλος, αυτή η Ισπανία έχει την υπομονή να επιμείνει στο πλάνο της, ξέροντας πως η ρωγμή θα βρεθεί ακόμα και στο τελευταίο λεπτό.

Ζήτω η Ισπανία, ζήτω ο Πεπ και οι ιδέες του Κρόιφ, ζήτω όλοι εκείνοι που τόλμησαν να πουν "Όχι" σε ένα ποδόσφαιρο που κινδύνευε να γίνει βαρετό!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους