Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Θέλω απλώς να καταγράψω, ως επίλογο σε αυτή την ιστορία, ότι το ποδόσφαιρο δεν υπήρξε ποτέ ατομικό άθλημα, παρά μόνο όταν μιλάμε για τον Μέσι.

Όσο σπουδαίος κι αν είναι ένας παίκτης, παραμένει ανίκανος να πρωταγωνιστήσει χωρίς τους κατάλληλους συμπαίκτες, ακόμα κι αν το τακτικό πλαίσιο είναι κομμένο και ραμμένο στα μέτρα του για να γίνει ο απόλυτος "στρατός ενός ανδρός". Αυτό το αφήγημα, όμως, περί Τσάβι, Ινιέστα και Πεπ έπρεπε να έχει καταρριφθεί προ πολλού.

Ναι, ο Μέσι είχε την τύχη να συνυπάρξει για τέσσερα χρόνια με μια ιστορική φουρνιά παικτών, η οποία όμως πριν τον Πεπ πελαγοδρομούσε.

Η δική του επιρροή στην εκτόξευση της απόδοσής τους ήταν πολύ μεγαλύτερη από τη δική τους σε αυτόν.

Όταν αυτή η γενιά αποχώρησε, η Μπαρτσελόνα για δύο ολόκληρα χρόνια ήταν αποκλειστικά και μόνο ο Μέσι.

Έπειτα ήρθε ο Λουίς Ενρίκε και ξεκίνησε η ιστορία με το απόλυτο αγωνιστικό "παυσίπονο", ξηλώνοντας ουσιαστικά την έννοια της τακτικής συνοχής, ακριβώς επειδή υπήρχε ο Μέσι.

Του έφεραν τον Σουάρες και τον Νεϊμάρ για να μοιραστούν το βάρος, αλλά όταν ο Βραζιλιάνος έφυγε και ο Σουάρες άρχισε να βαραίνει σωματικά, ο Μέσι βρέθηκε να παλεύει μόνος.

Πλαισιωμένος από μετριότητες, παραλίγο να κατακτήσει τα πάντα, αν δεν υπήρχε εκείνο το ένα καταστροφικό παιχνίδι, στο οποίο, φυσικά, ήταν και πάλι ο απόλυτος πρωταγωνιστής.

Οι ατέρμονες ιδεολογικές διαμάχες των Καταλανών οπαδών τον πλήγωσαν βαθιά.

Το 2014, μοιράζονταν φυλλάδια στο γήπεδο με το ερώτημα "Τι θα κάνατε αν ο Μέσι έφευγε;", απλώς και μόνο γιατί κάποιοι αρνούνταν να του πιστώσουν την επιτυχία. Ο Τίτο Βιλανόβα τον έπεισε να μείνει λίγο πριν φύγει από τη ζωή.

Η έννοια του συστήματος κατέρρευσε οριστικά, και εκείνος βγήκε μπροστά για να προστατεύσει τους νεαρούς συμπαίκτες του, όντας μόνος στην πρώτη γραμμή του πυρός, μέχρι να φτάσουμε στο burofax του 2020 και την πιο άκομψη, βάναυση έξοδο. Στην Εθνική Αργεντινής, τα πράγματα πέρασαν σε εντελώς άλλο επίπεδο. Ο Μέσι επωμίστηκε ολομόναχος τις χειρότερες αθλητικές διοικήσεις που έχει δει ποτέ το άθλημα.

Το 2010, ο Μαραντόνα παρέταξε τέσσερις επιθετικούς απέναντι στη Γερμανία, πιστεύοντας απλοϊκά πως έτσι θα βάλει περισσότερα γκολ, για να δεχτεί τελικά τέσσερα.

Αυτό ήταν το τοξικό περιβάλλον που έπρεπε να υπομείνει.

Το να τον χαρακτηρίζουν "αδιάφορο" σε όλη του τη ζωή ήταν κάτι το ειδεχθές· ένα ολόκληρο έθνος ξεσπούσε στο μοναδικό πρόσωπο που τους κρατούσε στον χάρτη.

Χωρίς αυτόν, η Αργεντινή δεν θα προκρινόταν καν στο Μουντιάλ του 2014.

Κάθε τελικός Κόπα Αμέρικα που έχασαν ήταν μια πολυτέλεια που δεν θα ζούσαν ποτέ χωρίς εκείνον.

Το ποιοτικό χάσμα είναι χαώδες: μαζί του πας τελικό, και χωρίς αυτόν παλεύεις με το ζόρι να προκριθείς. Το Μουντιάλ του Κατάρ αποτέλεσε τη μεγαλύτερη αγωνιστική υπέρβαση ομαδικού συνόλου στην ιστορία του αθλήματος.

Χωρίς να μειώνω τους παίκτες ή τον Σκαλόνι, ένα ρόστερ χωρίς τεράστια ονόματα πήρε ζωή από έναν παίκτη που απορρόφησε όλη την πίεση.

Το μόνο που χρειάστηκε να κάνουν ήταν να του δώσουν την μπάλα, να πάρουν σωστές θέσεις και να νιώσουν την ευθύνη που αγνοούσαν παλαιότεροι αστέρες.

Στα πρόσφατα τουρνουά είδαμε την πιο ακραία μορφή εξάρτησης από έναν άνθρωπο: κάλυπτε τις αμυντικές αδυναμίες με υπερπροσπάθεια στα 39 του χρόνια, παίζοντας διαδοχικά 120λεπτα μέσα σε λίγες μέρες, βγάζοντας διαρκώς νέους άσους από το μανίκι του για να πάρει τις νίκες ολομόναχος.

Κυριολεκτικά ολομόναχος.

Αυτές τις τακτικές λεπτομέρειες δεν θα τις αναλύσει κανείς, και η νέα γενιά δεν θα τις μάθει ποτέ.

Ήταν λοιπόν αναγκαίο να έρθει αυτή η σαρωτική συγκομιδή τίτλων στο φινάλε της καριέρας του, ώστε ακόμα και τα σαθρά κριτήρια της κριτικής να γείρουν υπέρ του. Απόδοση; Έπαιζε μόνος του. Τίτλοι; Παγκόσμιο Κύπελλο και Κόπα Αμέρικα, αυτά ακριβώς που του απαιτούσαν μια ζωή.

Είναι ο πιο αδικημένος παίκτης στην ιστορία του αθλήματος, αυτός που πλήρωσε τα σπασμένα όλων των άλλων.

Μέχρι και ακραίους πολιτικούς χαρακτηρισμούς του απέδωσαν άδικα στο τέλος, αγνοώντας πλήρως τη δράση του ως πρέσβη της UNICEF και τις ξεκάθαρες, βαθιά ανθρώπινες τοποθετήσεις που είχε πάρει δημόσια στο παρελθόν.

Με τη λογική, με την πραγματικότητα, και τελικά με την ίδια την επιβολή του ταλέντου του, η αλήθεια είναι μία: "Όλη η ιστορία, είναι ο Μέσι".

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους