Ηταν απαραίτητος ο σιωνισμός, είναι μια άλλη ερώτηση. Ναι, ήταν. Για να γλιτώσουν οι Εβραίοι από τις αντισημιτικές διώξεις και τα πογκρόμ που συνέβαιναν σε όλη την Ευρώπη (και αλλού) πριν τον Β'ΠΠ...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Κι επειδή πολλοί Εβραίοι κατευθύνθηκαν στην Παλαιστίνη, σώθηκαν από το Ολοκαύτωμα.

Σιωνισμός, όπως είπαμε, δεν σημαίνει 'βίαιος επεκτατικός σωβινιστικός εθνικισμός', Μπορεί να σημαίνει το ακριβώς αντίθετο: Υπήρξαν πολλοί τύποι σιωνισμού, σαν ιδέα για το πως θα μοιάζει η εβραϊκή αυτοδιάθεση: ο πολιτικός Σιωνισμός, ο θρησκευτικός Σιωνισμός, ο πνευματικός Σιωνισμός, ο ρεβιζιονιστικός, ο μεσσιανικός, ο χριστιανικός, ο Territorialist, ο συνθετικός Σιωνισμός, ο σοσιαλιστικός/εργατικός Σιωνισμός κ.ο.κ. Ο Σιωνισμός μπορεί να είναι από αναρχοκομμουνιστικός μέχρι εθνοκεντρικός.

Για μια περίοδο όταν πρωτοφτιάχτηκε το Ισραήλ, είχαν πετύχει με τα κιμπούτζ (κοινόβια) σχεδόν τον αυτόνομο σοσιαλιστικό παράδεισο.

Ηταν ένα θαύμα πάνω στη γη. http://www.mideastweb.org/labor_zionism.htm Η ίδρυση του Ισραήλ λοιπόν, μέχρι το 1948 ήταν ένας προοδευτικός σκοπός.

Να προστατευτούν οι Εβραίοι από τις διώξεις, να ζήσουν με ασφάλεια και χωρίς το φόβο ένας νέου Χίτλερ.

Το 1948, για πρώτη φορά στην παγκόσμια Ιστορία, οι Εβραίοι μπόρεσαν να σταθούν όρθιοι στα πόδια τους, μόνο με τις δικές τους δυνάμεις: Επειτα από διώξεις 2.000 ετών, οι επιστρέφοντες επιζώντες του Ολοκαυτώματος και τα υπολείμματα των εβραϊκών κοινοτήτων της Ευρώπης, μαζί με τους ντόπιους Εβραίους που υπήρχαν εκεί επί 3.000 χρόνια, και αργότερα μαζί με τους 800.000 διωγμένους (για αντίποινα, και με αιματηρά πογκρόμ) Εβραίους mizrahi της Μέσης Ανατολής, κατόρθωσαν να υλοποιήσουν έναν χώρο μέσα στον οποίο μπορούν να νοιώθουν ασφαλείς και μια πολιτεία για όλους, μέσα στην οποία δεν θα χρειαζόταν ξανά να ανησυχούν για το πότε θα συμβεί το επόμενο πογκρόμ εναντίον τους ή η επόμενη εκδίωξη ή βίαιη αναγκαστική μετανάστευση· ούτε, βέβαια, ένα νέο Ολοκαύτωμα.

Κατόρθωσαν για πρώτη φορά στην Ιστορία, να χειραφετηθούν.

Αυτό όμως, δεν άρεσε σε όλους -και εξακολουθεί να μην αρέσει σε πολλούς.

Τότε, το 1948, αυτοί οι ελάχιστοι, περίπου 600.000 Εβραίοι, ένας πραγματικά λαϊκός στρατός της μεταπολεμικής περιόδου, με ρίζες στην αντιναζιστική Αντίσταση του Β'ΠΠ, δημιούργημα ενός πραγματικά επαναστατικού κινήματος, του σιωνισμού, ο μοναδικός στρατός της περιοχής με καθαρά αντιιμπεριαλιστικά χαρακτηριστικά, και αποτελούμενος από εργάτες και νοικοκυρές, οι περισσότεροι επιζώντες των στρατοπέδων του Ολοκαυτώματος, μπόρεσαν να αποκρούσουν επιτυχώς την επόμενη μεγάλη προσπάθεια να πνιγεί στο αίμα η μικρή εβραϊκή κοινότητα του νέου Ισραήλ: την εισβολή των πέντε αραβικών κρατών, https://history.state.gov/milestones/1945-1952/arab-israeli-war που τους χτύπησαν παράνομα και κατά παράβαση του Καταστατικού Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών του 1945.

Επικεφαλής του παναραβικού στρατού τέθηκε ένας Αραβας Ναζί, δοξασμένος σε όλα τα μέτωπα του Β'ΠΠ, όπου είχε πολέμησει, είχε τραυματιστεί και είχε παρασημοφορηθεί για χάρη του Χίτλερ και του εθνικοσοσιαλισμού: Ηταν αυτός που είχε δηλώσει τις μέρες εκείνες: - «Αν τα Ηνωμένα Εθνη ψηφίσουν λάθος, θα εξαπολύσουμε ολοκληρωτικό πόλεμο, θα βλέπετε παντού μόνο σκοτωμούς, συντρίμμια και καταστροφή» Ο επικεφαλής του Αραβικού Στρατού (Arab Liberation Army), ο διοικητής Fawzi al-Qawuqji (Fawzi Bey Kawukji), το είχε πει αυτό ήδη τον Αύγουστο του 1947, δέκα μήνες πριν την ανακήρυξη του κράτους και τρεις μήνες πριν το ψήφισμα του ΟΗΕ.

Ηταν άλλος ένας διάσημος Αραβας Ναζί.

Γεννημένος στο Λίβανο, με καριέρα αξιωματικού στον τουρκικό στρατό, πολέμησε τους Βρετανούς και τους Γάλλους στο πλευρό των Γερμανών, πολέμησε τους Ιρακινούς επίσης σαν όργανο των Γερμανών, και όταν τραυματίστηκε πήγε για θεραπεία σε ναζιστικό νοσοκομείο.

Παντρεύτηκε, μάλιστα Γερμανίδα, ξαναγύρισε στον πόλεμο εναντίον των συμμάχων στο πλευρό του Χίτλερ, και το 1948 συνέχισε τον ναζιστικό του αγώνα, πολεμώντας αυτή τη φορά σιωνιστές Εβραίους, βλ Περιοδικό Time, 15/03/1948. https://archive.is/b3Wtw Φυσικά, η ίδρυση του Ισραήλ, η οποία συνέβη με τον νόμο και με τις ευλογίες του ΟΗΕ (και της ΕΣΣΔ και των σοσιαλιστικών χωρών τότε) προκάλεσε προβλήματα με τους Αραβες.

Τότε δεν λέγονταν ακόμη Παλαιστίνιοι. Οι Αραβες δεν μπορούν να δεχτούν τους Εβραίους δίπλα τους.

Ο ιουδαϊσμός γι' αυτούς είναι μια αίρεση που πρέπει να εξαφανιστεί. Οι Εβραίοι ήταν εκείνοι που υποτίθεται επιχείρησαν να σκοτώσουν τον Προφήτη.

Τελικά, υποτάχτηκαν στη Μεγαλειότητά του, και επί 13-14 αιώνες ζούσαν σαν υπάνθρωποι άπιστοι Β' κατηγορίας dhimmi (υποτελείς μέσω λύτρων, κεφαλικού φόρου). Το γεγονός πως οι Εβραίοι στο πρώτο μισό του 20ού αιώνα θέλησαν να χειραφετηθούν, και μάλιστα σε χώματα που οι Αραβες θεωρούν 'γη του Προφήτη' και του Dar al-Islam, που ο Αλλάχ απαγορεύει στους πιστούς του Ισλάμ να παραχωρήσουν σε απίστους, και άρα δεν δίνονται πίσω, οδηγεί τους Αραβες στην παράνοια.

Δεν μπορούν και δεν θέλουν να δεχτούν μια εβραϊκή εστία δίπλα τους, σε οποιοδήποτε μέγεθος και σε οποιαδήποτε σύνορα.

Μια παράνοια, όμως, που με τα δικά τους θρησκευτικά κριτήρια και νοοτροπία είναι κάτι απολύτως λογικό και αποτελεί μονόδρομο για τη διαμόρφωση των κινήτρων και των κριτηρίων που καθορίζουν τις πράξεις τους. Οι Εβραίοι πάλι ξαναγύριζαν στα χώματα των προγόνων τους, από όπου ποτέ δεν έφυγαν ολοκληρωτικά: Πάντα υπήρχαν Εβραίοι στην περιοχή, στην πραγματικότητα ήταν η μοναδική αδιάλειπτη παρουσία εκεί· λ.χ. στην Ιερουσαλήμ, η πλειοψηφία ήταν πάντα εβραϊκή.

Μετά το Ολοκαύτωμα, όταν οι Εβραίοι δεν είχαν που αλλού να πάνε, η επιστροφή στη γη του Ισραήλ ήταν μονόδρομος. Οι Αραβες τους αρνούνται το δικαίωμα αυτό εδώ και πάνω από 100 χρόνια, πάντα με ιδιαίτερα αιματηρούς τρόπους.

Πριν την ανακήρυξη του κράτους, προσπάθησαν πολλές φορές να εξοντώσουν τους Εβραίους, με σφαγές και πογκρόμ.

Οταν ανακηρύχτηκε το κράτος το 1948, προσπάθησαν πάλι, με τους στρατούς πέντε κρατών (κανείς εκ των οποίων δεν ήταν στρατός κάποιας υφιστάμενης οντότητας με το όνομα «Παλαιστίνη»), να διαλύσουν το κράτος, να πνίξουν στο αίμα αυτή τη μικρή λωρίδα γης και να εξοντώσουν τη μικρή εβραϊκή μειονότητα.

Δυστυχώς έχασαν. 'Nakba' είναι ο όρος που επινοήθηκε για να περιγράψει τη βαριά λύπη από την σπαρακτική ήττα, όταν το 1948 η επίθεση των πέντε αραβικών στρατών απέτυχε να συνεχίσει την προσπάθεια για ολοκληρωτική καθολική εξόντωση των Εβραίων, την οποία είχαν αρχίσει οι Ναζί και είχε βοηθήσει σημαντικά ο χιτλερικός Αραβας (όχι ακόμα 'Παλαιστίνιος') μουφτής, ο Haj Amin al-Husseini, φίλος, συνεργός, προστατευόμενος και στρατολόγος του Χίτλερ και των Ναζί, και θείος του Αραφάτ.

Ο ίδιος, που μόλις τρία χρόνια μετά το Ολοκαύτωμα, καθοδηγούσε τους πέντε αυτούς στρατούς στην ίδια προσπάθεια εξάλειψης των Εβραίων από προσώπου γης, με φετφάδες για 'ιερό πόλεμο', δηλαδή Τζιχάντ, εναντίον των 'αιρετικών απίστων' dhimmi. Οι Αραβες έχασαν, αλλά δεν τα παράτησαν.

Ξαναπροσπάθησαν στρατιωτικά και ξεκίνησαν πολέμους αρκετές φορές ακόμα.

Πάλι έχασαν.

Κατέφυγαν στην τρομοκρατία, πάλι απέτυχαν.

Από τότε προσπαθούν με άλλους τρόπους, πιο σύγχρονους, λ.χ. μέσω δημοσίων σχέσεων, δηλαδή προπαγάνδας, χωρίς ποτέ, βέβαια, να παρατήσουν την τρομοκρατία, -είναι η βασική τους μέθοδος εδώ και πολλές δεκαετίες.

Αυτή είναι η ιστορία σε λίγες γραμμές.

Ολα τα επόμενα, η κατασκευή ξεχωριστής 'παλαιστινιακής συνείδησης', το αίτημα για δικό τους κράτος, η φιλολογία για 'ιμπεριαλισμό και αποικιοκρατία', η αδιανόητη θεωρία για 'εθνοκάθαρση' το 1948 ή και για 'γενοκτονία' που συνεχίζεται ακόμα, οι επικλήσεις στα concept των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, οι κατηγορίες για απαρτχάιντ, η εξίσωση σιωνισμού και ναζισμού, όλα αυτά είναι μεταγενέστερες κατασκευές, -ορισμένα με τη βοήθεια ναζιστικών υπολειμμάτων αλλά και της KGB της δεκαετίας του 1960-, που απλά εξυπηρετούν τον βασικό στόχο, την απονομιμοποίηση του μικρού εβραϊκού κράτους-καταφυγίου και την 'ευθανασία' του.

Οι μεν (νεοναζί και ψευτοαριστεροί 'αντιιμπεριαλιστές') μπορεί να επικαλούνται περισσότερο πολιτικούς λόγους, ενώ οι δε (ισλαμιστές φονταμενταλιστές) περισσότερο θρησκευτικούς λόγους, αλλά ο στόχος παραμένει ο ίδιος: η εξόντωση των Εβραίων επειδή δεν τους αξίζει να υπάρχουν δίπλα μας.. Ο σιωνισμός, εκτός από κίνημα αυτοπροσδιορισμού και χειραφέτησης του εβραϊκού λαού, είναι και ιδεολογία, είναι και περιγραφικός όρος για να περιγράψει αναδρομικά τις προηγούμενες προσπάθειες και ιδέες για να επιστρέψουν οι Εβραίοι στα χώματά τους, στην πατρίδα τους.

Δεν είναι τίποτα κακό.

Η λέξη, όμως, έχει φορτωθεί με πολύ βάρος, και είναι σήμερα αμφιλεγόμενη.

Αλλά πρέπει να θυμόμαστε πάντα ότι ο αντισημίτης που μισεί τους Εβραίους επειδή ΕΙΝΑΙ Εβραίοι και γεννήθηκαν Εβραίοι (δηλαδή για την ταυτότητά τους και για το γεγονός ότι υπάρχουν, και όχι αναγκαστικά για κάτι που έκαναν), αντί να λέει 'οι Εβραίοι' όταν θέλει να πει μια ρατσιστική αθλιότητα γι' αυτούς, προτιμάει να λέει 'οι σιωνιστές'. Αυτό ακριβώς ήταν και το περιεχόμενο ρητής εντολής μέσω εγκυκλίου του Μιχαλολιάκου προς τα μέλη της εγκληματικής του οργάνωσης: «Δεν θα λέτε 'Εβραίοι', θα λέτε 'Σιωνιστές'». Αυτό κάνουν, όμως, ακριβώς το ίδιο, και διάφοροι κύκλοι της αντιιμπεριαλιστικής 'αριστεράς'. . Ο σιωνισμός δεν έγινε πραγματικότητα με σκοπό μόνο τη δημιουργία ενός εβραϊκού κράτους.

Πρώτα απ' όλα, η δημιουργία του Ισραήλ ήταν μια προοδευτική, αριστερή, σοσιαλιστική υπόθεση, και το Ισραήλ, τουλάχιστον τα 20 πρώτα χρόνια, αντιμετωπιζόταν σαν 'η Μέκκα του σοσιαλισμού'. Ο σιωνισμός υπήρξε και έγινε πράξη, επίσης, για να ορίσει την εβραϊκή ταυτότητα και για να μετατρέψει τη λέξη 'Εβραίος' από επίθετο (λ.χ. Εβραίος Γερμανός, Εβραίος της Πολωνίας, της Ελλάδας) σε ουσιαστικό.

Το ουσιαστικό τώρα είναι 'Εβραίος', και όλες οι άλλες ταυτότητες -θρησκευτικές και κοσμικές, ορθόδοξες και μεταρρυθμιστικές, αριστερές και δεξιές- είναι επίθετα.

Αυτό έγινε κατορθωτό μέσω του σιωνισμού και προσπαθειών των ανθρώπων του, των σιωνιστών.

Ο ορισμός του σιωνισμού είναι η αυτοσυντήρηση της εβραϊκότητας, δηλαδή η υλοποίηση μιας 'κοινωνίας' για τους Εβραίους και την ασφάλειά τους, και η συμμετοχή σε αυτήν από όλους, χωρίς αποκλεισμούς.

Η λέξη 'σιωνιστής', κι αυτή πλέον από επίθετο έγινε ουσιαστικό, που αποδίδει την πιο βασική συναίνεση για την εβραϊκή ταυτότητα: Η λέξη 'σιωνιστής' έχει σκοπό να υποστηρίξει την λαϊκή ζωή στην πολιτεία που οι Εβραίοι θα χτίσουν πρώτη φορά για τους εαυτούς τους, και αποτελεί το ουδέτερο δεσμευτικό έδαφος της εβραϊκότητας.

Είναι, όμως, μια λέξη την οποία δεν πρέπει να φοβόμαστε.

Είναι μια λέξη που ανήκει στην αριστερά, ανήκει στην αντιφασιστική παράδοση, στον ουμανισμό και στους αγώνες για δικαιώματα και ισονομία για όλους, -αλλά και στον αγώνα ενάντια στα ψέματα και στην πλαστογράφηση της αλήθειας ('There's no shame in Zionism: we must reclaim the word from anti-Semites'). http://www.telegraph.co.uk/news/worldnews/middleeast/israel/12171820/Theres-no-shame-in-Zionism-we-must-reclaim-the-word-from-anti-Semites.html - Gil Troy, Israel at 70: It’s time to reclaim the Z-word, Zionism, 03/04/2018 https://www.jta.org/2018/04/03/default/israel-70-time-reclaim-z-word-zionism Κανείς δεν μπορεί να εξαιρέσει τους Εβραίους από την μεγάλη προοδευτική σφαίρα, μόνο επειδή είναι Εβραίοι.

Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο όλοι (πρέπει να) είμαστε σιωνιστές.

Και ευτυχώς, όλο και περισσότεροι στην αντιφασιστική αριστερά αρχίζουν και καταλαβαίνουν πότε η λέξη 'Σιωνιστής' προφέρεται από τους αντισημίτες σαν κωδική λέξη αντί για τη λέξη 'Εβραίος'. Σήμερα οι Εβραίοι εξακολουθούν να κοιτάνε πίσω από τον ώμο τους, σε εκείνα τα σημεία του ορίζοντα που υπάρχουν κράτη και οργανισμοί ορκισμένοι να τους εξοντώσουν, Δαμασκός, Τεχεράνη, Βηρυττός, Γάζα, Δυτική Οχθη κά. Αλλά για πρώτη φορά στην Ιστορία, έχουν αποσυσκευάσει τις βαλίτσες.

Ομως, γνωρίζουν ακόμα ότι ο αγώνας των εχθρών τους έχει στόχο να τους αρνηθεί τη χειραφέτηση.

Νεοναζί, φονταμενταλισλαμιστές και ψευτοαντιιμπεριαλιστές που συμφωνούν στον 'αντισιωνισμό' θέλουν όχι απλά να απονομιμοποιήσουν την συλλογική έκφραση των Εβραίων για ζωή και για αυτοπροσδιορισμό, την ύπαρξη του Ισραήλ, αλλά να ποινικοποιήσουν την ύπαρξη αυτή, μέσω συκοφαντιών και του παλιού καλού δοκιμασμένου εργαλείου κάθε ρατσιστή: Του αντισημιτισμού. https://protocolswithoutzion.wordpress.com/2017/01/03/rights-antizionism-and-modern-antisemitism/ @ακόλουθοι #7octobermassacre #Ισραήλ #Χαμάς #Παλαιστίνη #Γαζα #Gaza #αντισημιτισμός #NeverAgainIsNow #NeverForget #Israel #Antisemitism #ΖούμεΜέρεςΤου1930 #Ιράν

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους