Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Θαλασσογραφίες τα μάτια της, μια σταγόνα: νερό κι αλάτι. Νερό κι αλάτι, σαν ένας πόνος αβάσταχτος.

Πάλι καλούμαι να γράψω για το Αιγαίο.

Με συγχωρείς, το μπλε πάλι παιδεύεται και μας παιδεύει.

Είναι εκείνη, η ζωγραφιά.

Πάντα εκείνη, η ζωγραφιά.

Ίδια, ίδια, νοσηρή και απρόσιτη.

Οι κουκίδες, η σκάλα, η ποδιά και το νερό με το αλάτι.

Πάντα το νερό με το αλάτι, σαν ένα σακουλάκι ξεχασμένα πασατέμπο. "Κρύβεσαι", σου λέει μα όλα είναι αληθινά.

Το καπέλο, ο θυμός, η οργή και το νερό με το αλάτι.

Πάντα το νερό με το αλάτι, σαν ένα ωμέγα αλάνθαστο.

Έχεις δει την ερειμωμένη θέα; Εχθές βράδυ με ανέκριναν τρείς σταυροφόροι.

Κανείς δεν βλέπει το ντεφιλέ που σχεδίασαν.

Υψώθηκαν τα πανιά σαν λάβαρο και χαράχθηκε πάνω μας η μνήμη.

Η μνήμη και η λήθη, σαν ένα δίκτυ αβάσιμο.

Καταμεσής πλανάται, η Αγάπη.

Θυμάμαι από μικρή, αυτόν τον δύσβατο συσχετισμό.

Ο υπαινιγμός ήταν μια στάμνα, γεμάτη νερό κι αλάτι.

Νερό κι αλάτι, σαν ένα χώμα που εξιλεώθηκε και ευκαιρία βλάστησης αναζητάει.

Ο λήπτης κοιτάζει ασύστολα.

Μακριά και πιο μακριά, στην Ελλάδα που χάθηκε.

Οι ρίζες με έφεραν απόψε εδώ... ένα νέο Αιγαίο χαράζεται - σαν νύφη επαληθεύεται - η συστολή.

Μα είναι το μπλε, θυμήσου το μπλε, η μόνιμη χαραυγή.

Μην μου δηλώνεις πίστη και υποταγή, όλα είναι νερό κι αλάτι, νερό κι αλάτι σαν ένα στοιχείο, αδιάβατο.

Μην ανησυχείς, στις επάλξεις η μοναξιά.

Το χρώμα που ξεβράστηκε - θέσεις εξευγενισμένων - χρησιμοποιεί για να ζωντανέψει.

Βιάζεται να βάψει το κοράλλι• μπλε. Σώπασε! Μην κοιτάς, όλα μια ουτοπία.

Μην προσπαθείς να δεις, να νιώσεις, να πεις.

Όλα μια ψευδαίσθηση.

Μην αναλύεις και ερμηνεύεις, όλα στο τίποτα και όλα στο χθες.

Μην ασχολείσαι άλλο με το φως, κοιμήσου.

Απόψε στον ύπνο σου θα έρθει το μπλε και θα μυρίζει αλάτι. Νερό κι αλάτι, σαν ένα τέλος αόρατο. —Κική Κωνσταντίνου ”Νερό κι αλάτι”, ©️2024.07.20

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους