SANTORALE (Αγιογράφιση): Λαυρέντιος του Μπρίντιζι (1559-1619), Πρεσβύτερος O.F.M., Διδάσκαλος της Εκκλησίας 🇮🇹 Ο Λαυρέντιος του Μπρίντιζι, γνωστός ως Τζούλιο Τσέζαρε Ρούσο, γεννήθηκε στην πόλη της...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Όταν ξεκίνησε τις σπουδές του στα σχολεία των Συμβατικών Φραγκισκανών του Αγ. Παύλου Ερημίτη στο Μπρίντιζι, ήταν ήδη ορφανός από πατέρα.

Μεταξύ 1565 και 1567 έλαβε το ένδυμα των συμβατικών και άρχισε να σπουδάζει με τους υποψηφίους για τη θρησκευτική ζωή.

Ορφανός τώρα επίσης και από μητέρα, αντιμετωπίζει σημαντικές οικονομικές δυσκολίες.

Οι συγγενείς δεν φαίνεται να τον έχουν φροντίσει πολύ καλά’ και ίσως γι' αυτό ο Τζούλιο Τζέζαρε, 14ων , μετακομίζει στη Βενετία κοντά σ’ έναν θείο Ιερέα, ο οποίος διοικούσε κάποιο ιδιωτικό σχολείο και φρόντιζε τους κληρικούς του Αγ. Μάρκου.

Η επιλογή, πραγματικά, του επιτρέπει να συνεχίσει τις σπουδές του και να ωριμάσει την κλήση του στο Τάγμα του Ελασσόνων Αδερφών Φραγκισκανών.

Στις 18 Φεβρουαρίου 1575 ντύθηκε με το ένδυμα των Φραγκισκανών και του δόθηκε από τον Επαρχιακό Βικάριο, πατέρα Λορέντζο από το Μπέργκαμο, το όνομά του: από εκείνη τη στιγμή θα ήταν ο Aδ. Λορέντζο του Μπρίντιζι.

Αφού παρακολούθησε μαθήματα λογικής και φιλοσοφίας στην Πάδοβα και μαθήματα θεολογίας στη Βενετία, χειροτονήθηκε Πρεσβύτερος στις 18 Δεκεμβρίου 1582.

Η εξέλιξη του στο Τάγμα είναι γρήγορη: > το 1589 είναι Επαρχιακός Βικάριος στην Τοσκάνη. > το 1594 Έπαρχος της Βενετίας. > το 1596 Γενικός υποηγούμενος. > το 1598 Επαρχιακός Βικάριος στην Ελβετία. το 1599 ακόμη Γενικός Ηγούμενος.

Την ίδια χρονιά τοποθετήθηκε επικεφαλής πλήθους ιεραποστόλων που οι Καπουτσίνοι, κατόπιν αιτήματος του Ποντίφικα, απέστειλαν στη Γερμανία.

Εδώ, ένα επεισόδιο που έλαβε χώρα τον Οκτώβριο του 1601 συνέβαλε στη διάδοση και την αύξηση της φήμης του στην αγιοσύνη. Ο Αδ. Λορέντζο ήθελε να είναι ένας από τους τέσσερις εφημέριους, που απαιτούνταν για να βοηθήσουν πνευματικά τα καθολικά στρατεύματα κατά την εκστρατεία που διεξαγόταν, ενάντια των Τούρκων και στις 9 Οκτωβρίου έφτασε στο Αλμπαρεάλε της Ουγγαρίας, όπου είχε στρατοπεδεύσει ο αυτοκρατορικός στρατός. Ο Αδ. Λορέντζο, όταν ο εχθρός ξεκίνησε την επίθεση, ήταν ένα παράδειγμα τόσο με την ομιλία, όσο και με τη συμπεριφορά του.

Πολλοί αυτοκρατορικοί στρατιώτες τον πέρασαν για μάγο, βλέποντάς τον να περνάει άοπλος και αβλαβής ανάμεσα από βέλη, σφαίρες και γιαταγάνια, για να βοηθήσει τους τραυματίες και να παρηγορήσει τους ετοιμοθάνατους.

Στις 24 Μαΐου 1602, σχεδόν ομόφωνα, ο Αδ. Λορέντζο εξελέγη Γενικός Βικάριος του Τάγματος.

Με το υψηλό αξίωμα του δόθηκε το καθήκον να επισκεφτεί όλες τις επαρχίες των Καπουτσίνων.

Κατά το τριετές της διοίκησής του επέστρεψε στο Μπρίντιζι όπου αποφάσισε, το 1604, να χτίσει μια εκκλησία με τον τίτλο της Santa Maria degli Angeli (Αγία Μαρία των Αγγέλων) με μοναστηριακό παράρτημα για τις έγκλειστες αδερφές.

Χρηματοδότες του έργου, το οποίο επρόκειτο να αναπτυχθεί στον ίδιο τόπο όπου ήταν η γενέτειρα του Αγίου, θα είναι ο Δούκας της Βαυαρίας, η Πριγκίπισσα της Καζέρτα και άλλες προσωπικότητες που είχαν την ευκαιρία να συναντήσουν τον Καπουτσίνο κατά τις αποστολές του στην Ευρώπη.

Αρκετές φορές, μετά το 1604, σκέφτηκε να επιστρέψει στο Μπρίντιζι και το 1618 είναι τώρα εκεί, όταν αναγκάζεται να αλλάξει το δρομολόγιό του και να σταματήσει στη Νάπολη.

Οι πολίτες, οι οποίοι τότε ήταν σε αναταραχή για την κακή διακυβέρνηση από τον Ισπανό Αντιβασιλέα Δον Πιέτρο Γκιρόν, Δούκα της Οσούνα, επωφελήθηκαν από αυτό για να τον εκλέξουν πρέσβη τους στον Φίλιππο 3ο. Στις 25 Μαΐου 1619, αφού είχαν αποφευχθεί δολοφονίες και εμπόδια όλων των ειδών, ο Αδ. Λορέντζο φτάνει στον Βασιλιά στη Λισαβόνα.

Αλλά ακριβώς όταν οι διαπραγματεύσεις φαίνονταν ευνοϊκές, αρρώστησε και μετά από ένα μήνα, στις 22 Ιουλίου 1619, πιθανώς δηλητηριασμένος, σε ηλικία ακριβώς 60 ετών, πέθανε ανάμεσα στο πένθος της αυλής και εκείνων που τον γνώριζαν.

Το σώμα του μεταφέρεται στη Βιλαφράνκα του Μπιέρτζο (Γαλικία) και ενταφιάζεται στο μοναστήρι των Απόδετων Φραγκισκανών.

Άμεσα απλώθηκε η φωνή για την αγιονυμία του.

Η κανονική αιτία, ωστόσο, εμποδίζεται από τα διατάγματα του Πάπα Ουρβανού 8ου (Maffeo Barberini, 1623-1644) που τροποποιούσαν τις διαδικασίες για τους Αγίους. Ο Αδ. Λορέντζο Μακαριονυμήθηκε το 1783 από τον Πάπα Πίο 6ο (Giovanni Angelo Braschi, 1775-1799). Αγιονυμήθηκε το 1881 από τον Πάπα Λέοντα 13ο (Vincenzo Gioacchino Pecci, 1878-1903). ανακηρύχθηκε Διδάσκαλος της Εκκλησίας, με τον τίτλο "Doctor Apostolicus", το 1959, από τον Πάπα Αγ. Ιωάννη 23ο (Angelo Giuseppe Roncalli, 1958-1963). Η επιστολική δραστηριότητα του Αγίου, αν και αρκετά άφθονη, ήταν κυρίως περιστασιακής φύσης, αλλά με πολύ βαθύ περιεχόμενο, ειδικά σε θέματα θρησκευτικών αντιπαραθέσεων.

Τα πιο σημαντικά έργα του είναι: το “Mariale” (Μαριανά) και το “Explanatio in Genesim” (Επεξήγηση της Γένεσης). Τα άλλα είναι: - Quadragesimale primum, secundum, tertium, quartum (Τασσαρακοστής, Πρώτο, Δεύτερο, Τρίτο Τέταρτο); Adventus (Παρουσίας), - Dominicalia (Κυριακάτικα), - Sanctorale (Αγιογραφικά), -Sermones de tempore (περιοδικά Κηρύγματα). μετάφραση: sal_mar πηγή: https://evaggeliokathemera.org/IT/display-saint/9dbcd34c-5c39-40b0-b58e-470245c7f77e

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους