Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ξεκίνησα πόλεμο. Όχι με τον κόσμο, μα με τον εαυτό μου.

Έστρεψα τα όπλα μου όχι προς τα έξω, αλλά προς τα μέσα, εκεί όπου κατοικεί ο πιο ύπουλος εχθρός. Ο Νους.

Ο λογιστής.

Ο δεσμοφύλακας.

Ο μεσίτης του φόβου.

Αυτός που μετρά, σταθμίζει, αναβάλλει, φοβάται να ζήσει.

Αυτός που χτίζει το κλουβί και το ονομάζει ασφάλεια.

Που μου έμαθε πως είναι αμαρτία να θέλω να φλογιστώ, να σπάσω το καλούπι.

Τον κήρυξα λοιπόν εχθρό μου.

Σήκωσα τα ίδια χέρια που ύψωνα για προσευχή, για μάχη.

Και ξέρω.

Το ξέρω.

Ίσως στο τέλος να βγω εγώ το θύμα.

Μα δεν με νοιάζει.

Γιατί υπάρχει κάτι χειρότερο από τον θάνατο.

Να ζεις χωρίς φλόγα.

Έβαλα φωτιά στα επιχειρήματά του.

Έκαψα τις στατιστικές του, τους λογισμούς του, τα πρέπει του.

Και μέσα στις στάχτες είδα πως ποτέ δεν ήταν βασιλιάς.

Ήταν απλώς ένας φοβισμένος γραφέας που νόμιζε πως κρατούσε στα χέρια του τη μοίρα μου.

Τον κοίταξα κατάματα και του είπα: Εσύ θέλεις να σωθείς.

Εγώ θέλω να λυτρωθώ.

Εσύ ζητάς σιγουριά.

Εγώ ζητώ την Άβυσσο.

Εσύ μετράς τη ζωή σε μέρες.

Εγώ τη μετρώ σε άλματα.

Εσύ φοβάσαι να χαθείς.

Εγώ φοβάμαι μόνο να μη ζήσω.

Στο πεδίο της μάχης δεν κρατώ ξίφος.

Κρατώ φλόγα.

Δεν καλύπτομαι με πανοπλία.

Έρχομαι γυμνός.

Γιατί μόνο ο γυμνός μπορεί να νικήσει.

Αυτός που δεν έχει τίποτα να προστατεύσει, τίποτα να αποδείξει, τίποτα να χάσει.

Πόλεμος εσωτερικός.

Πόλεμος ιερός.

Πόλεμος μέχρι εσχάτων.

Γιατί τι αξία έχει η ζωή, αν τη ζει ο Νους μου αντί για μένα; Τι νόημα έχει η ελευθερία, αν δεν πλήρωσα το τίμημά της; Κάθε φόβος που νικώ είναι μια αλυσίδα που σπάει.

Κάθε βήμα προς το άγνωστο είναι μια μικρή ανάσταση.

Στο τέλος ίσως πέσω.

Μα θα πέσω όρθιος.

Με τα μάτια ανοιχτά.

Με τη φλόγα αναμμένη.

Και εκεί, στην ύστατη στιγμή, θα γελάσω.

Γιατί θα έχω ζήσει.

Και ας ήμουν η πληγή.

Εμπρός λοιπόν.

Φλόγα εναντίον φόβου.

Θάρρος εναντίον συνήθειας.

Ψυχή εναντίον Νου.

Ό,τι κι αν γίνει, είμαι άνθρωπος.

Και ο άνθρωπος, όταν αποφασίσει να πολεμήσει τον ίδιο του τον φόβο, όταν αρνηθεί να γίνει υπηρέτης των δεσμών που ο ίδιος ύφανε, όταν σταθεί μόνος απέναντι στο σκοτάδι του, γίνεται κάτι τρομερό.

Γίνεται ελεύθερος.

Και τότε συνειδητοποιεί το μεγάλο παράδοξο.

Ποτέ εχθρός δεν ήταν ο Νους. Ο Νους ήταν κι αυτός αιχμάλωτος.

Ένας υπηρέτης που ξέχασε τη θέση του και φόρεσε το στέμμα του βασιλιά.

Ο αληθινός τύραννος ήταν η ταύτιση.

Το εγώ, που ιδιοποιείται τα πάντα.

Τους φόβους.

Τις σκέψεις.

Τις επιθυμίες.

Τις πληγές.

Και ψιθυρίζει αδιάκοπα: Εσύ είσαι αυτό.

Μα εγώ δεν είμαι οι σκέψεις μου.

Δεν είμαι οι φόβοι μου.

Δεν είμαι ούτε οι νίκες ούτε οι ήττες μου.

Είμαι εκείνος που τα βλέπει όλα να περνούν και παραμένει.

Και όταν το κατάλαβα, ο πόλεμος τελείωσε.

Όχι γιατί νίκησα.

Αλλά γιατί δεν υπήρχε πια κανείς να πολεμήσω.

Έμεινε μόνο η σιωπή.

Και μέσα στη σιωπή, για πρώτη φορά, η Επίγνωση μού ψιθύρισε: Ποτέ δεν ήσουν πραγματικά φυλακισμένος.

Εσύ ονειρεύτηκες τα δεσμά.

Εσύ φόρεσες το προσωπείο.

Εσύ πίστεψες πως ήσουν ο ρόλος.

Τα βάσανα ήταν η λήθη.

Η αναζήτηση ήταν το παιχνίδι.

Ο πολεμιστής και ο εχθρός ήταν το ίδιο πρόσωπο.

Ο θεατής και ο ηθοποιός ήσουν πάντοτε Εσύ.

Και τώρα που το θυμήθηκες, δεν υπάρχει νίκη. Δεν υπάρχει ήττα. Υπάρχει μόνο η Ζωή, που υπήρχε πάντοτε, σιωπηλή, ελεύθερη, ολόκληρη.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους