Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το πρώτο μου αμάξι που αγόρασα σαν παιδί κι εγώ ,ήταν ένα τζιποειδές τύπου Πόνυ, αλλά σε σχέση με το βεσπάκι 50cc Piaggio που κυκλοφορούσα ως τότε ,μου φαινόταν τζιπάρα πολυτελείας.

Μιλάμε για το καλοκαίρι του΄85,τότε που ήταν το ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση,ο λαός στην εξουσία,κι εγώ έκλεινα αισίως τα τριάντα.

Ήταν από δεύτερο χέρι και σε αθλία κατάσταση.. Ο πονηρός ο εμποράκος όμως του είχε στοκάρει τσι σκουριές,τσι είχε βάψει με πινέλο, το είχε γυαλίσει καλά καλά ,και φαινόταν ολοκαίνουριο.

Αξέχαστα μου έχουν μείνει τα παινέματα που τούκανε για να μου το σπρώξει: -Μεγάλε είναι ευκαιρία για σένα,είναι σε αρίστη κατάσταση,είναι κούκλα,είναι τζάμι,τόχε ένας γιατρός φυλαγμένο σε γκαράζ...και την βενζίνα ίσα που την μυρίζεται.

Με τσι πρώτες βροχές και αέρηδες του φθινοπώρου,ξέβαφε η ¨κούκλα¨ σιγά σιγά ,κι άρχισαν να φαίνονται τα χάλια της.. *Παλιές σκουριές παντού,νερό και κρύο έμπαιναν από τσι πόρτες,έσταζε η οροφή,έφυγε κι ο στόκος στο πάτωμα, κι άνοιξε μια μεγάλη τρύπα στην λαμαρίνα δίπλα από το φρένο.

Αυτή η τρύπα βόλευε και για σταχτοδοχείο..πατούσες το τσιγάρο κάτω να σβήσει και το σούταρες έξω..οι δε καθαριστήρες είχαν ξεραθεί από τσι ήλιους κι έκαναν χαρακιές στα τζάμια.

Επειδή έκαιγε πολύ λάδι είχα μονίμως μαζί μου ένα πεντόκιλο να συμπληρώνω,κι όταν το έβαζα μπροστά ήταν λες και πέταγαν καπνογόνα στη γειτονιά...αυτός ήταν κι ο κύριος λόγος που βαταλαλούσε κι η πεθερά..μ΄αυτά που άκουγε από τσι γειτόνισσες για το σαράβαλο του γαμπρού.

Ακόμα θυμάμαι τον μεγάλο μου γιο ίσα που μίλαγε τότε...να παίζει στον δρόμο μ ένα γατάκι κι όταν το έβαζα μπροστά να φωνάζει...μπαμπά απνούς (κ)απνούς πόνυ...και να το δέρνει με μια βίτσα στην εξάτμιση..¨νταντά πόνυ,νταντά πόνυ.. Όταν με ρωτούσαν τσι παρέες τι τζιπάρα αγόρασα, εγώ τους έλεγα ένα κίτρινο πολυτελείας.

Θυμάμαι τα καλοκαίρια εκείνα που του έβγαζα τα πλαϊνά και έμενε μόνο η οροφή τι ωραία που ήταν η κούκλα μου,τι ωραίες εκδρομές που κάναμε σε Σούγιες και Φραγκοκάστελα που το παρκάραμε στις παραλίες κάτω από αρμυρίκια ,και κοιμόμαστε τα βράδια στην καρότσα με την κυρία Μαίρη.. Να φυσά ο βοριάς που να παίρνει τσι πέτρες,να το κουνά σαν την βάρκα ,και να καταχτυπά ντούκου ντούκου η τέντα έτοιμο να σαλπάρει για ταξίδια μακρινά...και μαζί μ΄αυτό και το Μαριώ που δεν έκλεινε μάτι από τον φόβο της.. Μ΄αυτό λοιπόν το κίτρινο σαραβαλάκι πορεύτηκα 5-6 χρόνια κι έχω τις καλύτερες αναμνήσεις μαζί του...μέχρι που ένα πρωί τ΄Αυγούστου πηγαίναμε για μπάνιο προς Φαλάσαιρνα παραλία,και κάπου στο χωριό Πλάτανος έκανε ένα παφ, παφ,πούφ και ξεψύχησε στην μέση του δρόμου.. Το μεταφέραμε στα Χανιά με την εξπρές σέρβις ,κι ο ντόκτωρ αποφάνθη ότι κάψαμε την μηχανή από λάδια..ως εκεί ήταν οι μέρες του. Να είμαστε καλά να το θυμόμαστε..!!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους