"Θυμούμαι την πρώτη ημέρα της μάχης του Αφιόν (σ.σ. στο Αφιόν Καραχισάρ ξεκίνησε η αντεπίθεση των κεμαλικών δυνάμεων και έγινε η αρχή της ελληνικής οπισθοχώρησης στο Μικρασιατικό Μέτωπο) είδαμε...

Πλήρες Κείμενο:

"Θυμούμαι την πρώτη ημέρα της μάχης του Αφιόν (σ.σ. στο Αφιόν Καραχισάρ ξεκίνησε η αντεπίθεση των κεμαλικών δυνάμεων και έγινε η αρχή της ελληνικής οπισθοχώρησης στο Μικρασιατικό Μέτωπο) είδαμε κυριολεκτικά σφαγμένους σοφέρ (σ.σ. οδηγούς) δίπλα στα φορτηγά στρατιωτικά μας αυτοκίνητα.

Τα μέτρησα πάνω από 50 στο δημόσιο δρόμο αυτοκίνητα και τον σοφέρ δίπλα σφαγμένο (σ.σ. οι Τούρκοι είχαν επιτεθεί στα φορτηγά που προπορεύονταν, είχαν σκοτώσει τους οδηγούς και είχαν απαγάγει τα γυναικόπαιδα που ήταν μέσα σε αυτά). Περνώντας κοντά σε έναν σκοτωμένο οδηγό μας αυτοκινήτου, βλέπω πάνω στο στήθος του ένα καρποστάλ που παρουσίαζε ένα ζευγάρι.

Την παίρνω την κάρτα και διαβάζω: "Αγαπητέ μου Πέτρο, Μετρώ πια της μέρες που θα έλθεις με άδεια όπως μου έγραψες για να τελέσουμε τους γάμους μας.

Γράφε μου τακτικά.

Η αγαπημένη σου Μαρία". Γύρισα και είδα τον δυστυχή Πέτρο.

Του σκέπασα το πρόσωπο με μια ελληνική σημαία που ήταν εκεί σχισμένη με τα ίχνη της σκληρής πάλης ενός άνισου αγώνα.

Ένας ακόμα ήρωας από τους αμέτρητους της Ελληνικής Μικρασιατικής εποποιΐας, που άρχισε με τους ωραιότερους οραματισμούς, για να καταλήξει χάρις στης δολερής διχόνοιας τα ύπουλα χτυπήματα, σε ένα τόσο άδοξο και σκληρό τέλος, σε ένα τόσο φρικτό επίλογο.

Όπως όλους είχαν σκυλεύσει τα πτώματα (σ.σ. τα είχαν κλέψει). Τα άφηναν σχεδόν γυμνά.

Την κάρτα δεν την ήθελαν... Την πήρα μηχανικά και την έβαλα στο πορτοφόλι μου για να ειδοποιήσω την οικογένειά του σε λίγες ημέρες, όπως ενόμιζα ότι μπορούσα να κάνω, χωρίς να ξέρω βέβαια, τι με περίμενε και εμένα και όλους τους συμπολεμιστές μου.

Ήταν η πρώτη εντύπωση της κακομεταχειρίσεως των στρατιωτών μας και να φανταστεί κανείς ότι εμείς, με διαταγή του Σώματος Στρατού μεταφέραμε τους Τούρκους μαζί μας, πάνω απο διακόσιους με αυστηρές διαταγές για όποιον τους κακομεταχειριστεί.

Όταν βρίσκαμε κάτι έπρεπε να τρώνε πρώτα αυτοί (σ.σ. κατά την υποχώρηση επικράτησε χάος και οι Έλληνες στρατιώτες έμεναν νυστικοί). Οι ίδιοι δεν πίστευαν στα μάτια τους για την συμπεριφορά μας απέναντι των γιατί έβλεπαν ότι δεν ήταν η διαταγή του Σωματάρχου που μας επέβαλλε την συμπεριφορά μας αυτή, ούτε ο φόβος της τιμωρίας, αλλά πάνω από αυτά, η ψυχική ανωτερότητα του Έλληνα στρατιώτη.

Τί τεράστια διαφορά πολιτισμού, ανθρωπιάς, χριστιανικής μεγαλοψυχίας! Σε αυτή την ανεμοζάλη ποιος θα έπαιρνε είδηση ή και ποιος θα ρωτούσε τι έγιναν οι Τούρκοι αιχμάλωτοι". Στη φωτογραφία Έλληνες Στρατιώτες στο Αφιόν Καραχισάρ τον Ιούνιο του 1922 ✍ © Οι Έλληνες στην Ιστορία Πηγή: Χρήστου Α. Σπανομανώλη: Αιχμάλωτοι των Τούρκων, Βιβλιοπωλείο της Εστίας, Β έκδοση, σελ. 63-64.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους