Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τρώγοντας καθυστερημένα (3.45μμ) στο δωμάτιο της τηλεοράσεως, παρακολουθώ τις ειδήσεις της ΕΡΤ εκών άκων.

Το θέμα είναι πανεθνικώς πρωτεύον: - Θα δοθεί 13η σύνταξις στους συνταξιούχους; Φυσικά, ισοδυναμεί με το ερώτημα : «να δώσουμε του πεινασμένου και 13ο φασόλι ή να τον αφήσουμε στα 12 που του δίνουμε κάθε μεσημέρι» ; (..μιάς που τόσα δύναται η υπηρεσία). Οι παρουσιασταί, πρώτα, ανεφέρθησαν στα προερχόμενα από την μονοκρατορική Κυβέρνηση Μητσοτάκη.

Η επίτηδες σιβυλλική απροσδιοριστία του ρεπορτάζ ισοδυναμούσε με κυρία καθημένη αμελώς, ώστε η φούστα της να έχει ανασηκωθεί, αποκαλύπτοντας μικρότατον τμήμα του μηρού, ενίοτε όμως επεκτεινομένου εις ύψος «σώπα ρέ!» – τη βοηθεία βενταλιών, που εμμανώς κινούσαν τα καλοπληρωμένα παπαγαλάκια της εκπομπής.

Το έμπειρο μάτι όμως διέβλεπε ότι ο πολλά υποσχόμενος μηρός κατέληγε σε μια αποκρουστική μπαμπόγρια, ή μπαμπώ, ή βάβω, ή την κακάσχημη Βαυβώ της ορφικής παραδόσεως, που έκανε την θεά Δήμητρα να γελάσει παρότι θρηνούσε την Περσεφόνη.

Κατ΄αντίθεσιν, το πανελλήνιον κοινόν δεν μπορούσε να ξεφύγει από την θρηνωδία, εν τη πρακτική και καθημερινή επιγνώσει του ότι είναι πατωμένο στην εσχατιά της Ευρωπαϊκής «ευημερίας». Εν τη πράξει, μιάς διατεταγμένης δυστυχίας, αποτόκου της κακουργηματικής μεθοδεύσεως πρός τα αφαιμακτικά μνημόνια.

Μεταξύ άλλων, ήρθε και η σειρά του κ. Ανδρουλάκη να πάρει τον λόγο, ο οποίος άρχισε να λέγει κάτι πολύ θετικά πράγματα – βεβαίως, αντιπολιτευτικά.

Σημειωθήτω ότι μεταξύ των ένδεκα εκατομμυρίων ελλήνων είμαι ο ενδεκαεκατομμυριοστός στην κατάταξη των συμπαθούντων τον.

Και… μπάμ!!! Τον διακόπτουν για να μεταδώσουν μια έκτακτη είδηση! Λέω, δεν μπορεί, ή έπεσε τζάμπο με 300 νεκρούς ή ο Αδωνις κλείστηκε σε μοναστήρι του Θιβέτ! Και όμως ήταν κάτι πολύ σπουδαιότερο! Ήταν -θεέ μου, κράτα τα νεύρα μου στην θέση τους- η στιγμή της αφίξεως της Ισπανικής ομάδος στο αεροδρόμιο της Μαδρίτης! Αυτό έκρινε η διατεταγμένη τηλοψία ως θέμα σπουδαιότερον της προοπτικής αυξήσεως των ελληνικών συντάξεων! Δηλαδή, αντί άρτου, θέαμα! Αισθάνθηκα τον εαυτό μου θεατή στο Κολοσσαίο της Ρώμης.

Αλλά ήμουν στην Ραφήνα κι έτρωγα.

Σκέφτηκα μια δραστικότερη χρήση του μαχαιριού που κρατούσα αλλά δεν υπήρχε αξιόλογος στόχος σε ακτίνα τεταμένης χειρός. Και δυστυχώς, έχω αποκλείσει και την αυτοκτονία…

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους