Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το πρωί της Δευτέρας η είδηση έπεσε σαν αστραπή εν αιθρία: ο Κέβιν Κίγκαν, ο άνθρωπος που έκανε το χτένισμα bubble perm (κοινώς περμανάντ) σήμα κατατεθέν και το χαμόγελο όπλο, έφυγε από τη ζωή στα 75 του, έπειτα από μάχη με καρκίνο που είχε αποκαλύψει μόλις τον περασμένο Ιούνιο. Το Νιούκαστλ, το Λίβερπουλ, το Σαουθάμπτον, το Αμβούργο —όλοι θρήνησαν έναν άνθρωπο που δεν υπήρξε απλώς ποδοσφαιριστής, αλλά μια ολόκληρη εποχή.

Γεννημένος στο Ντόνκαστερ, ξεκίνησε από την ταπεινή Σκάνθορπ, πριν το Λίβερπουλ τον αγοράσει το 1971 έναντι 33.000 λιρών, ένα ποσό που σύντομα θα αποδεικνυόταν από τις καλύτερες επενδύσεις στην ιστορία του συλλόγου. Στο Άνφιλντ βρήκε τον Μπιλ Σάνκλι και μια πλειάδα παικτών που θα γίνονταν θρύλοι —τον Έμλιν Χιουζ, τον Ρέι Κλέμενς, τον Στιβ Χάιγουεϊ— και μέσα σε λίγα χρόνια μεταμορφώθηκε από άσημο νεαρό σε ηγέτη μιας δυναστείας.

Ήταν το πρόσωπο που έδωσε στο Λίβερπουλ αγωνιστική ταυτότητα πέρα από τη σκληρή δουλειά του Σάνκλι.

Σε 323 συμμετοχές σκόραρε 100 γκολ, κατακτώντας τρία πρωταθλήματα Κατηγορίας (1973, 1976, 1977), δύο Κύπελλα UEFA (1973, 1976), ένα FA Cup (1974) και, στο αποκορύφωμα, το Κύπελλο Πρωταθλητριών Ευρώπης το 1977 στη Ρώμη απέναντι στην Μπορούσια Μενχενγκλάντμπαχ, όπου ο ίδιος κέρδισε το πέναλτι με το οποίο ο Φιλ Νιλ «σφράγισε» τον πρώτο ευρωπαϊκό τίτλο των ρεντς.

Ήταν, ουσιαστικά, ο άνθρωπος που έβαλε το Λίβερπουλ στον ευρωπαϊκό χάρτη ως ομάδα-φόβητρο για μια ολόκληρη δεκαετία.

Αν το Λίβερπουλ τον έκανε θρύλο, το Αμβούργο ήταν που τον έκανε παγκόσμιο σύμβολο.

Στο απόγειο εκείνης της δόξας, το καλοκαίρι του 1977, τόλμησε κάτι πρωτόγνωρο: έφυγε από το Λίβερπουλ για το Αμβούργο, αποτελώντας έναν από τους πρώτους Άγγλους που επέλεξαν καριέρα στην ηπειρωτική Ευρώπη, σε μια εποχή που κάτι τέτοιο θεωρούνταν σχεδόν αδιανόητο.

Η προσαρμογή δεν ήταν εύκολη, αλλά ο Κίγκαν δεν υποχωρούσε εύκολα.

Με πείσμα και δουλειά έγινε ηγέτης του Αμβούργου, οδηγώντας την ομάδα στον τίτλο της Bundesliga το 1979 και σε τελικό Κυπέλλου Πρωταθλητριών το 1980, όπου ηττήθηκαν από τη Νότιγχαμ Φόρεστ.

Εκεί κέρδισε και τις δύο συνεχόμενες Χρυσές Μπάλες του, το 1978 και το 1979, αποδεικνύοντας πως ένας Άγγλος μπορούσε να πρωταγωνιστήσει σε ξένο έδαφος.

Αλλά να γίνει και ο καλύτερος Ευρωπαίος ποδοσφαιριστής μπάκ του μπακ.

Μαζί με τις χρυσές μπάλες οι οπαδοί του Αμβούργου του έδωσαν και το παρατσούκλι "Mighty Mouse" επειδή ήταν μικρόσωμος και δυνατός.

Το 1980 επέστρεψε στην Αγγλία, στη Σαουθάμπτον, όπου σκόραρε 42 γκολ σε 80 ματς, πριν κάνει μια ακόμη επιλογή έκπληξη πηγαινοντας στη Νιούκαστλ της Β' κατηγορίας, βοηθώντας την να κερδίσει την άνοδο πριν κρεμάσει τα ποδοσφαιρικά του παπούτσια.

Με την εθνική Αγγλίας μέτρησε 63 συμμετοχές και 21 γκολ, φορώντας το περιβραχιόνιο 31 φορές, συμπεριλαμβανομένου του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1982.

Ως προπονητής επέστρεψε στη Νιούκαστλ τη δεκαετία του '90, για να γίνει ο "King Kev"(Βασιλιάς Κεβ) δημιουργώντας μια από τις πιο αγαπημένες αλλά και πιο τραγικές ομάδες της αγγλικής ιστορίας χάνοντας μέσα από τα χέρια της τον τίτλο του 1996, πριν αναλάβει και την εθνική Αγγλίας.

Σήμερα, το ποδόσφαιρο αποχαιρετά έναν άνθρωπο που τόλμησε όταν όλοι δίσταζαν.

Ένα είδωλο μιας ολόκληρης γενιάς φεύγει έχοντας κατακτήσει κάθε κορυφή.

Το αγγλικό ποδόσφαιρο χάνει έναν χαρισματικό ηγέτη, που στο πρόσωπο που καθρευτιζεται μία ολόκληρη εποχή του Αγγλικού ποδοσφαίρου και της Βρετανικής κουλτούρας.

Και όπως έλεγαν οι οπαδοί της Νιούκαστλ: "Long live King Kev, the Messiah of Tyneside.” (Ζήτω ο Βασιλιάς Κεβ, ο Μεσσίας του Τάινσαϊντ).

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους