Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Παρακολουθώ ανελλιπώς τον θεσμό του #Μουντιάλ από το 1982. Από τότε έχω και τις πρώτες καθαρές αναμνήσεις μου, από το Παγκόσμιο Κύπελλο της Ισπανίας.

Άλλες εποχές, άλλοι παίκτες, άλλη τηλεόραση και ένας ολόκληρος κόσμος που φαινόταν πολύ πιο μακρινός από ό,τι σήμερα.

Θυμάμαι πάρα πολλά παιχνίδια και πολλές μεγάλες ομάδες, αλλά για κάποιον λόγο δεν υπήρξα ποτέ ιδιαίτερα φανατικός με την #Αργεντινή.

Ούτε τότε ούτε τώρα.

Κι ας έχουν φορέσει τη φανέλα της πραγματικά σπουδαίοι ποδοσφαιριστές, παίκτες με τεράστιο ταλέντο, ζογκλέρ της στρογγυλής θεάς.

Ούτε της Ισπανίας υπήρξα ποτέ ιδιαίτερος φίλος, παρότι στο φετινό Μουντιάλ ήταν ίσως η πιο ολοκληρωμένη ομάδα ως σύνολο, με εξαιρετικές μονάδες αλλά κυρίως με πραγματική ομαδική λειτουργία.

Δεν βασιζόταν μόνο σε μία προσωπικότητα ή σε μία μεγάλη στιγμή.

Είχε ποδοσφαιρική λογική, αυτοματισμούς και συνοχή.

Κι όμως, αυτό το Μουντιάλ μού άφησε περισσότερο μια γλυκόπικρη αίσθηση για το #Curacao και το #CaboVerde.

Δύο μικρές χώρες που στην Ελλάδα τις γνωρίζουμε κυρίως για εντελώς διαφορετικούς λόγους. Το Κουρασάο από το γνωστό μπλε ποτό και το Κάπο Βέρντε επειδή από εκεί κατάγονται δύο εμβληματικοί παίκτες του ελληνικού πρωταθλήματος, ο Νόνι #Λίμα και ο Ντανιέλ #Μπατίστα Αυτές οι ομάδες είναι για μένα η πραγματική ομορφιά του Μουντιάλ.

Χώρες που δεν διαθέτουν τεράστιες ποδοσφαιρικές βιομηχανίες, δεν έχουν πίσω τους εκατοντάδες εκατομμύρια φιλάθλους και δεν εμφανίζονται στο γήπεδο ως φαβορί.

Μπαίνουν για να παίξουν έντεκα εναντίον έντεκα και για ενενήντα λεπτά έχουν δικαίωμα στο όνειρο.

Αυτό είναι το ποδόσφαιρο.

Ένα άθλημα στο οποίο ο καλύτερος δεν κερδίζει πάντοτε και ο μικρός δεν είναι υποχρεωμένος να χάσει.

Στο μπάσκετ ή στο βόλεϊ η ανωτερότητα συνήθως επιβάλλεται μέσα στη διάρκεια του αγώνα.

Στο ποδόσφαιρο μία σωστή άμυνα, μία αντεπίθεση, ένα λάθος ή μία στιγμή έμπνευσης μπορούν να ανατρέψουν ολόκληρη την ποδοσφαιρική λογική.

Υπάρχει όμως και κάτι που με ενόχλησε ιδιαίτερα στο φετινό Μουντιάλ και δεν ξέρω εάν είναι απλώς δική μου εντύπωση.

Η χρήση του #VAR φαίνεται να έχει αυξήσει αντί να περιορίσει τους θεατρινισμούς, τις εκβιασμένες επαφές και τις προσπάθειες για κερδισμένα φάουλ και πέναλτι.

Ειδικά αρκετοί Λατινοαμερικανοί ποδοσφαιριστές, οι οποίοι παραδοσιακά γνωρίζουν πολύ καλά και το πονηρό και το θεατρικό μέρος του παιχνιδιού, έδειξαν ότι έχουν προσαρμοστεί άψογα στη νέα εποχή.

Δεν περιμένουν πλέον απλώς το μαρκάρισμα.

Το κατασκευάζουν.

Τοποθετούν το πόδι ή το σώμα τους σκόπιμα στην πορεία του αμυντικού προς την μπάλα, επιδιώκοντας την επαφή που θα μετατραπεί σε πέναλτι.

Κινήσεις που παλαιότερα θα τις θεωρούσαμε φράγμα στον αμυντικό ή φυσιολογική διεκδίκηση της μπάλας (τζαρτζάρισμα) σήμερα παρουσιάζονται ως ξεκάθαρες παραβάσεις.

Και βέβαια υπάρχει και το μόνιμο θέατρο.

Ένα ελαφρύ άγγιγμα και ξαφνικά βλέπεις έναν επαγγελματία αθλητή γεμάτο μυες να πέφτει στο έδαφος και να σφαδάζει σαν να τον χτύπησε κεραυνός.

Δέκα δευτερόλεπτα αργότερα σηκώνεται, τρέχει και συνεχίζει τον αγώνα σαν να μη συνέβη απολύτως τίποτα.

Το ακόμη πιο παράδοξο είναι ότι αρκετές φορές αυτή η συμπεριφορά ανταμείβεται.

Το φάουλ δίνεται και σε ορισμένες περιπτώσεις επιβεβαιώνεται ακόμη και μετά την επανάληψη του VAR.

Έτσι ο ποδοσφαιριστής δεν έχει κανένα κίνητρο να παραμείνει όρθιος.

Αντιθέτως, μαθαίνει ότι όσο πιο θεαματικά πέσει τόσο περισσότερες πιθανότητες έχει να πάρει την απόφαση.

Και κάπου εδώ αρχίζω να αναρωτιέμαι μήπως το ποδόσφαιρο μετατρέπεται σταδιακά σε #μπάσκετ, όπου σχεδόν κάθε άγγιγμα μπορεί να θεωρηθεί παράβαση.

Μόνο που αυτή δεν είναι η φύση του ποδοσφαίρου.

Το ποδόσφαιρο είναι άθλημα επαφής.

Περιλαμβάνει δύναμη, ώμο με ώμο, διεκδίκηση θέσης και σωματική σύγκρουση.

Φυσικά πρέπει να προστατεύονται οι παίκτες από τα επικίνδυνα μαρκαρίσματα και τη βία, αλλά άλλο η προστασία του ποδοσφαιριστή και άλλο η αποστείρωση του παιχνιδιού από κάθε φυσιολογική επαφή. Το VAR δημιουργήθηκε για να διορθώνει καθαρά και σοβαρά λάθη.

Δεν δημιουργήθηκε για να εξετάζει επί τρία λεπτά κάθε άγγιγμα σε αργή κίνηση, μέχρι μια φυσιολογική φάση να μοιάζει με εγκληματική ενέργεια.

Γιατί στην αργή κίνηση όλα φαίνονται χειρότερα.

Κάθε πάτημα φαίνεται βίαιο, κάθε άγγιγμα φαίνεται σκόπιμο και κάθε πτώση μοιάζει δικαιολογημένη.

Το ποδόσφαιρο όμως δεν παίζεται σε παγωμένα καρέ.

Παίζεται σε πραγματικό χρόνο, με ταχύτητα, ένταση και συνεχόμενη κίνηση.

Δεν ξέρω ποια θα είναι η τελική κληρονομιά αυτού του Μουντιάλ.

Θα θυμόμαστε ασφαλώς τους μεγάλους παίκτες, τα γκολ, τις εκπλήξεις και τον τελικό νικητή.

Εγώ όμως μάλλον θα θυμάμαι περισσότερο το Κουρασάο και το Κάπο Βέρντε.

Τις μικρές ομάδες που εμφανίστηκαν σε ένα παγκόσμιο γήπεδο χωρίς να ζητούν άδεια από κανέναν για να ονειρευτούν.

Και θα θυμάμαι επίσης την ανησυχία ότι το ποδόσφαιρο αρχίζει να χάνει κάτι από τη φυσική του αλήθεια.

Όχι επειδή μπήκε η τεχνολογία, αλλά επειδή αντί να χρησιμοποιούμε την τεχνολογία για να υπηρετεί το παιχνίδι, κινδυνεύουμε να αλλάξουμε το ίδιο το παιχνίδι για να υπηρετεί την τεχνολογία. Και αυτό θα ήταν πραγματικά κρίμα. ΥΓ. Ματσάρα ο μικρός τελικός... Γαλλία - Αγγλία 4-6!!! #JustMyTwoCents

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους