Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο κόσμος γιορτάζει τον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου.

—————————- Εκατομμύρια μάτια είναι καρφωμένα στις οθόνες.

Μια ασπρόμαυρη μπάλα κυλάει πάνω στο χορτάρι, την οδηγούν επιδέξια πόδια, κι ο παλμός της γίνεται ζητωκραυγή, αγωνία, έκρηξη χαράς.

Εκείνη τη νύχτα, ο Παλαιστίνιος δεν ζητούσε τίποτε περισσότερο από ό,τι κάθε άνθρωπος: μια ανάσα.

Μια μικρή παύση από την ασφυξία της πολιορκίας.

Μια στιγμή λησμονιάς μέσα στον αδιάκοπο αγώνα της επιβίωσης. Στο Ντέιρ Τζαρίρ, βορειοανατολικά της Ραμάλα, οι κάτοικοι είχαν συγκεντρωθεί μπροστά σε μια μικρή οθόνη.

Για λίγες μόνο στιγμές ονειρεύονταν ότι ανήκαν κι αυτοί στον ίδιο κόσμο.

Ότι κάποτε η σημαία τους θα κυμάτιζε σε μια διεθνή διοργάνωση.

Ότι η γη τους θα γινόταν γήπεδο παιχνιδιού κι όχι πεδίο μάχης.

Την ώρα που η ανθρωπότητα έμοιαζε να αναπνέει μπροστά στην ίδια εικόνα, υπήρχαν δύο κόσμοι που δεν συναντιούνταν ποτέ.

Ο ένας περίμενε ένα γκολ.

Ο άλλος μετρούσε νεκρούς. Στη Γάζα οι βόμβες συνέχιζαν να πέφτουν. Στο Ντέιρ Τζαρίρ έποικοι, υπό την προστασία του ισραηλινού στρατού, επιτέθηκαν στο χωριό.

Δύο νεκροί.

Δεκάδες τραυματίες.

Οι οθόνες σκοτείνιασαν.

Οι σφαίρες βρήκαν κεφάλια και σώματα.

Οι πανηγυρισμοί σώπασαν στα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη.

Κι όμως, ο αγώνας συνεχίστηκε.

Η σφαγή πέρασε σαν μια μικρή είδηση στο κάτω μέρος της οθόνης, ενώ το θέαμα δεν διακόπηκε ούτε για μια στιγμή.

Ποιος είναι άραγε αυτός ο άνθρωπος που κάθεται πάνω στα ερείπια της Γάζας και παρακολουθεί έναν ποδοσφαιρικό αγώνα με το ένα μάτι στην οθόνη και το άλλο στραμμένο, γεμάτο φόβο, προς τον ουρανό; Ποιος μπορεί να κρατήσει στην ίδια καρδιά μια πρόσκαιρη χαρά και μια κηδεία; Οι φωνές των εκφωνητών ενώνονταν με τις κραυγές των μανάδων.

Ένα γκολ στο γήπεδο.

Δύο νεκροί στο Ντέιρ Τζαρίρ.

Ποιος θα σηκώσει το Κύπελλο; Και ποιος θα σηκώσει τους νεκρούς; Από την έναρξη του πολέμου εξόντωσης στη Γάζα και στα υπόλοιπα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη, ο κόσμος μοιάζει να παραδόθηκε στη λατρεία του θεάματος.

Η εικόνα έγινε ισχυρότερη από την αλήθεια.

Το θέαμα σπουδαιότερο από τον άνθρωπο.

Ζούμε στην εποχή των γιγαντοοθονών και των πυραύλων υψηλής τεχνολογίας, όπου τα θύματα χάνονται πίσω από αμέτρητες λαμπερές εικόνες. Στο Ντέιρ Τζαρίρ έσπασε η οθόνη. Στη Γάζα διαλύθηκαν σώματα και σκηνές.

Οι κάμερες δεν είναι ουδέτερες.

Δεν καταγράφουν την τρομοκρατία των εποίκων, τα καμένα χωριά, τα καμένα χωράφια, τις καθημερινές δολοφονίες.

Μεταδίδουν το θέαμα από τα μεγάλα στάδια. Η Παλαιστίνη μένει έξω από τον χάρτη της αποικιοκρατικής συνείδησης.

Ένα γκολ. Χειροκροτήματα. Τραγούδια.

Κι απέναντι, μια χώρα που αιμορραγεί.

Θρηνούν για μια χαμένη ευκαιρία στην εστία, μα όχι για έναν λαό που σφαγιάζεται κάθε ώρα.

Καμία σφυρίχτρα δεν αναγγέλλει τη λήξη της κατοχής.

Καμία διαιτησία δεν αποδίδει δικαιοσύνη.

Μόνο μία σφυρίχτρα εξακολουθεί να περιμένει ο Παλαιστίνιος.

Η σφυρίχτρα της ελευθερίας.

Η στιγμή που το γήπεδο δεν θα είναι πια περικυκλωμένο από συρματοπλέγματα και θάνατο.

Η στιγμή που ένα παιδί θα σκουπίσει τα δάκρυά του και θα πει με απλότητα: «Αύριο θα παίξουμε στη δική μας γη. Και αύριο θα νικήσουμε.»

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους