Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Mundial Η ΟΛΥΜΠΙΑΚΉ ΕΚΕΧΕΙΡΊΑ και η ΣΙΩΠΉ της ΚΟΙΝΩΝΊΑΣ Στο μικρό μας τραπέζι ενός καφέ, στη Βενιζέλου της Νεάπολης, η παρέα μας συγκεντρώνεται σχεδόν κάθε πρωί.

Είναι η δική μας μικρή ανασκόπηση της ημέρας και της εποχής.

Εκεί συναντιούνται τα κοινωνικά και πολιτικά γεγονότα, το ποδόσφαιρο, οι ειδήσεις, οι φιλοσοφικές ανησυχίες και οι μικρές ή μεγάλες αγωνίες της καθημερινότητας.

Δύο φίλοιο Γιώργος και ο Νίκος συνεχώς διαφωνούν σχεδόν για τα πάντα.

Ο ένας βλέπει την κλιματική αλλαγή, ο άλλος την αμφισβητεί.

Ο ένας εμπιστεύεται την επιστήμη, ο άλλος την υποψιάζεται.

Ο ένας μιλά για την ανακύκλωση, ο άλλος για συνωμοσίες.

Κι όμως, κάθε πρωί κάθονται στο ίδιο τραπέζι.

Γιατί όσο υπάρχει διάλογος, υπάρχει ακόμη ελπίδα ότι μια κοινωνία δεν έχει πάψει να αναζητά τον εαυτό της.

Ύστερα άρχισε το Mundial.

Και μαζί του απλώθηκε μια Εκεχειρία.

Όχι εκείνη που γνώρισε η αρχαιότητα,η ΟΛΥΜΠΙΑΚΉ ,ούτε εκείνη που ο Γιώργος Παπανδρέου επικαλέστηκε ως ιδανικό ειρήνης των λαών.

Αυτή ήταν η εκεχειρία του θεάματος.

Οι οθόνες έγιναν πιο ισχυρές από τις πλατείες.

Οι συζητήσεις περιορίστηκαν στις συνθέσεις των ομάδων και στα γκολ.

Οι κοινωνικές αντιδράσεις αραίωσαν.

Οι πολιτικές συγκρούσεις μπήκαν σε αναμονή.

Για λίγες εβδομάδες, ο κόσμος έμοιαζε να κρατά την ανάσα του μπροστά σε μια μπάλα.

Ίσως σήμερα ο Μαρξ να έγραφε ότι το ποδόσφαιρο δεν είναι μόνο το όπιο του λαού.

Είναι και η μεγαλύτερη βιομηχανία συναισθημάτων.

Οι ποδοσφαιριστές δεν είναι πια μόνο αθλητές· είναι επενδύσεις, διαφημιστικά σύμβολα, εταιρείες, παραγωγοί υπεραξίας.

Το θέαμα έγινε οικονομία και η οικονομία έγινε τρόπος σκέψης. όμως, μέσα σε αυτό το θέαμα, οι δύο φίλοι συμφωνούσαν σέ κάτι.

Ήθελαν την Αργεντινή και την Ισπανία για τόν Τελικό.

Δεν ήθελαν την Αγγλία ούτε τη Γαλλία.

Για λίγο, οι ιδεολογίες υποχώρησαν και απέμεινε μόνο η χαρά του παιχνιδιού.

Την ίδια στιγμή, όμως, η πόλη συνεχίζει να καπνίζει. από τη μεγάλη φωτιά στο Ωραιόκαστρο και την καύση ανακυκλώσιμων υλικών.

Οι εικόνες της έκαναν τον γύρο της χώρας.

Η ανησυχία ήταν δικαιολογημένη, λόγω της εκπομπής από την καύση πλαστικού καί ρυπασμένου χαρτιού, διοξινών Φουρανίων τοξικών καί καρκινογόνων ουσιών Όμως υπάρχει και μια άλλη φωτιά. πού δεν γίνεται πρωτοσέλιδο.

Δεν συγκεντρώνει κάμερες.

Είναι η καθημερινή φωτιά της καύσης του ΤΙΤΑΝ Ένας δήμος της δυτικής Θεσσαλονίκης πήρε απόφαση να εκφράσει την αντίθεσή του στην καύση ανακυκλώσιμων απορριμμάτων που μπλέ κάδου.

Λίγο πιο πέρα,στον άλλο αποφασίζεται να οδηγούνται προς καύση τά υπολείμματα του μπλε κάδου στο ΤΙΤΆΝ κυρίως χαρτί και πλαστικό, Και οι υπόλοιποι δήμοι τού πολεοδομικού συγκροτήματος; Σιωπή.

Λες και το νέφος γνωρίζει διοικητικά σύνορα.

Λες και ο άνεμος σταματά μπροστά στις αποφάσεις των δημοτικών συμβουλίων.

Λες και οι ρύποι ρωτούν σε ποιον δήμο επιτρέπεται να ταξιδέψουν.

Η πιο μεγάλη ειρωνεία της εποχής μας είναι ότι συζητάμε αδιάκοπα για την κλιματική αλλαγή, αλλά δυσκολευόμαστε να συμφωνήσουμε για τον αέρα που αναπνέουμε.

Μιλάμε για την ανακύκλωση, αλλά σπάνια αναρωτιόμαστε πού τελικά καταλήγουν όσα με ευθύνη διαχωρίζουμε στον μπλε κάδο.

Συγκλονιζόμαστε από μια έκτακτη πυρκαγιά, αλλά συνηθίζουμε μια φωτιά που καίει κάθε μέρα.

Ίσως τελικά η πιο επικίνδυνη ρύπανση να μην είναι εκείνη που ανεβαίνει στον ουρανό.

Ίσως να είναι εκείνη που κατακάθεται αργά πάνω στις συνειδήσεις. Το Mundial τελείωσε.

Οι σημαίες μαζεύτηκαν.

Οι εξέδρες άδειασαν.

Οι προβολείς έσβησαν.

Τώρα, όμως, τελείωσε και η «κοινωνική»εκεχειρία.

Τώρα δεν υπάρχουν άλλοθι.

Η πόλη βρίσκεται ξανά απέναντι στον εαυτό της.

Απέναντι στον καπνό της, στις αντιφάσεις της, στις αποφάσεις της και, κυρίως, απέναντι στη σιωπή της.

Γιατί οι κοινωνίες δεν πεθαίνουν όταν χάνουν έναν τελικό.

Πεθαίνουν όταν συνηθίζουν.

Όταν θεωρούν φυσιολογικό τον καπνό στον ορίζοντα, φυσιολογική την αδιαφορία και φυσιολογική τη σιωπή.

Κι όμως, θέλω να κρατήσω μια ελπίδα.

Να πιστέψω ότι η λήξη του Mundial θα σημάνει και τη λήξη αυτής της παράξενης «κοινωνικής» εκεχειρίας.

Ότι οι συζητήσεις στο μικρό τραπέζι του καφέ δεν θα περιορίζονται μόνο στις διαφωνίες, αλλά θα γεννούν ευθύνη.

Ότι οι πολίτες θα σηκώσουν ξανά το βλέμμα από τις οθόνες προς την πόλη τους.

Ότι η διαφωνία θα γίνει συμμετοχή και η συμμετοχή διεκδίκηση.

Γιατί η μεγαλύτερη νίκη δεν κρίνεται σε έναν τελικό.

Κρίνεται όταν μια κοινωνία αποφασίζει να μη συνηθίσει τη σιωπή. Όταν αποφασίζει να ξαναβρεί τη φωνή της.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους