Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Μαμά, σε παρακαλώ, μη βάλεις αυτό το φόρεμα. Είναι... πολύ χωριάτικο.» Έμεινα με την κρεμάστρα στο χέρι, μέσα στην κουζίνα μου, εκεί που είχα μόλις κατεβάσει τα γεμιστά από τον φούρνο για να της δώσω να πάρει λίγο φαγητό στο σπίτι.

Η φωνή της Ευγενίας ήταν χαμηλή, αλλά κοφτή.

Σαν να ντρεπόταν ακόμα και που το έλεγε. «Χωριάτικο;» τη ρώτησα. «Αυτό έχω, παιδί μου.

Αυτό είμαι.» Δεν με κοίταξε αμέσως.

Ίσιωσε την τσάντα της, έφτιαξε τα μαλλιά της στον καθρέφτη του χολ, κι ύστερα είπε αυτό που με τρύπησε πιο πολύ. «Απλώς... θα είναι κι οι γονείς του Στέφανου εκεί.

Και κάτι φίλοι τους.

Θέλω να είσαι λίγο πιο... προσεγμένη.» Πιο προσεγμένη.

Στα πενήντα οκτώ μου, μετά από δύο δουλειές, λογαριασμούς, δόσεις, υπερωρίες σε καθαριστήρια και σκάλες που σφουγγάρισα μέχρι να σπάσει η μέση μου, η κόρη μου μού είπε να είμαι πιο προσεγμένη.

Εγώ, που της αγόρασα το πρώτο λάπτοπ με δανεικά.

Εγώ, που είπα ψέματα πως δεν πεινάω για να τρώει εκείνη όταν διάβαζε για την εξεταστική στη Θεσσαλονίκη.

Δεν της απάντησα τότε.

Μόνο άλλαξα φόρεμα. Την Κυριακή πήγα στο σπίτι της στη Βούλα με ένα ταψί παστίτσιο, γιατί δεν ξέρω να πηγαίνω κάπου με άδεια χέρια.

Φορούσα ένα σκούρο μπλε φόρεμα, παλιό αλλά καθαρό, και τα καλά μου παπούτσια.

Από εκείνα που με χτυπάνε λίγο στη φτέρνα, αλλά τα κρατάω για γιορτές.

Μόλις μπήκα, κατάλαβα ότι δεν ταίριαζα.

Το κατάλαβα από τη μυρωδιά του ακριβού κεριού, από τα ποτήρια που γυάλιζαν σαν σε βιτρίνα, από τη φωνή της πεθεράς της, της κυρίας Μυρτώς, που μιλούσε λες και όλα της ανήκαν από πάντα. «Α, η μαμά της Ευγενίας», είπε και χαμογέλασε με εκείνο το χαμόγελο που δεν ζεσταίνει τίποτα. «Τι ωραίο που ήρθατε.» Δεν είπε το όνομά μου.

Κανείς σχεδόν δεν το είπε. Ο Στέφανος ήταν ευγενικός, δεν μπορώ να πω. Μου τράβηξε μια καρέκλα, με ρώτησε αν θέλω νερό.

Αλλά η Ευγενία ήταν όλη την ώρα τεντωμένη.

Σαν καλώδιο έτοιμο να σπάσει.

Κάθε φορά που μιλούσα, τη έβλεπα να σφίγγει το πιρούνι. «Η Ευγενία από μικρή ήταν πολύ καλή μαθήτρια», είπα κάποια στιγμή. «Δούλευα βράδυ τότε, αλλά την έβλεπα που ξενυχτούσε...» «Ναι, μαμά, τα έχουμε πει αυτά», με έκοψε.

Έπεσε μια αμηχανία.

Μικρή, αλλά κοφτερή.

Μετά η κυρία Μυρτώ ρώτησε πού μένω.

Της είπα, στα Πατήσια.

Μου είπε «α, μάλιστα» και ήπιε μια γουλιά κρασί σαν να κατάπινε και τη γνώμη της μαζί.

Ο αδερφός του Στέφανου άρχισε να μιλάει για επενδύσεις, για εξοχικό στην Πάρο, για σχολεία ιδιωτικά «όταν έρθει η ώρα για τα παιδιά». Κι εγώ καθόμουν με τα χέρια μου στα γόνατα και κοιτούσα τα νύχια μου, που όσο κι αν τα καθαρίσω έχουν πάντα αυτό το σημάδι από τις χλωρίνες.

Σε μια στιγμή σηκώθηκα να πάω στην κουζίνα να βοηθήσω. Η Ευγενία ήρθε πίσω μου νευρική. «Μαμά, κάτσε, θα τα κάνω εγώ.» «Να βοηθήσω θέλω.» «Δεν είναι αυτό...» είπε σιγανά και μετά ξεφούρνισε το χειρότερο. «Σε παρακαλώ, μην αρχίσεις να λες ιστορίες για τα δύσκολα και για το τι τράβηξες.

Δεν χρειάζεται εδώ.» Γύρισα και την κοίταξα.

Πραγματικά δεν την αναγνώρισα για λίγα δευτερόλεπτα. «Εδώ;» της είπα. «Πού είναι το εδώ, Ευγενία; Στο σπίτι σου; Στη ζωή σου; Ή σε μια ζωή που δεν χωράω εγώ;» Άσπρισε. 🔗 Συνέχεια στα πρώτα σχόλια 👇👇

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους