Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ίσως ο Οδυσσέας δεν ανήκει στον Όμηρο και είναι ένας σύγχρονος μας.

Ίσως εμείς οι ίδιοι είμαστε σαν τον Οδυσσέα και ας μας χωρίζουν εκατοντάδες χρόνια από τη συγγραφή του εργου.Αυτό περίπου σχολίαζαν οι Αντόρνο και Χορκχάιμερ στην Διαλεκτική του Διαφωτισμού,θεωρώντας τον Οδυσσέα ως τον κατεξοχήν εκφραστή του πνεύματος του Διαφωτισμού να καθυποτάξει αφενός τη φύση στους σκοπούς του ανθρώπου και αφετέρου να εξαλείψει το μύθο σε μια διαδικασία στην οποία δημιουργεί ένα νέο.

Αν ο Διαφωτισμός, από τον Ρουσσώ μέχρι τον Μαρξ, εγκαινιάζει μια ασύγκριτη πορεία ελευθερία του ανθρώπου από τη φύση όσο και τις παλιές δοξασίες που τον κρατούσαν καθηλωμένο σε ένα στατικό σημείο οι Αντόρνο και Χορκχάιμερ έβλεπαν το ακριβώς αντίθετο: η εργαλειακή ορθολογικότητα ερχόταν για να στήσει νέα συστήματα ελέγχου και πειθαρχίας που συνεπάγονταν νέα δεσμά για την ανθρωπότητα.

Η φύση πρέπει πλέον να καταμετρηθεί μαθηματικά, καθετί που φαίνεται να ξεπερνάει την ανθρώπινη λογική οφείλει να γίνει ένα μαθηματικό θεωρημα με αυτό το τρόπο ο Διαφωτισμός προστατεύει την ανθρωπότητα από την επιστροφή του μυθικού όμως την ίδια ώρα προσδίδει στη έννοια της προόδου προς ένα αφατα φωτεινό μέλλον τα ίδια χαρακτηριστικά.

Θέτει τα εχέγγυα για τη σύγχρονη καπιταλιστική κοινωνία στην οποία όλα υπάγονται σε αριθμούς: τα έσοδα και τα έξοδα, όλα έχουν μια λογική που τα μετατρέπει σε προϊόντα: ο ίδιος ο άνθρωπος και η εργασία του.

Στο επεισόδιο της Οδύσσειας με τις Σειρήνες φανερώνεται όλη η ανθρωποκεντρική ύβρη και η σύγχρονη καπιταλιστική κοινωνία.

Οι στρατιώτες κωπηλατούν έχοντας βουλώσει τα αυτιά με κερί ,μένουν απτόητοι από το θέαμα και τον ήχο αυτού του μυθικού φαινομένου για να συνεχίσουν τη δουλειά που τους ανατέθηκε με γνώμονα τη πειθαρχία στο όνομα του σκοπού.

Την ίδια ώρα ο Οδυσσέας ακούει το τρομερό τραγούδι των Σειρήνων όμως, έχοντας χρησιμοποιεί την εξυπνάδα του που στη μοντέρνα γλώσσα μεταφράζεται στην εργαλειακή ορθολογικότητα, παραμένει ασφαλής από τη Φύση ( τις Σειρήνες) και το μύθο τους χωρίς όμως να έχει απώλειες. Στον Πολύφημο ο Οδυσσέας, πάλι με τη πονηριά, πρέπει να δηλώσει ο κανένας: στη μάχη ενάντια στη φύση πρέπει να χάσει τη ταυτότητα του και να απολέσει τα ένστικτα του. Ο Οδυσσέας είναι ο πρώτος ήρωας της αστικής κοινωνίας αφενός γιατί μέσα από αμέτρητες περιπέτειες χρησιμοποιεί την γνώση και τη πειθαρχεία για να κερδίσει το σκοπό του αφετέρου είναι αυτός που δικαιώνει τον Φράνσις Μπέικον: με την πυξίδα, το πυροβολικό και τη τυπογραφία ο άνθρωπος είναι κύριος του " απομαγευμενου" πλέον κόσμου. Στον Οδυσσέα βρίσκουμε τον σύγχρονο άνθρωπο: ορθολογικό αλλά αλλοτριωμενο, είναι κύριος του κόσμου και καταστροφέας του.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους