Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ωραία μου κυρία Ο μύθος του Πυγμαλίωνα στην εγγλέζικη εκδοχή του.

Το πρώτο έργο που την έχρισε θεατρική πρωταγωνιστρια ως παρτενερ του Κωστα Μουσουρη, το 1958.

Οι πρώτες ουρές στη Σταδιου, για να δουν αυτο το χαριτωμένο κοριτσι να πουλάει λουλούδια μυρωμενα και μετά να μεταμορφώνεται σε " πριγκηπισσα ".. Το έπαιξε, φτασμενη πια και με τον Παπαμιχαήλ και με τον Αντωνόπουλο και λιγο πριν φύγει το 1994, το οποιο είχα και την τύχη να δω. Κοριτσούδι και πάλι στη σκηνή, φρεσκια σαν τα λουλουδια που κρατουσε . Μιας και απο το 1988, στο καλοκαιρινό "Αθήναιον" όπου μετεφερε το "Λίγο πιο νωρίς, λιγο πιο αργά" δεν είχαμε χάσει παράστασή της.

Τη θυμάμαι φορώντας ψηλοκαβαλο τζην, να ρωτάει το κοινο της ολο νόημα: -να πω το ναι? Και εκεινο- γεμάτη η πλατεια- να παραληρεί.

Ανέβηκε στη μηχανή και πέρασε από μπροστά μας απαστραπτουσα και φρεσκοερωτευμενη με τον Σπυρόπουλο- κούκλο στα νιάτα του -οδηγο.

Η πρωτη που έκλεισε το ματι στις 50 plus, πολυ πριν τα μπότοξ και τις μεσοθεραπειες... "Αλικοφαν" οικογενειακώς, την πρωτολατρεψε ο πατερας μου οταν την ειχε δει μέσα δεκαετίας '50 σε επιχρωματισμενη αφισα της μπύρας Φιξ στο καφενείο.

Τι χαμόγελο ηταν αυτο! Και η μαμά, που μαζευε χαρτακια απο τις τσίχλες με εικονες ηθοποιων, οταν πετύχαινε Αλικη το " πουλούσε ακριβα".. Τριτοδευτερη " γενιά " εμεις, δεκαετια ' 80 θαυμασαμε την Αλικη ως φτασμενη σταρ που βρισκοταν αμετακίνητη στον θώκο της.

Παρα την αλλαγή των καιρων και των προτύπων. "Η Αλικη και οι ...αλλοι", οπως ειχε τιτλοφορησει τη βιογραφία της ο Αλκινοος Μπουνιας.

Κοβαμε τις φωτογραφίες της απο τον τυπο της και τις κολλουσαμε σε λεύκωμα.

Και οχι μονο εμείς.

Η "Μανίνα" με εξωφυλλό της ξεπουλαγε.

Οταν δε μας εδωσε χειραψία στο φουαγιε του Αλικη το 1990, οπου είχαμε παρακολουθήσει τη Σίρλεϊ Βαλενταιν κάναμε να πλύνουμε το χερι τρεις μέρες. Μοσχοβολησε Μiss Dior ολο το σπιτι.

Μεγαλώνοντας, είδα την άλλη πλευρά της.

Αυτή της επιχειρηματία, της σκληρά εργαζόμενης, της πανέξυπνης και διορατικής γυναίκας, που έλεγε μεγάλες αλήθειες με έναν χαριτωμένο, ίσως λίγο ψεύτικο, τρόπο.

Της ορφανής κοπέλας, που έφερε όλη τη θλίψη των ταραγμένων μετεμφυλιακών χρόνων και τη γύρισε σε στόχευση και δημιουργία, χρησιμοποιώντας στο έπακρο την " αύρα" της.

Μια έμφυτη αρετή, που υπερισχύει οποιουδήποτε ταλέντου.

Όσοι, δε, κοντόφθαλμα την επεκριναν "παρέμειναν στον εξώστη", όπως πανέξυπνα η ίδια είχε απαντήσει στην πνευματική ελίτ, που στρατευμένα- όπως πάντα-τη γιούχαρε στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, το 1994. "Εγώ δεν πιστεύω στο τυχαίο.

Όλα όσα κερδίζουμε, τα κερδίζουμε με αγώνα, με μια αδιάκοπη πάλη.

Αρκεί να έχουμε όραμα, ένα όραμα." Έχω κρατήσει τις τρεις συμβουλές που είχε δώσει στον Σπυρόπουλο, όπως ο ίδιος είχε αναφέρει στο αφιέρωμα της Σεμίνας Διγενή.

Α) να μένεις στο κέντρο γιατί εκεί είναι οι εξελίξεις β) ένας ίσον κανένας.

Δύο ίσον δύναμη.

Γ) ποτέ να μην λες όχι σε δουλειά, γιατί η μία δουλειά φέρνει την άλλη.

Ειδικά το τελευταίο το έχω σαν Ευαγγέλιο.

Και βέβαια, όσο ακραίο κι αν ακούγεται, ήταν για γενιές "των παίδων η παιδευσις", πράγμα το οποιο διαπιστωνω τωρα που κυριαρχει το απολυτο τιποτα.

Μέσω της Αλικης μάθαμε για τον Σολωμό και τον Ροντηρη, την κ. Κατερίνα και τον Μουσούρη, τον Μπέρναρντ Σω και τον Βεμπερ, τον Σπυρο Βασιλειου και τον Εγγονόπουλο που ειχε υπογραψει τα κοστούμια για την Κλεοπάτρα το 1962.

Ξεκινήσαμε να βλέπουμε ελληνικές ταινίες και προζα, ακούσαμε Χατζιδάκι, παρόλο που ο ιδιος έλεγε ότι πλήρωνε για χρόνια το τίμημα του γκρίζου γατιού. " Το πλήρωσες, όμως, ακριβά Μάνο μου", η απάντησή της.. . Γάτα με πέταλα και οχι μόνο " ροζ γάζα πάνω σε ανεπούλωτα τραύματα", οπως την είχε χαρακτηρίσει μετά θάνατον ο Κώστας Γεωργουσόπουλος.

Και αν εμείς μεγαλώνουμε και σοβαρεύουμε, κι αν αλλαζουν οι καιροί, η Αλίκη εξακολουθεί να μας κουνάει το δάχτυλο σαν μαθητριούλα της Ογδόης.

Θυμίζοντας πού και πού την ανόθευτη πλευρά του εαυτου μας, έστω και σαν ξεχασμένη τσιχλόφουσκα κάτω από το θρανίο.. Σαν σήμερα γεννήθηκε. (Για το ποια χρονιά ας την αφήσουμε από ψηλά να μας κλείσει και πάλι πονηρά το μάτι...)

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους