Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Στην Ελλάδα θέλω να γυρίσω και πρέπει να γυρίσω όσο το δυνατό γρηγορότερα, γιατί αν δεν γυρίσω, σα συγγραφέας είμαι χαμένος Αν ήμουνα γιατρός, μηχανικός, τορναδόρος ή καστανάς (έχει και εδώ καστανάδες στο δρόμο!) θα με έφτανε να έρχομαι καμιά φορά να βλέπω εσάς και δε θα μου χρειαζότανε και πολύ να γυρίσω στην Ελλάδα.

Μπορώ να ζήσω και έξω –και με το κλίμα και με την κοινωνία των ξένων δεν τα πάω άσχημα– θα μπορούσα να ζήσω όπως έζησαν εκατομμύρια ξενιτεμένοι Έλληνες.

Αλλά ξενιτεμένος συγγραφέας δεν ξέρω να υπήρξε – μονάχα απ’ τη ρίζα σου μπορείς να τρέφεσαι (…) Γι’ αυτό ακριβώς προτιμώ να επιβάλω τον γυρισμό μου –τον γυρισμό ενός συγγραφέα που έχει αξία– παρά να στενοχωριέμαι με νοσταλγίες ή ν’ ανυπομονώ και να ταπεινώνομαι με παρακάλια. Εσύ, Λίτσα μου, ξέρεις πριν από τριάντα χρόνια έναν αδύνατο, καλόκαρδο –και αρκετά άστατο– αδερφό.

Αυτός που σου γράφει εδώ είναι ένας σκληρός κι επίμονος άνθρωπος». Αυτός ο σκληρός κι επίμονος άνθρωπος που, από τη στιγμή που γράφει αυτές τις γραμμές, θα χρειαστεί μια ολόκληρη δεκαετία ακόμη για να επαναπατριστεί από τη Βουδαπέστη, είναι ο Δημήτρης Χατζής (1913-1981). Κι αυτό το απόσπασμα από γράμμα που έστειλε τον Ιούνιο του 1965 στην αδελφή του είναι ένα από τα εκατοντάδες ντοκουμέντα που κατάφερε να συγκεντρώσει ένας επίσης επίμονος ερευνητής, ο Νίκος Γουλανδρής (1950-2015). (από το Πίσω ράφι της LiFO)

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους