Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Οδύσσεια του Κρίστοφερ Νόλαν: μια επική αλλά ταυτόχρονα βαθιά δραματική ταινία, που ανατέμνει το ταξίδι του νόστου του Οδυσσέα ως αλληγορία ενός εσωτερικού ταξιδιού.

Ένα ταξίδι όπου ο ήρωας συναντά όχι μόνο τους Λαιστρυγόνες, τους Κύκλωπες και τους Νεκρούς του –«που η ψυχή του στήνει ομπρός του»– αλλά και τις πιο σκοτεινές όψεις του ίδιου του εαυτού του.

Ο κόσμος που απεικονίζει ο Νόλαν μοιάζει ανατριχιαστικά σύγχρονος: ακόμη και μετά το τέλος ενός πολέμου, συνεχίζει να βυθίζεται στο σκοτάδι της βίας, επειδή έχει προδώσει τον νόμο του Ξένιου Δία.

Μήπως, άλλωστε, όλοι μας δεν είμαστε φιλοξενούμενοι ο ένας του άλλου, αλλά και του ίδιου του πλανήτη; Συνείδηση, ενοχή, πίστη, η αθέτηση της υπόσχεσης και η Σκιά που κατοικεί μέσα μας συνυφαίνονται σε έναν κόσμο ημίφωτος, που ακουμπά διαρκώς τις παρυφές του Άδη.

Στο πιο επιφανειακό επίπεδο, η Ελένη/Κλυταιμνήστρα δεν ανταποκρίνονται στο πρότυπο της άφατης ομορφιάς – ιδίως όταν αντιπαραβάλλονται με την πιστή Πηνελόπη ή την αισθαντική Καλυψώ.

Σαν να υπονοεί ο Νόλαν ότι ο πόλεμος έγινε τελικά για ένα «αδειανό πουκάμισο». Υπάρχουν, βέβαια, και κάποιες ηθελημένες «μουτζούρες» του σκηνοθέτη γνώριμες από το Inception και το Tenet, στιγμές όπου ο θεατής χάνει προσωρινά τον ειρμό των γεγονότων.

Κι όμως, στο τέλος μένει πολύς Όμηρος, πολλή Ελλάδα και μια γνήσια συγκίνηση.

Ίσως και μια παράξενη υπερηφάνεια για αυτόν τον τραγικό ήρωα –ή αντιήρωα– που αναζητά εναγωνίως, μέχρι την τελευταία στιγμή, τη λύτρωση από τις δικές του ύβρεις. Αξίζει. Αξίζει. Αξίζει.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους