Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΔΟΞΟΛΟΓΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΑΤΑΝΤΙΑ ΜΑΣ... Αν κι όλα μυρίζουν πτωμαίνη γύρω μας, αρνούμαστε να δούμε τις διαδοχικές εκδορές των καιρών.

Έχουμε καταντήσει μια ευκολόπλαστη μάζα από σάρκες, χωρίς νεύρα και ψυχές, χωρίς οράματα, γεμάτη φόβους και ανασφάλειες.

Και δοξολογούμε την κατάντια μας! Ξορκίζουμε το κακό με μικρότητες και λιποψυχίες.

Επικρατεί η παρακμιακή λογική και συνάμα το επίπλαστο, το "δηθεναριό" σ' όλες τις εκφάνσεις της κοινωνικής λειτουργίας.

Η παρακμή των εξάρσεων.

Η πενιχρότητα του πνεύματος.

Η απουσία της αξιολογικής κρίσης.

Ολοένα βουλιάζουμε προς την απύθμενη καταβόθρα, όπου ζει για να σαλεύει μόνο το άβουλο πλήθος των ευνουχισμένων δούλων. Υπερβολές; Οι αμφισβητίες που ασώτεψαν πολύτιμες δυνάμεις για να αποξενωθούν από το αίσθημα της κοινωνικής τους ευθύνης, ας κοιτάξουν γύρω τους.

Θα δουν τα λείψανα των δικαιωμάτων του Έλληνα.

Τα λείψανα των θεσμών και της ελευθερίας.

Και τα λείψανα τούτα χρησιμεύουν για να θυμίζουν μόνο την απειλή της εξουθένωσης.

Η ελευθερία, λέξη συνδετική που πηδάει τα τείχη των εθνικών προλήψεων και των ιθαγενών εγωισμών, είναι μια λέξη κουρασμένη.

Όπως "κουρασμένη" είναι η λέξη της δημοκρατίας.

Οι έννοιες και των δύο λέξεων δεν βρίσκουν συχνά προσαρμογή στις συνθήκες της εγχώριας σύγχρονης ζωής.

Τα προβλήματα σε τούτο τον τόπο προσεγγίζονται χωρίς να αγγίζεται η ουσία τους, "πακεταρισμενα" με θεωρητικούς σχηματισμούς, που παραπλανούν την έρευνα και θολώνουν την κρίση.

Έτσι, κατά κάποιο τρόπο, έχουμε μια μεταφυσική μετάθεση της ελευθερίας στα ουράνια ύψη της αφηρημενης ιδέας, την ώρα που ο καταιγισμός των γεγονότων καλεί σε μια, έστω αναγκαστική, προσγείωση.

Όλα αυτά τα γράφω επίμονα και πρέπει να γίνει κατανοητό ότι, στις παρατηρήσεις μου, δεν με παρακινεί κάποια προκατάληψη ή μια οργανική αφέλεια.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους