Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΜΙΚΡΗ, ΟΙ ΣΤΙΓΜΕΣ ΕΙΝΑΙ ΜΕΓΑΛΕΣ Μόνο η Στιγμή είναι άπειρη, αιώνια και έσχατη αιτία της ζωής.

Το θέμα είναι να αντιλαμβανόμαστε την αξία της Στιγμής.

Και δεν χρειάζεται να προσθέσουμε ή να αφαιρέσουμε κάτι από τη Στιγμή.

Η χωροχρονική αντίληψη συμβάλλει στην εκτίμηση της αξίας της Στιγμής, αλλά και στην αποδεικτική γνώση της πλήρους βεβαιότητας.

Ο "ιός" του φόβου που ενσπείρουν στη ζωή μας όσοι θεωρούν πως κρατούν στα χέρια τους τη "μοίρα" μας, αλλά και η ματαιοδοξία μας, μας εγκλωβίζουν στον πανικό, που έχει διάφορες εκτρωματικές μορφές.

Πάντα κάτι επινοούν οι επιτήδειοι ή όντως κάτι συμβαίνει, για να διαπιστώσουμε όσον κι αν φαίνεται παράδοξο, και το διαπιστώνουμε συνήθως στις κηδείες, πως ο ανθρώπινος βίος δεν είναι παρά περιπλανήσεις πέριξ του τάφου.

Διότι η μόνη βεβαιότητα του ανθρώπου εφόσον γεννήθηκε, είναι ο θάνατος.

Γνωρίζει ο άνθρωπος πως θα πεθάνει, αλλά δεν γνωρίζει πότε και πως θα πεθάνει.

Γι' αυτό και η τραγική αντινομία: Ενω όλοι οι άνθρωποι γεννούνται με κλάματα, κανείς δεν πεθαίνει με γέλια.

Και μπροστά σ' αυτή τη σκληρή πραγματικότητα, το συμπέρασμα είναι ότι η ζωή μας είναι πάρα πολύ μικρή, για να καταγίνεται κανείς με μικροπράγματα και μικρότητες.

Εξ' αυτού και ο κανόνας: "Τον βίον οικονόμει", δηλαδή μη σπαταλάς άδικα τη ζωή σου.

Ο θάνατος, εξάλλου, ως σκιά της ζωής και πραγματικότητα αντικειμενική, όχι μόνο δεν επιδέχεται διόρθωση, όπως όλα τα πράγματα στη ζωή ή σχεδόν όλα, αλλά είναι και ο μόνος που εξισώνει όλους.

Η δε παραδοξότητά του έγκειται στο ότι δεν είναι βίωμα του αποθανόντος, αλλά εκείνων οι οποίοι συνοδεύουν τον νεκρό κατά την πορεία προς τον τάφο.

Και το συμπέρασμα που τότε πίπτει ως ώριμος καρπός στη συνείδηση: "Πάντα ματαιότης τα ανθρώπινα". Και τι απομένει; Κόνις, τέφρα και σκιά! Τελικά όλο το ύψος μας είναι ο επιούσιος άρτος μας.

Τα όρια μας μια τεφροδόχος.

Εδώ και μόνο επέρχεται η εξίσωση.

Κι από εδώ η απορία που εκφράζεται έντονα μπροστά στα "οστά τα απογυμνωμένα" με το τραγικό βίωμα: "Άρα τι εστί βασιλεύς ή στρατιώτης ή πλούσιος ή πένης, ή δίκαιος ή αμαρτωλός". Όλο δεν αυτό το τραγικό βίωμα συνιστά το έναυσμα του φιλοσοφικού πυρσού να ρίξει φως στο ανθρώπινο ερώτημα της Σφιγγός υπό την έννοια: Ποιος είμαι, από που έρχομαι, που πηγαίνω.

Είναι το αίνιγμα "Τι είναι ο άνθρωπος", στη διασταύρωση του τρισδιάστατου χρόνου: Παρελθόν-Παρόν-Μέλλον, με την αιωνιότητα που ταυτίζεται με το υπέρκοσμο, το υπέρχρονο, το θείο.

Η φιλοσοφία του θανάτου επαναφέρει εναργώς τη φιλοσοφία της ζωής.

Είναι βέβαια αλήθεια ότι προέχει κανείς να μάθει να ζει και ύστερα να φιλοσοφεί.

Να ζει την κάθε Στιγμη, ακόμα και την υποψία της Στιγμής.

Γιατί χωρίς να έχουν γεράσει τα πάθη του, ο ίδιος "αχθοφόρος" ανούσιων πραγμάτων, εθισμών και αντιδράσεων, του φόβου του δυσβάστακτου για διάφορους λόγους, θα ακούει τα βήματά του μέσα στο χρόνο να χάνονται, σαν τον υπόκωφο κρότο μιας παλιάς μηχανής, που αγκομαχάει σαν να είναι ένας κάποιος κανείς, επιστρέφοντας στη μακρόκοσμη μήτρα του.

Έχοντας τρυπώσει η ματαιοδοξία, συχνά και η απληστία, στα κόκκαλά μας και κάνοντας σχέδια μέσα στο χρόνο, δεν βλέπουμε πως στο χέρι μας κρατάμε ένα ανεμμένο κερί.

Μέσα στη σμικρότατη φλόγα του δεν βλέπουμε την ίδια την πυρπόλησή μας.

Και ως γυρολόγοι περιπλανιόμαστε στην ίδια διάσταση , με τις ίδιες μεταχειρισμένες λέξεις, με τις ίδιες δανεικές ιδέες και απόψεις,ψηλαφώντας την απιστία μας στον αιώνα τον νυν, κρεμώντας τα γράμμτα της αλφαβήτου από τη γλώσσα μας και αργυρολόγοι τα πουλάμε στις αγορές του πουθενά, με αποτέλεσμα ο λόγος μας να είναι το τελευταίο καταφύγιο των τρελών.

Η ζωή είναι μικρή, οι Στιγμές είναι μεγάλες! Η πραγματικότητα μας μουτζώνει.

Για ό,τι δεν βλέπουμε και για ό,τι αρνούμαστε να δούμε.

Και ταυτόχρονα η γλώσσα μας ψευδαισθήσεις ιχνογραφεί, αθροίζοντας ομοιώματα φωτός και χορεύοντας ξελογιάστρα σε επιβαλλομενους ρυθμούς.

Και ασωτεύουμε μέσα στους δαιδαλώδεις διαδρόμους της ματαιοδοξίας, με την αβεβαιότητα αν μπορούμε να φτάσουμε το αδύνατον, που επιφέρεται υπεράνω, νεφέλη δίχως μορφή.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους