Το σύμπαν γλεντάει τα κορίτσια! Η Ηλιάνα (Iliana Vescouki) είναι μια 23χρονη φοιτήτρια Ιατρικής στην Πάτρα, που φέτος το χειμώνα πήγε στο Στρασβούργιο για ένα εξάμηνο με το πρόγραμμα Erasmus και...

Πλήρες Κείμενο:

Το σύμπαν γλεντάει τα κορίτσια! Η Ηλιάνα (Iliana Vescouki) είναι μια 23χρονη φοιτήτρια Ιατρικής στην Πάτρα, που φέτος το χειμώνα πήγε στο Στρασβούργιο για ένα εξάμηνο με το πρόγραμμα Erasmus και έψαχνε αμέριμνη στην Πανεπιστημιούπολη να γνωρίσει συνομήλικους. Η Κατερίνα (Katerina Giannou) μου, βετεράνος πλέον στο Στρασβούργο, πέρασε μπροστά της σαν το σίφουνα, όπως πάντα βιαστική, να προλάβει.

Δεν ξέρω τι. Γενικά να προλάβει. Η Ηλιάνα δεν πρόλαβε να δει καν το πρόσωπό της, το μάτι της όμως, σκαλώνει στην τσάντα της Κατερίνας που έγραφε: «ΖΗΤΩ ΟΙ ΚΟΝΤΕΣ». Τη σταματάει επιτόπου και της λέει στα ελληνικά: «Μήπως είσαι Ελληνίδα; Είδα την τσάντα σου...» «Ναι! Μήπως είσαι ερασμίτισσα; (Από το Erasmus)» απαντάει η Κατερίνα, και η γνωριμία ξεκινάει με το κλασικό ελληνικό σκανάρισμα: «Από πού είσαι; - Αθήνα - Κι εγώ Αθήνα! - Πού πήγαινες σχολείο; - Στην Αγία Παρασκευή - κι εγώ Αγία Παρασκευή στο γαλλικό κολέγιο. «Ξέρεις κανέναν άλλον από δω ή είμαι η πρώτη σου γνωριμία;» ρωτάει η Κατερίνα, «Ξέρω μόνο ένα παιδί που σπούδαζε εδώ στο Στρασβούργο, από Αγία Παρασκευή, αλλά έφυγε λέει, πήγε στη Λυών.

Δεν παίζει να τον ξέρεις» «Πως τον λένε;» Λέει Κατερίνα; «Τάδε» απαντά η Ηλιάνα.

Ήμασταν στο γαλλικό σχολείο μαζί. «Α… Αυτός είναι ο πρώην μου!» Λέει η Κατερίνα.

Τα κορίτσια αντάλλαξαν Instagram και Ηλιάνα της πετάει την κλασική ατάκα: «Πάμε καμιά μέρα για καμιά μπίρα!» «Πάμε», λέει η Κατερίνα ευγενικά, αλλά από μέσα της σκέφτεται ούτε καν.

Είναι βλέπετε άγραφος κανόνας: οι μόνιμοι φοιτητές δεν αναπτύσσουν εύκολα φιλίες με τους ερασμίτες, γιατί ο καιρός περνάει γρήγορα, το Erasmus τελειώνει, τα παιδιά φεύγουν και μετά μένει ο καημός του αποχωρισμού.

Όταν όμως η Κατερίνα γυρίζει σπίτι και χαζεύει το προφίλ της Ηλιάνας, σκαλώνει σε κοινούς γνωστούς, ανθρώπους που δεν κόλλαγε από πουθενά να τους έχει το κορίτσι στους ακολούθους της.

Την έφαγε η περιέργεια.

Μία εβδομάδα μετά, η Κατερίνα σηκώνει το τηλέφωνο: «Σήμερα θα πιούμε εκείνη την μπίρα!» και το ραντεβού κλείνει.

Στη μπιροσυναντηση λέγανε, λέγανε, λέγανε και τι δεν έλεγαν.

Για τα προσωπικά τους, τις εμπειρίες τους, τα σχέδια τους.

Και ξαφνικά λέει η Ηλιάνα: «Ρε συ... όσο σε ακούω και σε κοιτάω, νομίζω ότι κάπου σε ξέρω». Η Κατερίνα απαντά: «Αυτό ακριβώς σκεφτόμουν κι εγώ όλη την ώρα! Κάπου σε ξέρω!» Και ξεκινάει το πιο σουρεαλιστικό παιχνίδι ερωτήσεων: «Μήπως σύχναζες στην πλατεία;» «Ίσως...» «Μήπως πήγαινες Κουνγκ-Φου;» «Όχι». «Μήπως πήγαινες κολυμβητήριο;» «Όχι». «Μήπως έπαιζες βόλεϊ;» «Όχι». «Μήπως μπάσκετ;» «Όχι». Κατερίνα: «Μήπως... έκανες ρυθμική;» Ηλιάνα : «Ναι! Μήπως... στον ΓΑΣ Χολαργού;» Κατερίνα: «Ναι!!» Να μη σας τα πολυλογώ, τα κορίτσια ήταν στην ίδια ομάδα σε ηλικία 8-10 ετών.

Κι επειδή τα κορίτσια στα iPhone τους είχαν φωτογραφίες τους από τα παιδικά τους χρόνια, κλεμμένες από τα προφίλ των μαμάδων τους, άρχισαν να ψάχνουν και... μπουμ! Είχαν φωτό που ήταν μαζί, στα 8, στα 9, στα 10 τους χρόνια! Τι μικρός και απίθανος που είναι τελικά ο κόσμος! Από εκείνη τη μέρα, έγιναν αχώριστες.

Τώρα τις έχω εδώ στη θάλασσα μαζί μου στην Αθήνα, γράφοντας τα επόμενα κεφάλαια της πορείας τους. Καλό κορίτσι η Ηλιάνα. Όλα τα κορίτσια είναι καλά!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους