Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ρεπορτάζ: Έλενα Ματσούκα – Radio Symban!!!!!!!!!! Υπάρχουν ημέρες που η σιωπή μιλά πιο δυνατά από τα λόγια Υπάρχουν επέτειοι που δεν είναι απλώς μια ημερομηνία στο ημερολόγιο.

Είναι πληγές που δεν έκλεισαν ποτέ.

Είναι μνήμες που περνούν από γενιά σε γενιά, κρατώντας ζωντανή την ιστορία ενός λαού που δεν έμαθε να ξεχνά.

Σήμερα, στο Martin Place του Σίδνεϊ, η καρδιά της Κύπρου χτύπησε χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από τη γη που εξακολουθεί να περιμένει τη δικαίωσή της.

Η 52η επέτειος της τουρκικής εισβολής δεν ήταν απλώς μια ακόμη εκδήλωση μνήμης.

Ήταν ένα προσκύνημα ψυχής. Το Radio Symban, με την Έλενα και τον Άγγελο Ματσούκα, βρέθηκε εκεί από την πρώτη στιγμή, όχι απλώς για να καταγράψει εικόνες και δηλώσεις, αλλά για να αποτυπώσει τον παλμό μιας ημέρας που κουβαλά μισό και πλέον αιώνα πόνου, αξιοπρέπειας και ελπίδας.

Ανάμεσα στους παρευρισκόμενους βρίσκονταν μέλη της επίσημης αποστολής της Κυπριακής Δημοκρατίας, με επικεφαλής τον Υφυπουργό Μετανάστευσης και Διεθνούς Προστασίας κ. Νικόλα Ιωαννίδη, τον Ύπατο Αρμοστή της Κυπριακής Δημοκρατίας στην Αυστραλία κ. Αντώνη Σαμούτη, τον Πρόεδρο της Κυπριακής Κοινότητας Νέας Νότιας Ουαλίας κ. Μιχάλη Κυριακού, τον κ. Νίκο Βαρελά και τον κ. Αθανάσιο Λάμπρου, εκπροσώπους του Γενικού Προξενείου της Ελλάδας.

Την εκδήλωση τίμησε επίσης με την παρουσία της η Ιερά Αρχιεπισκοπή Αυστραλίας, ενώ δεκάδες σύλλογοι, πρόεδροι οργανώσεων, εκπαιδευτικοί, μαθητές, οικογένειες, νέοι και άνθρωποι κάθε ηλικίας στάθηκαν όλοι μαζί, ενωμένοι κάτω από τις σημαίες της Ελλάδας και της Κύπρου.

Η επιμνημόσυνη δέηση άνοιξε την τελετή μέσα σε απόλυτη κατάνυξη.

Ο κ. Θέμης Καλλός, με λόγο μεστό, λιτό και γεμάτο σεβασμό, οδήγησε την εκδήλωση με αξιοπρέπεια, θυμίζοντας ότι η ιστορία δεν είναι μόνο γεγονότα· είναι άνθρωποι.

Και ύστερα ήρθε η στιγμή της κατάθεσης των στεφάνων.

Ένα-ένα τα στεφάνια ακούμπησαν στο μνημείο.

Δεν ήταν απλώς λουλούδια.

Ήταν ευγνωμοσύνη.

Ήταν προσευχή.

Ήταν μια σιωπηλή υπόσχεση ότι όσοι θυσιάστηκαν δεν θα λησμονηθούν ποτέ.

Με ιδιαίτερη συγκίνηση είχα την ύψιστη τιμή να καταθέσω και εγώ στεφάνι εκ μέρους του Radio Symban.

Εκείνη τη στιγμή ο χρόνος έμοιαζε να σταματά.

Σκέφτηκα τις μανάδες που περίμεναν μάταια τα παιδιά τους.

Τις οικογένειες που ξεριζώθηκαν μέσα σε λίγες ώρες.

Τα παιδιά που μεγάλωσαν μακριά από τα σπίτια τους.

Τους αγνοουμένους που ακόμη αναζητούν δικαίωση.

Τις εκκλησίες που σιώπησαν.

Τα χωριά που έμειναν πίσω από μια πράσινη γραμμή.

Δεν ήταν απλώς μια κατάθεση στεφάνου.

Ήταν μια κατάθεση ψυχής.

Όταν η μπάντα άρχισε να ερμηνεύει τους εθνικούς ύμνους της Κύπρου και της Ελλάδας, τα βλέμματα υψώθηκαν στις σημαίες που κυμάτιζαν περήφανα.

Και ύστερα… Ήρθε η σιωπή.

Ένα λεπτό μόνο.

Μα μέσα σε εκείνο το ένα λεπτό χωρούσαν πενήντα δύο χρόνια.

Χωρούσαν οι ήρωες.

Οι αγνοούμενοι.

Οι πρόσφυγες.

Οι χαμένες πατρίδες.

Οι εκκλησίες.

Τα σχολεία.

Οι γειτονιές.

Οι παιδικές αναμνήσεις.

Μια σιωπή που δεν άκουγες με τα αυτιά.

Την άκουγες με την καρδιά.

Μετά το πέρας της τελετής είχα την ιδιαίτερη χαρά να γνωρίσω και να συνομιλήσω με τη σύζυγο του Υφυπουργού, την κυρία Ελένη Ιωαννίδη.

Μια νέα γυναίκα με ευγένεια, απλότητα, αξιοπρέπεια και ταπεινότητα, που κέρδισε τον σεβασμό όλων όσοι είχαν την ευκαιρία να τη γνωρίσουν.

Αργότερα, η κυπριακή αποστολή μαζί με λίγους επισήμους και φίλους συγκεντρώθηκε απέναντι από το ξενοδοχείο για έναν τελευταίο καφέ πριν την αναχώρησή της για την Καμπέρα.

Ήταν ένας όμορφος, ανθρώπινος αποχαιρετισμός, γεμάτος εγκάρδιες ευχές και ειλικρινείς χειραψίες, λίγο πριν συνεχίσουν το ταξίδι τους για τις αυριανές εκδηλώσεις.

Αξίζουν θερμά συγχαρητήρια σε όλους όσοι εργάστηκαν για την άψογη διοργάνωση αυτής της τελετής.

Όλα κύλησαν με τάξη, σεβασμό και αξιοπρέπεια, όπως ακριβώς αρμόζει σε μια ημέρα που δεν αφήνει χώρο για επιδείξεις, αλλά μόνο για μνήμη.

Επιστρέψαμε στο σπίτι κουρασμένοι.

Όχι από τις ώρες.

Αλλά από το βάρος των συναισθημάτων.

Γιατί υπάρχουν ημέρες που δεν τις καλύπτεις δημοσιογραφικά.

Τις ζεις. ις κουβαλάς μέσα σου.

Και τις κρατάς σαν υπόσχεση ότι η ιστορία δεν θα ξεχαστεί ποτέ. Η Κύπρος δεν είναι μόνο ένας τόπος.

Είναι μνήμη.

Είναι αξιοπρέπεια.

Είναι αγώνας.

Είναι οι άνθρωποί της.

Και όσο υπάρχουν καρδιές που θυμούνται, όσο υπάρχουν παιδιά που μαθαίνουν την ιστορία, όσο υπάρχουν άνθρωποι που στέκονται μπροστά σε ένα μνημείο με δάκρυα στα μάτια και περηφάνια στην ψυχή… Η Κύπρος δεν θα είναι ποτέ μόνη. Δεν ξεχνώ. Δεν ξεχνάμε. Γιατί η μνήμη είναι το πιο δυνατό όπλο απέναντι στη λήθη.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους