Original Post

Πλήρες Κείμενο:

- Υπεροψία - Αλαζονεία - Οίηση Είναι οι τρεις κύριοι λόγοι που ο πλανήτης μας δεν έχει δει άσπρη μέρα από όταν η Αμερική έθεσε εαυτόν, ελεγκτή των πάντων.

Πήρε μόνη της το δικαίωμα - χωρίς να της το δώσει κανένας- να ελέγχει τα κράτη και τους λαούς, επειδή θεώρησε πως έφτασε σε ένα σημείο, που πια είναι καλύτερη από τους άλλους λαούς.

Υπεροψία: η περιφρόνηση για τους άλλους> Δείτε πως δεν διστάζει να μιλήσει με τον πιο απαξιωτικό τρόπο για τους άλλους λαούς... Αλαζονεία: η αίσθηση ανωτερότητας έναντι των άλλων> Δείτε πως κινείται για να επιδεικνύει πόσο πιο ψηλά από τους άλλους βρίσκεται, κουνώντας το δάχτυλο στους άλλους, θεωρώντας πως το δικό της θέλημα/δίκαιο θα πρέπει να αντιμετωπίζεται από τους άλλους ως θέσφατο... Οίηση: Η μεγάλη ιδέα που έχει κανείς για τον εαυτό του> Δείτε με τι στόμφο, προσπαθεί η Αμερική να περάσει στον κόσμο πως είναι κάτι μεγάλο, κάτι άλλο πιο ανώτερο από τους άλλους.

Και τα τρία αυτά πάθη, παιδιά της εωσφορικής υπερηφάνειας, που οδηγούν τον άνθρωπο σε μόνιμη περιδίνηση, από την οποία είναι πολύ δύσκολο να βγει... Αυτά τα πάθη, δεν τα βλέπουμε πρώτη φορά σε επίπεδο κρατών.

Αυτά τα πάθη, εμείς τα έχουμε θρέψει και συνεχίζουμε να τα θρέφουμε.

Τα δομικά στοιχεία των λαών.

Και πάει κάπως έτσι: Υπεροψία, Αλαζονεία, Οίηση, κάποια στιγμή δεν τρέφονται όπως θα ήθελε ο παλαιός μας άνθρωπος, γιατί δεν τον συμφέρει, με αποτέλεσμα αυτό να δονεί τα ελατήρια του Θυμού και της Οργής.

Γιατί κι αν ακόμα σε κάποια θέματα έχει δίκιο, δεν θα έπρεπε να φτάνει σε σημείο Θυμού, απλά επειδή κάποιοι άλλοι λαοί διαφωνούν μαζί της. και να φτάνει σε σημείο πολεμικής επίθεσης... Έτσι λοιπόν, Όσο δεν σταματά ο άνθρωπος να οργίζεται, τόσο αυτό καταλαμβάνει μέρος της καρδιάς του, κι έτσι, ο απλός θυμός, γίνεται στο τέλος κακία... Η κακία με την σειρά της, τρέφει το μένος, και το μένος, την μνησικακία... Η μνησικακία είναι όμως το αντίθετο της συγχωριτικότητας, οπότε ακόμα κι ένας καλός χριστιανός που όμως βρέθηκε για μεγάλο διάστημα απρόσεχτος, μπορεί να γυρίσει στο αντίθτεο άκρο... Αυτό λοιπόν, γίνεται σε ομόκεντρους κύκλους: Εμείς, η οικογένεια, η εργασία, ο κοινωνικός μας περίγυρος, η γειτονιά, οι συγγενείς, κλπ,κλπ.

Έτσι φτάνουμε και σε επίπεδο λαών και κρατών, οπότε είναι μετά επόμενο να έχουμε αντεγκλίσεις, να έχουμε διπλωματικές και στρατιωτικές συγκρούσεις, με αποκορύφωμα τους παγκοσμίους πολέμους, που κάθε φορά επαναφέρουν τους ανθρώπους στις...εργοστασιακές ρυθμίσεις... Αλλά όλα αυτά πώς προκύπτουν; τι αξιοποιεί η άλλη πλευρά και οδηγεί τους ανθρώπους και κατ'επέκταση και λαούς ολόκληρους, σε τέτοιες ακραίες συμπεριφορές; Οι περισσότεροι ούτε που θα το φανταστείτε: Την Υπομονή. 'Η για να είμαστε απολύτως ακριβείς, την Έλλειψη Υπομονής.

Δεν έχουμε την Υπομονή να σηκώσουμε λιγάκι από το βάρος του πλησίον μας.

Κι επειδή μας λείπει η υπομονή κάπως πρέπει να δικαιολογήσουμε την συμπεριφορά μας αυτή.

Κι αρχίζουμε μετά και χτίζουμε ολόκληρη επιχειρηματολογία εναντίον του, ώστε στο τέλος να έχουμε αθωώσει και μέσα μας αλλά και προς τους γύρω, το γιατί είναι δικαιολογημένη αυτή η συμπεριφορά προς το πρόσωπο κάποιου.

Αυτό ακριβώς δηλαδή που κάνει και η Αμερική... Κάθε φορά, βρίσκει μια αφορμή, για να δικαιολογήσει το επόμενο βήμα, και σε κάθε επόμενο βήμα, ξεπερνάει ακόμα ένα όριο, και κάθε φορά, αισθάνεται δικαιωμένη.

Μεγάλο μάθημα όμως έρχεται, γιατί κανείς δεν την έθεσε εξουσιαστή κι ελεγκτή των λαών.

Όλοι μας θα λυπηθούμε, αυτό είναι σίγουρο.

Αλλά θα τα επιτρέψει ο Θεός να τα δούμε ένα προς ένα, γιατί αλλιώς δεν ξυπνάμε.

=========================================== Και για να θυμούνται οι παλαιότεροι και να μαθαίνουν οι νεότεροι, ο Πολέμαρχος, ΠΟΤΕ δεν γράφει θεωρητικά... Πρώτα ζει. Μετά γράφει. Καλή εβδομάδα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους