Original Post

Πλήρες Κείμενο:

19 Ιουλίου 2026 ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ 9 ΔΗΜΑΡΧΟΥΣ, ΤΟΥΣ 134 ΚΟΙΝΟΤΑΡΧΕΣ, ΤΟΥΣ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΟΤΙΚΟΥΣ ΣΥΜΒΟΥΛΟΥΣ ΤΩΝ ΚΑΤΕΧΟΜΕΝΩΝ ΘΕΜΑ: Η ανάγκη κοινής αντικατοχικής εκδήλωσης με αφορμή την επέτειο της τουρκικής εισβολής της 20ής Ιουλίου 1974 Κύριοι Δήμαρχοι, Κύριοι Κοινοτάρχες, Κύριοι Δημοτικοί και Κοινοτικοί Σύμβουλοι, Στις 20 Ιουλίου 2026 συμπληρώνονται 52 χρόνια από την τουρκική εισβολή και την έναρξη της συνεχιζόμενης κατοχής της πατρίδας μας.

Πενήντα δύο χρόνια μετά, οι πόλεις, οι δήμοι και τα χωριά μας παραμένουν υπό τουρκική κατοχή.

Οι πρόσφυγες εξακολουθούν να στερούνται το δικαίωμα επιστροφής στις πατρογονικές τους εστίες.

Οι περιουσίες μας εξακολουθούν να κατέχονται.

Οι εκκλησίες και τα μνημεία μας εξακολουθούν να βεβηλώνονται ή να καταστρέφονται. Η Τουρκία εξακολουθεί να επιδιώκει την παγίωση και τη νομιμοποίηση των αποτελεσμάτων της εισβολής.

Και μέσα σε αυτή την πραγματικότητα τίθεται ένα απλό, αλλά εξαιρετικά σοβαρό ερώτημα: Γιατί οι κατεχόμενοι Δήμοι και Κοινότητες δεν διοργανώνουν από κοινού, κάθε χρόνο μια μεγάλη αντικατοχική εκδήλωση διαμαρτυρίας; Ποιος άλλος θεσμός έχει μεγαλύτερη ηθική και θεσμική νομιμοποίηση να οργανώσει μια τέτοια εκδήλωση από τους ίδιους τους εκπροσώπους των κατεχομένων; Οι 9 Δήμαρχοι, οι 134 Κοινοτάρχες, οι Δημοτικοί Σύμβουλοι και οι Κοινοτικοί Σύμβουλοι εκπροσωπείτε τις κατεχόμενες πόλεις, τους δήμους και τις κοινότητες της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Δεν εκπροσωπείτε απλώς έναν γεωγραφικό τόπο.

Εκπροσωπείτε την ιστορική συνέχεια των κατεχομένων.

Εκπροσωπείτε τους εκτοπισμένους.

Εκπροσωπείτε τους νεκρούς και τους αγνοουμένους.

Εκπροσωπείτε τις κατεχόμενες πατρίδες μας.

Εκπροσωπείτε ένα δικαίωμα που δεν παραγράφεται και δεν μπορεί να διαγραφεί από την ιστορία: Το δικαίωμα της επιστροφής.

Δεν ζητείται από όλους να συμφωνούν σε όλα.

Δεν ζητείται να υιοθετήσουν όλοι την ίδια άποψη για τη διαδικασία της λύσης.

Υπάρχουν όμως ορισμένα αυτονόητα που θα έπρεπε να ενώνουν όλους: Η καταδίκη της τουρκικής εισβολής.

Η καταδίκη της συνεχιζόμενης κατοχής.

Η απαίτηση για απελευθέρωση.

Η υπεράσπιση των δικαιωμάτων των εκτοπισμένων.

Η διεκδίκηση της επιστροφής και της αποκατάστασης των δικαιωμάτων μας.

Γιατί, λοιπόν, δεν μπορείτε να ενώσετε τη φωνή σας, έστω μία φορά τον χρόνο; Γιατί στις 20 Ιουλίου δεν βλέπουμε όλους τους κατεχόμενους Δήμους και Κοινότητες, μαζί, σε μία μεγάλη αντικατοχική διαμαρτυρία; Γιατί δεν μπορεί να υπάρξει μία κοινή ανακοίνωση, μία κοινή πορεία, μία κοινή εκδήλωση, ένα κοινό μήνυμα; Τι σας εμποδίζει; Οι κατεχόμενοι Δήμοι και Κοινότητες δεν μπορεί να λειτουργούν μόνο ως φορείς μνήμης.

Η μνήμη είναι απαραίτητη.

Αλλά η μνήμη χωρίς διεκδίκηση μετατρέπεται σε παθητική ανάμνηση.

Και η κατοχή δεν αντιμετωπίζεται με παθητική ανάμνηση.

Η κατοχή απαιτεί διαρκή πολιτική, κοινωνική και θεσμική αντίσταση.

Απαιτεί ενημέρωση.

Απαιτεί διεθνή προβολή.

Απαιτεί δημόσιες παρεμβάσεις.

Απαιτεί κινητοποίηση.

Απαιτεί ενότητα.

Η κοινή αντικατοχική εκδήλωση των κατεχομένων Δήμων και Κοινοτήτων θα αποτελούσε ένα ισχυρό μήνυμα: Προς την Τουρκία : Η κατοχή δεν ξεχάστηκε και δεν νομιμοποιήθηκε.

Προς τη διεθνή κοινότητα: Το Κυπριακό παραμένει πρόβλημα εισβολής και κατοχής.

Προς τους πρόσφυγες: Τα δικαιώματά σας δεν εγκαταλείφθηκαν.

Προς τη νέα γενιά: Η πατρίδα δεν είναι μια ανάμνηση του παρελθόντος.

Προς τους κατακτητές: Η κατοχή δεν δημιουργεί δικαιώματα.

Κύριοι εκπρόσωποι των κατεχομένων, Δεν είναι δυνατόν να αναμένουμε από τους άλλους να αγωνιστούν για τις κατεχόμενες πόλεις και τα χωριά μας, όταν οι ίδιοι οι θεσμικοί τους εκπρόσωποι αδυνατούν να ενώσουν τη φωνή τους σε μία κοινή αντικατοχική δράση.

Δεν είναι δυνατόν να απαιτούμε από τη διεθνή κοινότητα να μην ξεχνά την Κύπρο, όταν εμείς οι ίδιοι δεν αξιοποιούμε κάθε δυνατότητα για να υπενθυμίζουμε την κατοχή.

Δεν είναι δυνατόν να μιλάμε για επιστροφή, όταν η αντικατοχική δράση περιορίζεται σε αποσπασματικές και εθιμοτυπικές εκδηλώσεις.

Η 20ή Ιουλίου δεν μπορεί να είναι απλώς μια ημερομηνία στο ημερολόγιο.

Είναι η ημέρα της εισβολής.

Είναι η ημέρα της καταστροφής.

Είναι η ημέρα της προσφυγιάς.

Είναι η ημέρα που πρέπει να ενώνει όλους τους θεσμούς των κατεχομένων.

Γι’ αυτό και απευθύνεται δημόσια το ακόλουθο ερώτημα: Γιατί δεν αναλαμβάνετε την πρωτοβουλία να διοργανώσετε, από κοινού, μια μεγάλη αντικατοχική εκδήλωση όλων των κατεχομένων Δήμων και Κοινοτήτων; Ποιος θα αναλάβει την ευθύνη για την απουσία μιας τέτοιας κοινής δράσης; Η ιστορία δεν θα κρίνει μόνο εκείνους που εισέβαλαν και κατέχουν.

Θα κρίνει και εκείνους που, έχοντας τη θεσμική ευθύνη να εκπροσωπούν τα κατεχόμενα, δεν έκαναν όσα μπορούσαν για να κρατήσουν ζωντανή τη φωνή τους.

Η κατοχή συνεχίζεται.

Η πατρίδα μας παραμένει διαιρεμένη.

Τα κατεχόμενα παραμένουν κατεχόμενα.

Και η σιωπή δεν μπορεί να είναι η απάντηση. 20 Ιουλίου 1974 – 20 Ιουλίου 2026 52 χρόνια τουρκικής εισβολής και κατοχής.

Οι κατεχόμενοι Δήμοι και Κοινότητες πρέπει να ενώσουν τη φωνή τους. Η Κύπρος δεν ξεχνά. Η Κύπρος δεν αποδέχεται την κατοχή. Τα κατεχόμενα δεν είναι παρελθόν. Είναι η πατρίδα μας. Κυιάκος Κάλαττας Αιγιαλούσα

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους