Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η Ισπανία άξιζε το Μουντιάλ. Ο Μέσι άξιζε τον τίτλο του MVP.

Πριν αρχίσει ο τελικός Ισπανία - Αργεντινή, το φαβορί ήταν ξεκάθαρο. Η Ισπανία είχε, με διαφορά, την καλύτερη ομάδα του τουρνουά.

Ποιότητα σε όλες τις γραμμές, βάθος στον πάγκο, αυτοματισμούς, ταχύτητα και ποδόσφαιρο υψηλού επιπέδου.

Δεν κατέκτησε τυχαία το Παγκόσμιο Κύπελλο.

Ήταν η ομάδα που το άξιζε περισσότερο.

Απέναντί της βρέθηκε μια Αργεντινή που, αντικειμενικά, δεν διέθετε αντίστοιχη ποιότητα.

Έφτασε όμως μέχρι τον τελικό χάρη στο πάθος, στη μαχητικότητα, στη δύναμη της φανέλας και κυρίως χάρη στον άνθρωπο που λεγόταν Λιονέλ Μέσι.

Κάθε φορά που η ομάδα του έφτανε στα όριά της, εκείνος έκανε το κάτι παραπάνω και την κρατούσε όρθια. Η Αργεντινή έφτασε το παιχνίδι στην παράταση χωρίς να δεχθεί γκολ.

Και για λίγα λεπτά έδειξε ότι ίσως κατάφερνε να το οδηγήσει στα πέναλτι, όπου όλα θα μπορούσαν να συμβούν.

Σε ολόκληρο τον αγώνα δεν δημιούργησε ευκαιρίες.

Ουσιαστικά μόνο προς το τέλος της παράτασης απείλησε δύο φορές.

Αν σε μία από αυτές η μπάλα κατέληγε στα δίχτυα, θα μιλούσαμε για μια από τις μεγαλύτερες υπερβάσεις στην ιστορία των Μουντιάλ.

Η εικόνα της μου θύμισε έντονα την Εθνική Ελλάδας του 2004.

Ούτε τότε είχαμε την καλύτερη ομάδα.

Είχαμε όμως πάθος, πειθαρχία, ψυχή και την ικανότητα να αξιοποιούμε σχεδόν κάθε ευκαιρία που βρίσκαμε.

Με λίγη τύχη γράφτηκε ιστορία.

Κάτι ανάλογο επιχείρησε και η Αργεντινή.

Δεν ήταν η καλύτερη ομάδα.

Ήταν όμως η πιο μαχητική και είχε τον κορυφαίο ποδοσφαιριστή της διοργάνωσης.

Και εδώ, κατά τη γνώμη μου, έγινε η μεγαλύτερη αδικία του τουρνουά.

Το βραβείο του πολυτιμότερου παίκτη δόθηκε στον Ρόντρι.

Εξαιρετικός ποδοσφαιριστής, καθοριστικός για την Ισπανία και από τους καλύτερους αμυντικούς μέσους στον κόσμο.

Όμως ο MVP του Μουντιάλ ήταν ο Λιονέλ Μέσι.

Ήταν εκείνος που κουβάλησε μια ομάδα σαφώς κατώτερη ποιοτικά μέχρι τον τελικό.

Ήταν εκείνος που έκανε τη διαφορά σε κάθε δύσκολο παιχνίδι.

Ήταν εκείνος που ανάγκαζε κάθε αντίπαλο να προσαρμόζει όλο το πλάνο του πάνω του.

Πιστεύω ότι πλήρωσε κάτι άσχετο με το ποδόσφαιρο.

Τη διαρκή γκρίνια των haters στα social media, που εδώ και χρόνια προσπαθούν να μειώσουν κάθε επιτυχία του.

Ό,τι κι αν κάνει ο Μέσι, για κάποιους δεν είναι ποτέ αρκετό.

Αν σκοράρει, «ήταν εύκολο». Αν δώσει ασίστ, «δεν ήταν τόσο σημαντική». Αν φτάσει στον τελικό με μια ομάδα που λίγοι πίστευαν, «τον ευνόησε η διαιτησία». Προσωπικά, αυτές τις θεωρίες τις ακούω βερεσέ.

Αν αναλύσει κανείς ολόκληρο το Μουντιάλ, σχεδόν όλες οι ομάδες έχουν φάσεις για τις οποίες διαμαρτύρονται.

Ναι, υπήρξαν δυνατά μαρκαρίσματα που θα μπορούσαν να τιμωρηθούν αυστηρότερα.

Όμως η γενική εικόνα έδειξε ότι οι διαιτητές είχαν οδηγία να αφήσουν περισσότερο το παιχνίδι να εξελιχθεί και να μη διακόπτουν συνεχώς τον ρυθμό.

Όσο για τα οφσάιντ του... χιλιοστού, αυτή είναι πλέον η πραγματικότητα του VAR.

Έχει διορθώσει πολλές αδικίες, αλλά έχει αφαιρέσει και κάτι από την αυθόρμητη χαρά του γκολ, ακυρώνοντας φάσεις που με γυμνό μάτι θεωρούνταν απολύτως κανονικές.

Στο τέλος της ημέρας, η καλύτερη ομάδα σήκωσε δίκαια το τρόπαιο.

Όμως ο παίκτης που σημάδεψε αυτό το Μουντιάλ περισσότερο από κάθε άλλον ήταν ο Λιονέλ Μέσι.

Και, κατά τη γνώμη μου, αυτός άξιζε να φύγει από τη διοργάνωση και με το βραβείο του κορυφαίου ποδοσφαιριστή.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους