Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Διαβάστε με προσοχή απο την Luana Ioannou που τα εχει ζήσει.

Όταν μιλάω για τον κομμουνισμό, δεν αραδιάζω τσιτάτα απο βιβλία, ουτε παπαγαλίζω θεωρητικά σλόγκαν που μου έμαθαν κάποιοι προπαγανδιστές.

Μιλάω από πείρα.

Το έζησα αυτό το παραμύθι και ξέρω πως λειτουργεί στην πράξη (και την θεωρεία του), και επίσης, ξέρω πως τελειώνει.

Οι υποσχέσεις του κομμουνισμού ακούγονται πολύ ελκυστικές και όμορφες: ισότητα, δικαιοσύνη, απέραντη ελευθερία, τέλος στη φτώχεια, όλοι έχουν ένα σπίτι κι όλοι να φάνε, και λοιπά παραμυθάκια για ηλίθιους.

Δυστυχώς κανένα από αυτά δεν στέκονται, και όχι επειδή εφαρμόζεται λάθος, αλλά επειδή η θεωρητική βάση του είναι λάθος.

Κανείς που ΔΕΝ έζησε τον κομμουνισμό, δεν υπολογίζει τις συνέπειες της εφαρμογής των λανθασμένων θεωριών και τα αποτελέσματά της στην πράξη. 📍Μονοκομματικό πολιτικό σύστημα.

Ξεκινώντας από την βασική αρχή της απόλυτης εξουσίας, με την οποία ξεκινάει, ήδη πάει στραβά.

Όταν δεν υπάρχει αντιπολίτευση, ελεύθερος Τύπος και ανεξάρτητοι θεσμοί, απουσιάζουν οι διορθωτικοί μηχανισμοί.

Τα λάθη της εξουσίας δύσκολα αναγνωρίζονται και ακόμη δυσκολότερα διορθώνονται.

Η συγκέντρωση της εξουσίας σε ένα κόμμα οδησεί σταδιακά σε ένα επικίνδυνο αυταρχισμό, με λογοκρισία και καταστολή κάθε διαφορετικής άποψης. 📍Αναδιανομή του πλούτου και κατάργηση της ιδιωτικής ιδιοκτησίας.

Μία άλλη βασική αρχή του κομμουνισμού είναι η κατάργηση της ιδιωτικής ιδιοκτησίας.

Η εφαρμογή αυτού του στόχου, γίνεται μέσω αναγκαστικών απαλλοτριώσεων, κρατικοποιήσεων και συλλογικοποίησης της γης, των επιχειρήσεων, των κατοικιών, των πάντων.

Κανείς νουνεχής άνθρωπος παραχωρεί την περιουσία του εθελοντικά.

Το κράτος καταφεύγει σε εξαναγκασμό και βία, ενώ όσοι αντιστέκονται αντιμετωπίζουν κυρώσεις, διώξεις ή θάνατο.

Αυτό θεωρείται παραβίαση του θεμελιώδους δικαιώματος στην ιδιοκτησία και δημιουργεί έντονη ανασφάλεια, αφού ο πολίτης δεν μπορεί να διατηρήσει τον καρπό της εργασίας και των αποταμιεύσεών του. 📍Κεντρικός σχεδιασμός της οικονομίας.

Πιάσ΄ τ' αυγό και κούρευ' το... Μια κεντρική αρχή αποφασίζει τι θα παραχθεί, σε τι ποσότητες και σε τι τιμές.

Είναι αδύνατο να υπολογίσει σωστά τις πραγματικές ανάγκες εκατομμυρίων ανθρώπων.

Το αποτέλεσμα είναι η λανθασμένη κατανομή πόρων, υπερπαραγωγή άχρηστων προϊόντων και ελλείψεις σε βασικά αγαθά.

Δηλαδή, στα ράφια μπορεί να υπάρχουν προϊόντα κακής ποιότητας που δεν αγοράζει κανείς και σαπίζουν, ενώ άλλα που έχουν ζήτηση δεν παράγονται η παράγονται περιορισμένα. 📍Απόλυτη οικονομική ισότητα.

Η εξίσωση των αμοιβών και των αποτελεσμάτων μειώνει τα κίνητρα για μεγαλύτερη προσπάθεια, καινοτομία και ανάληψη ευθύνης.

Όταν η ανταμοιβή είναι σχεδόν ίδια ανεξάρτητα από την απόδοση, η παραγωγικότητα και η ποιότητα τείνουν να μειώνονται.

Όταν ένας με 10 χρόνια σπουδών (παν/μια+διδακτορικό, έρευνες, κλπ) αμείβεται σχεδόν το ίδιο με έναν ανειδίκευτο εργάτη, ποιο το νόημα να σκοτώνεται ο ένας στο διάβασμα και έρευνα; 📍Καταστολή της επιχειρηματικότητας και της καινοτομίας.

Όταν δεν υπάρχει ιδιωτική πρωτοβουλία ή δυνατότητα ανταμοιβής της επιτυχίας, μειώνονται οι επενδύσεις και οι επιχειρήσεις (κρατικές, εννοείται) και η τεχνολογική πρόοδος.

Η οικονομία γίνεται λιγότερο δυναμική και δυσκολεύεται να προσαρμοστεί στις νέες ανάγκες.

Ο απόλυτος "ιδιοκτήτης" ειναι το κράτος.

Δηλαδή κανένας. 🛑Η αλυσίδα των συνεπειών----------------------- 📍Γραφειοκρατία.

Ο κεντρικός σχεδιασμός και έλεγχος απαιτεί έναν τεράστιο κρατικό μηχανισμό που αποφασίζει για κάθε επίπεδο της παραγωγής και της διανομής.

Αυτό οδηγεί σε καθυστερήσεις, αναποτελεσματικότητα και σπατάλη πόρων.

Ο άνθρωπος εμπιστοσύνης του κόμματος που κάθεται στο γραφείο, δεν μπορεί να ξέρει τι χρειάζεται το κάθε εργοστάσιο, οπότε τι εγκρίνει και τι όχι, ένας θεός ξέρει.

Ο κάθε διευθυντής του εργοστάσιου (του κόμματος κι αυτός και δημόσιος υπάλληλος) στα παπάρια του αν εγκρίνει η όχι ο ανώτερός του, σάμπως δικό του ειναι το εργοστάσιο; Οι εργάτες πληρώνονται όλο και λιγότερα γιατι δεν βγαίνει οικονομικά, κι αυτοί με τη σειρά τους, στα παπάρια τους αν παράγουν ή όχι, σάμπως αμείβονται για τη δουλειά τους; Και πάει λέγοντας. 📍Περιορισμός των ατομικών ελευθεριών.

Η διατήρηση του συστήματος συνοδεύεται αναγκαστικά από περιορισμό της ελευθερίας έκφρασης, ελέγχους στα μέσα ενημέρωσης, διώξεις πολιτικών αντιπάλων και περιορισμούς στις μετακινήσεις των πολιτών.

Η "πολική ορθότητα" είναι προϊόν του κομμουνισμού.

Και εννοεί τη γραμμή του κόμματος.

Όχι την αλήθεια, αλλά αυτό που παρουσιάζει το κόμμα ως αλήθεια. 📍Η μείωση των κινήτρων οδηγεί σε χαμηλότερη παραγωγή.

Το έγραψα πιο πάνω.

Το σλόγκαν των εργατών στον κομμουνισμό παντού ήταν και ειναι "αυτοί (το καθεστώς) κάνουν πως μας πληρώνουν, εμείς κάνουμε πως δουλεύουμε". Δεν θα πω πολλά, μόνο φαντάσου ένα κρατικό εστιατόριο... ένα κρατικό κομμωτήριο... κρατικό ξε(ρ)νοδοχείο... Όχι μόνο χάλια εξυπηρέτηση, αλλά χάλια όλα.

Γιατί δεν είναι κανενός! 📍Η χαμηλότερη παραγωγή δημιουργεί ελλείψεις προϊόντων.

Ούτε γαμημένο κωλόχαρτο δεν είχαμε.

Τι να πω για τα άλλα; Ουρές ατελείωτες όταν σε κάποιο σε κατάστημα τροφίμων γινόταν διανομή κάποιου προϊόντος (πχ τυρί, λάδι, ζάχαρη, κλπ), πρώτα έπιανες θέση στην ουρά και μετά ρωτούσες ΤΙ πουλάει. 📍Οι ελλείψεις οδηγούν σε δελτία διανομής και περιορισμούς στις αγορές.

Τα περίφημα δελτία, δεν ειναι για "δωρεάν" τρόφιμα.

Είναι για περιορισμό ποσότητας.

Γιατί πριν τα δελτία, οι πρώτοι στην ούρα αγόραζαν πολλά κιλά μη γνωρίζοντας πότε θα ξαναδούν το προϊόν, και οι υπόλοιποι δεν προλάβαιναν τίποτα. 📍Οι πολίτες αρχίζουν να αφαιρούν προϊόντα από εργοστάσια ή αποθήκες και να τα διακινούν στη μαύρη αγορά.

Άλλο στανταράκι σε όλα τα κομμουνιστικά καθεστώτα.

Όλοι κλέβουν από τον τόπο εργασίας, (εργοστάσιο, κατάστημα, κλπ) και το πουλάνε σε δεκαπλάσια τιμή στη μαύρη αγορά. Γιατί; Αλλιώς δεν βγαίνει μάνα μ'. Με 15-20ευρω/μήνα (δηλαδή λιγότερα από ένα (1)ευρώ το 8ωρο!!!) πως να βγει; 📍Η ανάπτυξη της παραοικονομίας αποδυναμώνει ακόμη περισσότερο την επίσημη οικονομία.

Χωρίς εξαίρεση, όλα τα κομμουνιστικά καθεστώτα λειτουργούν με την παράλληλη μαύρη αγορά/παραοικονομία.

Αφού στην κανονική υπαρχουν σοβαρές ελλείψεις, πρέπει να βρεθεί μια κάποια λύση. 📍Η μείωση της παραγωγής και των κρατικών εσόδων οδηγεί σε φτώχεια, όλο και πιο χαμηλούς μισθούς και συνεχώς μικρότερη αγοραστική δύναμη. 📍Συγκέντρωση εξουσίας και διαφθορά.

Όταν ένα μόνο κόμμα ελέγχει κυβέρνηση, νομοθεσία, δικαιοσύνη, μέσα ενημέρωσης και οικονομία, μειώνονται ή εξαφανίζονται οι μηχανισμοί λογοδοσίας.

Χωρίς πραγματική αντιπολίτευση, ανεξάρτητη Δικαιοσύνη, ελεύθερο Τύπο και διαφάνεια, η διαφθορά αναπτύσσεται ανεξέλεγκτα.

Η κομματική πίστη συχνά ανταμείβεται περισσότερο από την ικανότητα, ευνοώντας το ρουσφέτι, τις πελατειακές σχέσεις και την κατάχρηση εξουσίας.

Δεν υπάρχουν αποτελεσματικοί θεσμοί που να αποκαλύπτουν και να τιμωρούν τέτοιες πρακτικές, έτσι, η διαφθορά γίνεται συστημική.

Αν δεν έχεις μέσον σε αυτά τα καθεστώτα δεν μπορείς να κάνεις τίποτα, ουτε καν να περάσεις στο παν/μιο.

Γιατί οι θέσεις ειναι "πιασμένες" από τα παιδιά των ελίτ του κόμματος.

Και πάλι, και αυτό οδηγεί σε σπατάλη δημόσιων πόρων, σε χαμηλότερη αποτελεσματικότητα σε όλους τους τομείς και όλο μεγαλύτερη δυσπιστία των πολιτών απέναντι στο κράτος. 📍Φυγή ανθρώπινου κεφαλαίου (brain drain). Οι άνθρωποι βλέπουν ότι δεν μπορούν να διατηρήσουν την περιουσία τους ή να ανταμειφθούν για την εργασία και τις επιδόσεις τους, όσοι μπορούν επιλέγουν να μεταναστεύσουν.

Η χώρα χάνει επιστήμονες, επιχειρηματίες, τεχνίτες και άλλους παραγωγικούς ανθρώπους, γεγονός που επιδεινώνει ακόμη περισσότερο την οικονομία.

Έτσι δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος που γίνεται όλο και δυσκολότερο να αναστραφεί.

Η οικονομική κρίση οδηγεί σε ακόμη μεγαλύτερο κρατικό έλεγχο, και συνεχιζεται ο φαύλος κύκλος σε χειρότερη ποσρφή.

Και κάπου εκεί, με όλη τη διάβρωση του καθεστώτος που προκαλούν όλες αυτές οι λανθασμένες θεωρίες στην πράξη, το σύστημα καταρρέει.

Δεν πέτυχε, ουτε σώθηκε κανένα κομμουνιστικό καθεστώς, παρά μόνο πολιτικά και σε συνδυασμός της ελεύθερης/καπιταλιστικής οικονομίας (Κίνα, Βιετνάμ, τώρα και Κούβα). Και κάπως έτσι τελειώνει το παραμύθι του κομμουνισμού.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους