Original Post

Πλήρες Κείμενο:

20 Ιουλίου 1974 – 20 Ιουλίου 2026 52 χρόνια από την τουρκική εισβολή. 52 χρόνια συνεχιζόμενης κατοχής.

Πενήντα δύο χρόνια μετά, η Κύπρος εξακολουθεί να βιώνει τις συνέπειες μιας κατάφωρης παραβίασης του διεθνούς δικαίου.

Η τουρκική εισβολή του 1974 δεν αποτελεί απλώς ένα ιστορικό γεγονός.

Είναι μια διαρκής πραγματικότητα, καθώς η παράνομη κατοχή μέρους της Κυπριακής Δημοκρατίας συνεχίζεται μέχρι σήμερα.

Δεν ξεχνάμε τους χιλιάδες νεκρούς και τραυματίες.

Δεν ξεχνάμε τους αγνοουμένους, των οποίων οι οικογένειες εξακολουθούν, μισό αιώνα μετά, να ζητούν απαντήσεις και δικαιοσύνη.

Δεν ξεχνάμε τους περίπου 200.000 πρόσφυγες που ξεριζώθηκαν βίαια από τα σπίτια και τις περιουσίες τους, στερούμενοι το αυτονόητο δικαίωμα της επιστροφής.

Δεν ξεχνάμε τις μαζικές παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, τις εκτελέσεις, τις εξαφανίσεις, τους βιασμούς, τον βίαιο εκτοπισμό αμάχων, τη συνεχιζόμενη στέρηση του δικαιώματος στην ιδιοκτησία, ούτε τον παράνομο εποικισμό των κατεχόμενων περιοχών, που αλλοιώνει συστηματικά τον δημογραφικό χαρακτήρα της Κύπρου, κατά παράβαση του διεθνούς ανθρωπιστικού δικαίου.

Δεν ξεχνάμε τη συστηματική καταστροφή της πολιτιστικής και θρησκευτικής μας κληρονομιάς.

Εκκλησίες και μοναστήρια λεηλατήθηκαν και βεβηλώθηκαν, εικόνες και αρχαιότητες εκλάπησαν και διακινήθηκαν παράνομα, ενώ μνημεία αιώνων εγκαταλείφθηκαν ή αλλοιώθηκαν.

Η καταστροφή της πολιτιστικής κληρονομιάς δεν αποτελεί μόνο επίθεση κατά της ιστορίας της Κύπρου, αλλά πλήγμα κατά της παγκόσμιας πολιτιστικής μνήμης.

Η κατοχή δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως «παγωμένη σύγκρουση» ούτε να νομιμοποιείται μέσα από τη σιωπή και την αδράνεια.

Κανένα κράτος δεν μπορεί να επικαλείται τη δύναμη των όπλων για να επιβάλλει τετελεσμένα.

Η παραβίαση της κυριαρχίας και της εδαφικής ακεραιότητας ενός κράτους-μέλους των Ηνωμένων Εθνών και της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν μπορεί να γίνεται ανεκτή. Η Τουρκία οφείλει να αναλάβει πλήρως τις ευθύνες της, να συμμορφωθεί με το διεθνές δίκαιο, να εφαρμόσει τα σχετικά ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών, να σεβαστεί τις αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και να συμβάλει ουσιαστικά στον τερματισμό της κατοχής.

Την ίδια στιγμή, η διεθνής κοινότητα έχει ευθύνη να πάψει να αντιμετωπίζει το Κυπριακό με δύο μέτρα και δύο σταθμά.

Η αξιοπιστία του διεθνούς δικαίου κρίνεται από τη συνεπή εφαρμογή του.

Δεν μπορεί να υπάρχουν διαφορετικά κριτήρια όταν πρόκειται για την καταδίκη της κατοχής, της παραβίασης της κυριαρχίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Η μνήμη δεν είναι πράξη μίσους.

Είναι πράξη ευθύνης.

Η δικαιοσύνη δεν είναι εκδίκηση.

Είναι η μόνη σταθερή βάση για μια πραγματικά βιώσιμη ειρήνη.

Σήμερα τιμούμε όσους θυσιάστηκαν, στεκόμαστε δίπλα στις οικογένειες των αγνοουμένων και στους πρόσφυγες και ανανεώνουμε τη δέσμευσή μας ότι η λήθη δεν θα γίνει ποτέ σύμμαχος της κατοχής.

Δεν ξεχνώ.

Δεν συμβιβάζομαι με την κατοχή.

Αγωνίζομαι για μια ελεύθερη, επανενωμένη Κύπρο, χωρίς κατοχικά στρατεύματα, χωρίς αναχρονιστικά συστήματα εγγυήσεων και ξένες παρεμβάσεις, με πλήρη σεβασμό στο διεθνές δίκαιο, στα ανθρώπινα δικαιώματα και στις θεμελιώδεις ελευθερίες όλων των νόμιμων κατοίκων της πατρίδας μας.

Γιατί η κατοχή δεν μπορεί να γίνει κανονικότητα. Η δικαιοσύνη δεν παραγράφεται. Η Κύπρος δεν ξεχνά. Σταύρος Χατζησάββας 20/7/2026 8:04

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους