Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Σήμερα έχω διάθεση για κάτι πιο ανάλαφρο και θέλω να σας κάνω μια ερώτηση.

Αλλά πρώτα, θα σας πω μια δική μου μικρή ιστορία.

Ποιο είναι το πιο τρελό πράγμα που έχετε κάνει στα νεανικά σας χρόνια (ή ακόμα και σήμερα, δεν έχει σημασία η ηλικία) για έναν έρωτα; Για τη γυναίκα σας, τον άντρα σας, τον άνθρωπο που είχατε τότε δίπλα σας; Θυμήθηκα τελείως ξαφνικά, λόγω μιας συζήτησης με παλιούς φίλους, μια σημαντική σχέση των νεανικών μου χρόνων.

Το όνομά της Ματίνα –αν με ακούει, χαιρετισμούς όπου κι αν βρίσκεται, έχουμε να μιλήσουμε από τότε! Μιλάω για την περίοδο 1999-2003.

Ήμουν τότε φαντάρος, ή μάλλον ναύτης, στον Ναύσταθμο της Σαλαμίνας.

Μας είχαν δώσει μια 24ωρη άδεια για το Σαββατο.

Ήθελα λοιπόν να της κάνω έκπληξη.

Ήμουν στην ηλικία των 22-23 χρονών, σφόδρα ερωτευμένος, από εκείνους τους έρωτες που νομίζεις ότι δεν μπορείς να αναπνεύσεις χωρίς τον άλλον! Θεωρώ ότι εμείς οι παλαιότεροι τα ζήσαμε πολύ έντονα αυτά τα συναισθήματα.

Μιλούσαμε λοιπόν στο τηλέφωνο κι εκείνη νόμιζε ότι είχα κανονικά υπηρεσία μέσα στη μονάδα.

Μου ευχόταν «καλό Σαββατοκύριακο», να προσέχω αν βγω έξω, να μην πιω, και οι κλασικές ατάκες της εποχής: «Μην γνωρίσεις καμία άλλη, εγώ είμαι εδώ και σε περιμένω». Τη ρώτησα τι θα κάνει και μου λέει: «Θα κάτσω μέσα, μπορεί να είμαστε με καμία παρέα, τίποτα ιδιαίτερο». Μόλις έκλεισα το τηλέφωνο, ένιωσα μια ακατανίκητη επιθυμία να τη δω. Ήμουν έξω με έναν καλό φίλο και συνφάνταρο, τον Χρήστο.

Του λέω: «Χρήστο, φίλε, εγώ φεύγω.

Παίρνω αεροπλάνο να πάω να τη δω. Μια αγκαλιά, ένα φιλί, να κάτσω λίγες ώρες μαζί της και να γυρίσω πίσω!». Μου λέει: «Είσαι τρελός; Ξέρεις πόσα λεφτά χρειάζεσαι;». Η πτήση τότε έκανε πάνω από 100 ευρώ, βάλε τα ταξί, βάλε τα λεωφορεία... Ένα 200άρι στο φτερό.

Κι μιλάμε για έναν ναύτη χωρίς δικό του εισόδημα, μόνο με το χαρτζιλίκι! Άλλος στη θέση μου θα έλεγε «κάθομαι Αθήνα και βγαίνω 10 φορές έξω». Εγώ ήθελα απλά να δω το κορίτσι μου.

Πήγα αεροδρόμιο, πήρα την πτήση για Θεσσαλονίκη κι από εκεί μπήκα αμέσως στο λεωφορείο για τις Σέρρες, όπου σπούδαζε τότε Λογιστική.

Φτάνω στις Σέρρες, τρέχω κατευθείαν στο σπίτι της.

Χτυπάω το κουδούνι... τίποτα! Ξαναχτυπάω, καμία απάντηση.

Εκείνη τη στιγμή με έλουσε κρύος ιδρώτας, απογοητεύτηκα τελείως.

Σκέφτηκα: «Πάει, έκανα τόσο ταξίδι και θα γυρίσω πίσω άπραγος στην Αθήνα;». Τηλέφωνο δεν ήθελα να της πάρω για να μη χαλάσω την έκπληξη.

Πριν όμως τα παρατήσω, θυμήθηκα ότι στο γειτονικό σπίτι έμενε ένας φίλος της, ο Μάνος.

Λέω, ας χτυπήσω εκεί, μήπως ξέρει που βρίσκεται.

Χτυπάω λοιπόν το κουδούνι στον Μάνο... και ανοίγει η ίδια! Μόλις με είδε μπροστά της, έμεινε παγωτό! Δεν μπορούσε να πιστέψει στα μάτια της.

Με αγκάλιασε σφιχτά, συγκινήθηκε, δεν ήξερε τι να πει.

Μόλις συνήλθε από το σοκ, η πρώτη της αντίδραση ήταν: «Πάμε τώρα δίπλα στο σπίτι μου να μείνουμε οι δυο μας!». Ήταν έτοιμη να αφήσει την παρέα της για μένα.

Όμως, για μένα ο στόχος είχε ήδη επιτευχθεί.

Της είπα: «Όχι, θα κάτσουμε εδώ όλοι μαζί!». Ήπιαμε τον καφέ μας στο μπαλκόνι του Μάνου, με όλη την παρέα, γελάσαμε, περάσαμε υπέροχα.

Το βράδυ έπρεπε να πάρω πάλι την πτήση της επιστροφής για Αθήνα, ώστε την Κυριακή να είμαι εγκαίρως πίσω και να παρουσιαστώ στη μονάδα.

Έκατσα το πολύ 2 με 3 ώρες.

Κι όμως, θυμάμαι χαρακτηριστικά τα κορίτσια της παρέας να της λένε: «Μην τον αφήσεις αυτόν, να τον παντρευτείς, δεν υπάρχουν τέτοιοι άντρες!». Τελικά, τα χρόνια πέρασαν και οι δρόμοι μας χώρισαν –κυρίως λόγω της δικής μου νεανικής ζήλιας τότε.

Εμείς οι άντρες της παλαιότερης γενιάς κάναμε και τα λάθη μας, τα οποία καταλάβαμε χρόνια μετά.

Όμως αυτή η ανάμνηση έμεινε ανεξίτηλη.

Ένιωσα ότι το έκανα για έναν άνθρωπο που αγαπούσα αληθινά και ξέρω ότι το εκτίμησε.

Αυτή ήταν η δική μου τρελή ιστορία.

Εσάς ποια είναι η δική σας ανάλογη στιγμή; Τι έχετε κάνει για τον άνθρωπο που αγαπήσατε; Γράψτε μου στα σχόλια!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους