Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ειτε κερδισει απόψε η Ισπανία είτε όχι, αξιζει να διαβασετε το βιβλίο «Η χερσονησος με τα άδεια σπίτια» που αναφέρεται στον Ισπανικό Εμφύλιο.

Ο ταλαντούχος Νταβίντ Ουκλές αφηγείται τη διάλυση μιας οικογένειας, αλλά και μιας ολόκληρης χώρας.

Δύο από τα αγόρια του Οδίστο τάσσονται σε διαφορετικές πλευρές και κάποια στιγμή βρίσκονται πρόσωπο με πρόσωπο με τα όπλα στα χέρια.

Σελίδες ποτισμένες με αίμα, μίσος και φανατισμό . Μεταξυ μαγικου ρεαλισμού και πραγματικών γεγονότων, ο συγγραφεας επιβεβαιώνει τον Θουκυδιδη, πως δεν υπάρχει χειρότερος πολεμος από τον Εμφύλιο.

Όταν το τελείωσα, μου ήρθε αυθορμητα στο μυαλό μια σκηνη από την «Ψυχή βαθιά» του Παντελή Βούλγαρη. Ο Θανάσης Βέγγος ζητάει επίμονα να πάρει τον σκοτωμένο γιο του και την ώρα που ο ταξίαρχος αρνείται για καθαρά γραφειοκρατικούς λόγους, εκείνος του λέει την πιο πικρή αλήθεια: «Δεν είναι πόλεμος ετούτο που μας βρήκε, κύριε Ταξίαρχε.

Ντροπή είναι.

Έλληνες να ντουφεκάνε Έλληνες;» Αν ζούσε σήμερα ο Βεγγος , θα έλεγε : « Ντροπή είναι, σύντροφοι να ντουφεκάνε συντρόφους» . Με ύβρεις, με προσβολές, με ψέματα και με περσινά ξινά σταφύλια.

Και θα συμπλήρωνε ο Α. Αλεξάνδρου «Πάσχισε κάθε δάχτυλο να είναι προέκταση της πραγματικότητας Έτσι μονάχα θα μπορέσουν σαν την παλάμη του γιατρού να συνεφέρουν με χαστούκια όσους λιποθύμησαν μπροστά στο άδειο πρόσωπό τους. *Υ.Γ.: 1... Αnyway.

Mε την Ισπανία απόψε που, παρα τα 36 χρόνια ¨με τη δικτατορία του Φρανκο στον σβερκο,, κατάφερε να εξελιχθεί σε μια από τις καλυτερες δημοκρατίες της Ευρωπης και να ξεχωρίζει από τα υπολοποια πολεμοχαρα γιουσουφακια Η φωτό από την ταινία «Για ποιον χτυπάει η καμπάνα» που αναφέρεται στην ίδια περίοδο. *Υ.Γ.: 2... Και για να επανελθουμε στο ποδοσφαιρο, εχει παψει προ πολλου να ειναι λαϊκο άθλημα. και ειναι μονο επιχειρηση.

Τα λεει πολυ ωραια ο Μονταλμπάν Το να είσαι οπαδός μιας ομάδας σου προσφέρει μια συναισθηματική φόρτιση που μπορεί να συγκριθεί με τη φόρτιση μιας πολιτικής ή θρησκευτικής ένταξης, με αποτέλεσμα σήμερα να μπορούμε να πούμε ότι όλες οι ποδοσφαιρικές ομάδες είναι κάτι περισσότερο από ποδοσφαιρικές ομάδες: αντιπροσωπεύουν τα πατριωτικά αποθέματα σε έναν κόσμο που όλο και πιο πολύ έχουν λιγότερη σημασία οι πατρίδες και οι σημαίες.

Το ποδόσφαιρο αποτελεί πλέον μια θρησκεία στα χέρια των μεγάλων πολυεθνικών, ένα άθλημα που μας επιτρέπει να ζήσουμε θρησκευτικά βιώματα απολύτως απαραίτητα στο συναισθηματικό μας οικοσύστημα, ένα σπορ που ανέδειξε αξιοθαύμαστες θεότητες οι οποίες, σε αντίθεση με τους αρχαίους μύθους, υπήρξαν χειροπιαστά όντα.

Μόνο που οι παίκτες δεν είναι πλέον οι βασικοί ιερείς, ούτε οι πιστοί είναι οι κύριοι του ναού: τον γεμίζουν, αλλά η καταλυτική δύναμη του χρήματος βρίσκεται στις αποκλειστικότητες της τηλεόρασης και στη διαφήμιση, η δε λειτουργία του πλησιάζει πλέον την λογική των μοντέρνων χημικών ναρκωτικών. • (Via Xrysa Kakatsaki)

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους