Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τρία πουλάκια και ένας δολοφόνος Μη κοροϊδεύετε παιδιά, μη παίζετε μαζί τους, σαν ηρεμήσει η καρδιά, θα δώσουν το φιλί τους.

Όταν στέλναμε πακέτο τα δύο (2) παιδιά στο χωριό νωρίς το καλοκαίρι, για να συνηθίσουν στη ζωή του και να απελευθερωθούν παίζοντας στους δρόμους, μένοντας με τον παππού και τη γιαγιά, μετά από περίπου μια εβδομάδα άρχιζαν τα όργανα, το αδιάκοπο κλάμα, οι φασαρίες και η επιθυμία τους ή να γυρίσουν πίσω στην Αθήνα ή να πάμε εμείς κατεσπευσμένα στο χωριό.

Είναι το λεγόμενο σύνδρομο της εγκατάλειψης και ανασφάλειας που βιώνουν, μετά από μακρύ χρόνο απουσίας των γονέων τους.

Μου τηλεφωνούσε έντονα και επανειλημμένα ο πατέρας, λέγοντάς μου να ανέβουμε γρήγορα στο χωριό, γιατί τα παιδιά έλιωσαν στο κλάμα, εγώ του απαντούσα να τα ξεγελάσει λίγο ώσπου να πάμε και αυτός μου ανταπαντούσε: «Εγώ να τα ξεγελάσω, αυτά με περνάνε άβρεχτο στη Λευκάδα». Τον ρωτούσα πως αντιδρούν και αυτός μου έλεγε: Τα παίρνω και τα δύο από το χέρι και πηγαίνομε στην πλατεία.

Δεν μιλάνε καθόλου και όλο κλαίνε.

Η μεγάλη που το πρωΐ της έδωσε η γιαγιά μια κουταλιά αυγού, το έβαλε στο στόμα, δεν το ξανάνοιξε και βράδιασε και όταν τη ρωτάω, αν έχει καταπιεί το αυγό, μου δείχνει με το δάκτυλο του χεριού της ότι το κρατάει ακόμη στο στόμα της.

Ο μικρός δεν μιλάει και μόλις κλαίει η μικρή, αρχίζει και αυτός το κλάμα.

Το πρώτο τραγούδι, που είπα στην κόρη και που της άρεσε ο ρυθμός της ήταν «Εκεί στης Ύδρας τα στενά και των Σπετσών, νά’σου μπροστά μου ένα αγοροκόριτσο», που νομίζω είναι στίχοι του Ελύτη, ενώ το πρώτο αυτοσχέδιο παραμύθι, για ένα πουλάκι, που μας κτύπησε το τζάμι μέσα στο χιονισμένο τοπίο, ότι του ανοίξαμε το παράθυρο και ήλθε μέσα, έτρεμε, πεινούσε και είχε σπασμένη τη μια φτερούγα του, βάλαμε ένα ίσο ξύλο και με ένα σχοινί τη δέσαμε, ένιωσε ζεστασιά, το ταΐσαμε και μετά από ημέρες, που υγείανε η φτερούγα του και μπορούσε να πετάξει, ανοίξαμε το παράθυρο, το πήραν τα παιδιά στα χέρια τους και το ελευθέρωσαν να πάει να βρει τη μάνα του και τα άλλα πουλάκια στο ελεύθερο περιβάλλον.

Έτσι το Πάσχα πίεσαν τη μαμά και τους αγόρασε ένα μικρό κοτοπουλάκι μέσα σε ένα χάρτινο κουτί με άχυρο, που το ταΐζαμε, του δίναμε νερό και το κρατούσαμε να το πάμε στο χωριό, για να μεγαλώσει στο φυσικό του περιβάλλον.

Το βράδυ το βάλαμε στο μπαλκόνι της κουζίνας, αυτό ξεμύτισε μέσα στη νύκτα δεν μπορούσε να πετάξει και καταγκρεμίσθηκε στο κενό στο πίσω μέρος της πολυκατοικίας, όπου το πρωΐ το βρήκαμε στο βάθος του ακάλυπτου χώρου σκοτωμένο.

Στο σπίτι έγινε πόλεμος, αλλά δεν είχαν μιλήσει τα παιδιά για δολοφονία του, αφού μάλλον κατανόησαν ότι ήταν ατύχημα.

Μετά από λίγο ζήτησαν καρδερίνα και η μαμά αγόρασε μια, που την είχαμε βάλει στο μπαλκόνι και το πρωΐ μας ξυπνούσε, κελαηδώντας.

Ήταν το ίδιο καλοκαίρι, που τα παιδιά μόνα τους γκρίνιαζαν και αποφασίσαμε να ανέβουμε γρήγορα στο χωριό, παίρνοντας μαζί μας και την καρδερίνα με το κλουβί της.

Έκανε ζέστη και στον Ισθμό της Κορίνθου, σταματήσαμε για νερό και καφέ, κλειδώσαμε το αυτοκίνητο και το ευχαριστιόμασταν κοιτώντας τη θάλασσα, που μας αντάμειβε με πλουσιοπάροχη φιλοφρόνηση, στέλνοντας επάνω μας, δροσερές ανάσες με το αεράκι που φυσούσε.

Γυρνώντας στο αυτοκίνητο, διαπιστώσαμε ότι από την πολλή ζέστη η καρδερίνα είχε σκάσει και είχε πεθάνει.

Λυπηθήκαμε, πανικοβληθήκαμε και δεν ξέραμε πως να αντιμετωπίσουμε τα παιδιά, όταν θα τους παρουσιάζαμε και δεύτερο θύμα πουλιού σε τόσο μικρό χρόνο.

Ήταν νωρίς το απόγευμα, περάσαμε από το Αίγιο, πήγαμε σε ένα κατάστημα πώλησης πτηνών, βρήκαμε μια ίδια καρδερίνα και την βάλαμε χαρούμενοι στο κλουβί, να την πάμε στο χωριό.

Φθάνοντας και ανεβαίνοντας την σκάλα, κρατώντας το κλουβί με την καρδερίνα και τις βαλίτσες, η κόρη άρχισε να ουρλιάζει και να κλαίει ασταμάτητα.

Τάσο, ο μπαμπάς και η μαμά, σκότωσαν την καρδερίνα που είχαμε στην Αθήνα, μας έφεραν άλλη και μας κοροϊδεύουν.

Προσπαθούσαμε να την μεταπείσουμε πως είναι η ίδια καρδερίνα, αλλά μάταια.

Θυμόταν ότι η άλλη είχε πρασινωπό και κίτρινο χρωματισμό στο λαιμό και την κοιλιά της όπως και ότι οι φτερούγες της είχαν καφέ και πράσινο χρώμα, ενώ η καινούργια καρδερίνα ήταν με δύο μόνο χρωματισμούς, κίτρινο λαιμό και κοιλιά και σκούρες καφέ φτερούγες, έκλαιγε συνέχεια και ήταν αμετάπειστη, όταν την πήραμε με το καλό και έτσι σιγά-σιγά ξεχάσθηκε και το δεύτερο φονικό.

Αλλά, το δολοφονικό ένστικτο των ανθρώπων, πολλές φορές είναι αξεδιάλυτο και στην ψυχή των παιδιών παίρνει μεγαλύτερες διαστάσεις, γιατί τα κίνητρά τους είναι άδολα και αθώα.

Την άλλη ημέρα, για να εντυπωσιάσω τα παιδιά, τους εξήγησα ότι στα παιδικά μας χρόνια, για την αυτοσυντήρησή μας, πιάναμε με παγίδες πουλιά, που μετά τα ψήναμε και τα τρώγαμε, καλύπτοντας μέρος των αναγκών της διατροφής μας.

Τα απροστάτευτα πουλιά τα σκοτώναμε είτε με τις σφενδόνες, είτε κτίζοντας παγίδες, δηλαδή ξώβεργες, βάζοντας κόλλα πάνω στα κλαδιά, όπου κολλούσαν τα δάκτυλα των ποδιών τους και παγιδεύονταν, ένα βίαιο και εντελώς άφιλο και βασανιστικό τρόπο θήρευσής τους και τις πλάκες, που στήναμε στους κήπους, στις αυλές και τα χωράφια, μια επίπεδη πέτρα, κυκλική στο μεγαλύτερο μέρος της και ευθυτενή στη βάση της, σαν μισοφέγγαρο, μια τετράγωνη πέτρα σαν στήριγμα της παγίδας και τέσσερα (4) ξερά καλάμια, σπασμένα από τον κορμό του καλαμιού, ώστε το ένα κάθετα να ακουμπά στην πέτρα, ένα καλάμι παράλληλο με το έδαφος να ακουμπά στο πάνω μέρος της πλάκας και στο πάνω μέρος του κάθετου καλαμιού και δύο καλάμια να ακουμπούν παράλληλα επίσης με το έδαφος στο κάτω μέρος του κάθετου, όρθιου καλαμιού και σε σχήμα ισοσκελούς τριγώνου, στο κάτω μέρος της πλάκας, προεξέχοντας από το έδαφος περίπου τρία (3) με τέσσερα (4) εκατοστά.

Ανάμεσα από τα καλάμια, του κάτω μέρους της παγίδας ρίχναμε στο έδαφος τριμμένο ψωμί, για να δελεάσουμε τα πουλιά, που ερχόμενα να φάνε, με το βάρος τους ή το κτύπημα των φτερούγων τους, γκρέμιζαν τα κάτω καλάμια, η παγίδα αποσταθεροποιούταν αμέσως, η πλάκα έπεφτε και το πουλί ως τέλειο θήραμα, παγιδευόταν, κάτω απ’ αυτήν.

Πήγα, λοιπόν και έστησα στην γωνία του λαχανόκηπου του σπιτιού μια τέτοια παγίδα, που μικροί είχαμε πολλές, πιάνοντας κοκκινολαίμηδες, πουλιά που τα ονομάζαμε κωλογιάννους και ήταν τα ευκολότερα θηράματα, τρυποφράκτες και σπάνια τις πολύ κρύες ημέρες του χειμώνα κοτσύφια, ενώ οι τσιόνες όπως λέγαμε τους σπιούνους, ήταν έξυπνα πουλιά και δεν πιάνονταν στις παγίδες μας, κάτω από τα κλαδιά μιας πορτοκαλιάς, που έφταναν ακλάδευτα μέχρι το χώμα και χαρούμενος, που το έδειξα στα παιδιά, έφυγα πηγαίνοντας στο καφενείο.

Την άλλη ημέρα το πρωΐ περιχαρής είδα από το παράθυρο του σπιτιού ότι η πλάκα είχε πέσει και περήφανος ήθελα να δείξω στα παιδιά το θήραμα, που είχα παγιδεύσει και τα φώναξα κοντά.

Πράγματι ένας κοκκινολαίμης ήταν το θύμα της παγίδας μου.

Τι το ήθελα όμως.

Η κόρη νόμιζε ότι τα πουλιά θα τα πιάναμε ως δια μαγείας ζωντανά και θα τα έβαζε στο κλουβί για να παίξει, όταν άρχισε να κτυπιέται και να ωρύεται, ξεσηκώνοντας όλη τη γειτονιά, φωνάζοντας με όλη τη δύναμή της και κλαίγοντας γοερά : «Ο μπαμπάς μου είναι ένας δολοφόνος» φώναζε, ο αδελφός της φαινόταν να μην πολυκαταλάβαινε γιατί ήταν μικρότερος, συγκεντρώθηκε όλη η γειτονιά, για να διαπιστώσει τη δολοφονία, οι γειτόνισσες και η γιαγιά της δεν μπορούσαν να την καθησυχάσουν, αυτή συνέχιζε να φωνάζει, άνοιξε την αυλόπορτα και πήγε τρέχοντας να βρει τον παππού στο καφενείο, ουρλιάζοντας σε όλη τη διαδρομή «ο μπαμπάς μου είναι δολοφόνος». Την ακολούθησα διακριτικά, πήγε βρήκε τον παππού της, κλαίγοντας, του εξιστόρησε τη δολοφονία, που είχε κάνει ο πατέρας της, όλο το καφενείο γελούσε, προσπάθησαν να της δώσουν μπισκότα ή παγωτό, μπας και ηρεμήσει, αλλά αυτή ήταν σταθερή στην άποψή της.

Μετά από λίγο την είδα να την έχει πάρει αγκαλιά ο παππούς της, να της χαϊδεύει τα μαλλιά της και να της σκουπίζει προσεκτικά τα ματάκια της, που είχαν βουρκώσει από το ασταμάτητο κλάμα, που της προκάλεσε η απερισκεψία, ο ανεπίτρεπτος παλιμπαιδισμός και ο αυθορμητισμός του πατέρα της.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους