«Μαμά, γιατί είναι τόση φασαρία έξω;» Η φωνή της μικρής μου Ήβης, λίγο πριν τα μεσάνυχτα, με χτυπά πιο δυνατά κι από τον θόρυβο στο δρόμο. «Τίποτα, αγάπη μου, να κοιμηθείς» απαντώ, ενώ η καρδιά μου...

Πλήρες Κείμενο:

«Μαμά, γιατί είναι τόση φασαρία έξω;» Η φωνή της μικρής μου Ήβης, λίγο πριν τα μεσάνυχτα, με χτυπά πιο δυνατά κι από τον θόρυβο στο δρόμο. «Τίποτα, αγάπη μου, να κοιμηθείς» απαντώ, ενώ η καρδιά μου πάλλεται γρήγορα, γιατί αυτή τη φορά - όχι όπως κάθε άλλη μέρα - δεν μπορώ να της υποσχεθώ ότι όλα είναι εντάξει.

Κάποιος τσακώνεται κάτω από το μπαλκόνι.

Σπάει μπουκάλια. Φωνές. Καταριούνται.

Κάθε κύμα φωνής ανοίγει μεγαλύτερη χαραμάδα φόβου μέσα μου.

Σηκώνομαι αμέσως και κοιτάζω τον Παναγιώτη.

Είναι και εκείνος τεντωμένος, αλλά διστάζει.

Σκέφτεται ό,τι και εγώ: Να καλέσουμε την αστυνομία; Πόσες φορές το έχουμε κάνει αυτό και κανείς δεν ήρθε ποτέ στην ώρα του; Κι αν έρθουν, τι θ’ αλλάξει; Τα ίδια γίνονται κάθε βράδυ, μα εμείς, σαν ζώα στο κλουβί, πάψαμε και να οργιζόμαστε.

Εξάλλου, στο κάτω-κάτω, δε φταίει ούτε ο τρελαμένος που φωνάζει κάτω, ούτε ο αστυνομικός που ποτέ δεν προλαβαίνει.

Έτσι δουλεύει το σύστημα, έτσι ζούμε – με ένα ρολόι να χτυπάει άγρυπνο και τη γειτονιά να μοιάζει παγίδα.

Η μάνα μου, λίγα τετράγωνα πιο κάτω, μου λέει στο τηλέφωνο: «Τέτοια ώρα, μη βγεις.

Σκέψου τα παιδιά σου». Θυμώνω που ακόμα πρέπει να με προστατεύει.

Κοντεύω τα σαράντα, και όμως χρειάζομαι τα λόγια της για να κρατηθώ όρθια. «Αν με χρειαζόσουν ΕΣΥ τώρα, θα ερχόμουν», της λέω, προσπαθώντας να κρύψω το σπάσιμο της φωνής μου. Η Ήβη δεν κοιμάται.

Με το παραμικρό θρόισμα πετάγεται και τρέχω στο δωμάτιό της κάθε δύο λεπτά.

Ψιθυρίζω να ησυχάσει, να μην ακούει, να σκέφτεται κάτι όμορφο.

Αλλά πώς να προστατέψω κάποιον από αυτό που κι εγώ δεν μπορώ να αντέξω; Έχω φυλαγμένη μια αγωνία για το αύριο που με πνίγει.

Κάποια στιγμή, τη νιώθω να βγαίνει σε λέξεις κοφτές, όταν ο Παναγιώτης με ρωτά, απολογητικά: «Θες να δοκιμάσω πάλι να μιλήσω με το δήμο; Να στείλουν περιπολία;» Γελάω κυνικά. «Κι αν σταματήσει αυτή η φασαρία, τι θα ταΐσεις το παιδί αύριο στο σχολείο; Τι θα πεις στη δασκάλα όταν της μιλήσουν τα παιδιά για τα ουρλιαχτά της νύχτας; Πώς εξηγείς σε ένα παιδί ότι παντού, πάντα, κάποιος μεγαλύτερος αδιαφορεί για την ησυχία και τον ύπνο του;» Το επόμενο πρωί, προσπαθώ να πάω στη δουλειά σαν να μη συνέβη τίποτα.

Να πιω ένα καφεδάκι πριν μπω στο τρένο.

Εκείνοι, οι γείτονες, μαζεύονται στη στάση – ίδιοι πάντα, σχεδόν όλοι χαμηλόφωνα βρίζουν το σύστημα που δεν κάνει κάτι αλλά κανένας δεν τολμά να θυμώσει ευθέως.

Κάθε φορά που πλησιάζει υπηρεσιακό μηχανάκι της αστυνομίας, όλοι κοιτάζουν αλλού, σε μια βουβή συνομοσιολογική σιωπή: «Τι να τους πεις; Εδώ βουλιάξαμε όλοι μαζί.» Οι γονείς το απόγευμα στο φροντιστήριο σχολιάζουν, κρυφοκοιτάζοντας εμένα – και κάθε μάνα που ανεβαίνει τα σκαλιά με μαύρους κύκλους: «Πώς ήταν η μάζωξη των χθεσινών; Πάλι γλέντι; Πάλι τσακωμοί;» Συζητούν, ανταλλάσσουν συμβουλές: «Πάρε τον βουλευτή», «Στείλε γράμμα στον δήμαρχο», «Πήγαινε στην εφημερίδα». Όλοι έχουν κάποιον γνωστό, που κάποτε τους υποσχέθηκε ότι θα τα λύσει όλα, αλλά ποτέ τίποτα δεν άλλαξε.

Το μεγαλύτερο πείσμα μου είναι όταν καθόμαστε το βράδυ οικογενειακώς και κάνουμε πως παίζουμε επιτραπέζιο. Ο Παναγιώτης με κοιτάει στα μάτια, μ’ εκείνο το βουβό αίσθημα ότι δεν μπορεί να με στηρίξει.

Κι εγώ νιώθω να τρέμει το υπόγειο έδαφος: όχι επειδή φοβάμαι για εμένα – μα για το ότι όλα αυτά, αργά ή γρήγορα, θα νιώσει και η Ήβη ότι δεν μπορεί να βασιστεί σε κανέναν, πέρα απ’ το σπίτι μας.

Οι σπουδές μου, το πτυχίο που μου έδινε ελπίδα για μια καλύτερη ζωή, φαντάζουν αστεία μπροστά στις καθημερινές απλές αποτυχίες του κράτους να κάνει το αυτονόητο: να μας αφήσει να κοιμηθούμε, να νιώθουμε προστατευμένοι, να ανήκουμε κάπου που δεν πρέπει να φοβόμαστε. 👀 Η ιστορία συνεχίζεται ακριβώς από κάτω 👇

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους