Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μια συστημική θεωρηση της Άλκηστης του Ευριπίδη. Μετά από χρόνια συστημικών αναπαραστάσεων στις οποίες έχω συμμετάσχει και φυσικά μετά από μήνες εκπαίδευσης ως συντονίστρια δίπλα στην Έφη Κονταξή κατάφερα να βλέπω στις κωμωδίες και τραγωδίες του θεάτρου, αλλά και της ζωής, τις ανισορροπίες στις σχέσεις, τα όρια, το χρέος και την αποκατάσταση της τάξης. ΕΓΩ ΑΝΤΙ ΓΙΑ ΣΕΝΑ φώναξε περήφανα με όλη τη δύναμη της αγάπης της στον άντρα της η Άλκηστις.

Επιφανειακά λοιπόν θαυμάζουμε μια ιστορία αληθινής αγάπης.

Μια αγάπη τόσο δυνατή που οδηγεί στην αυτοθυσία.

Γιατί χωρίς αυτόν η ζωή δεν θα έχει κανένα νόημα πια για αυτήν.

Πίσω από αυτήν την αξιοζήλευτη αγάπη μια γυναίκας προς τον σύντροφό της, μήπως βλέπουμε έναν "Σωτήρα" που αναλαμβάνει ένα βάρος που δεν του ανήκει, για να διατηρήσει ζωντανό το οικογενειακό σύστημα? Αλήθεια πόσοι άνθρωποι, μέσα στα οικογενειακά τους συστήματα, εγκαταλείπουν επιθυμίες, ανάγκες ή ακόμη και την ταυτότητά τους, απλα για να κρατήσουν την θέση τους μέσα σε αυτό το σύστημα και να μην χάσουν έτσι την αγάπη? Και φυσικά δίπλα σε έναν Σωτήρα πάντα θα βρίσκεται κάποιος που θα λαμβάνει, χωρίς καμία αίσθηση ανάληψης ευθυνών.

Βέβαια θα βιώνει εσωτερικά μια ενοχή και ένα αίσθημα χρέους που είναι αδύνατον να εξισορροπηθεί.

Και κάπως έτσι θα συντηρείται μια "ευτυχισμένη" σχέση.

Εσύ θα δίνεις χωρίς όρια και θα εξαντλείσαι κι εγω θα λαμβάνω χωρίς όρια και πάντα θα σου χρωστάω, για να συμπληρώνουμε ο ένας τον άλλον και να εξυπηρετούμε το μοντέλο σχέσης που κουβαλάμε από παιδιά.

Μέχρι πότε, θα ρωτήσει κανείς? Ακόμα και μέχρι το τέλος της ζωής για κάποιους.

Για άλλους, πιο τυχερούς, μέχρι την ώρα που θα πάνε σε κάποιον ψυχολόγο και θα δουν μόνοι τους πόσο βαθιά έχει διαταραχθεί το "δούναι και λαβείν" της σχέσης.

Και φυσικά θα καταλάβουν τότε όλα τα αισθήματα ενοχής, θυμού, απόγνωσης και θλίψης, με τα οποία η ανισορροπία αυτή συνοδεύεται.

Οι γονείς του Άδμητου, αρνούμενοι να πεθάνουν στη θέση του, αναδεικνύουν τα όρια.

Ένα άνθρωπος που θεωρεί ότι έχει το αυτονόητο δικαίωμα ο μεγάλος να θυσιαστεί για τον μικρό, είναι ένα άτομο που έχει παραμείνει σε παιδική θέση.

Ο πατέρας του λοιπόν του εξηγεί: Σου δώσαμε τη ζωή.

Δεν μπορούμε να τη ζήσουμε για σένα ή να την αρνηθούμε αντί για σένα. Ο Ηρακλής λειτουργεί ως δύναμη αποκατάστασης.

Επεμβαίνει για να επαναφέρει μια ισορροπία που οι ίδιοι οι ήρωες δεν μπορούσαν να δημιουργήσουν, ώστε το σύστημα να συνεχίσει χωρίς να παραμείνει καθηλωμένο στη θυσία, την αδικία και την ενοχή.

Αλλά για μένα το πιο σημαντικό είναι ο θάνατος.

Το τέλος, που μοιάζει οριστικό και αμετάκλητο.

Ένα τέλος που θα σε αναγκάσει να επιστρέψεις σε μία νέα αρχή μέσα σε μια εκκωφαντικη σιωπή.

Μετά την απώλεια και το βαθύ τραύμα, ποτέ κανείς δεν είναι ο ίδιος.

Σίγουρα χρειάζεται χρόνο μέχρι να ξαναβρεί τη φωνή του.

Σε μια συστημική αναπαράσταση συχνά δίνουμε χρόνο στη σιωπη, τόσο απαραίτητη για όλες αυτές τις τεράστιες εσωτερικές διεργασίες που απαιτούνται μετά από μια δυνατή μεταμορφωτική εμπειρία αυτογνωσίας, σοφίας και δύναμης.

Γιατί υπάρχουν εμπειρίες που δεν μπορούν να ειπωθούν με λόγια.

Και τότε δεν μπορεί παρά οι σχέσεις να ξαναχτιστουν.

Γιατί δεν υπάρχει πραγματική επιστροφή στο παρελθόν.

Δεν ανασταίνεται λοιπόν απλώς η Άλκηστη, μα ανασταίνεται η δυνατότητα μιας νέας μορφής σχέσης.

Ας τολμήσουμε λοιπόν όλοι τον θάνατο του ανισορροπου, γιατί μόνο αυτός δίνει στη ζωή μια δεύτερη ευκαιρία.

Ας τολμήσουμε να διεκδικήσουμε ένα μαζί που εμπεριέχει αγάπη με αναγνώριση, σεβασμό, ισοτιμία, αμοιβαιότητα, τάξη και επίγνωση. Ξένια Γιωβη - The Healing Spot Συντονίστρια συστημικων αναπαράστασεων Bowen practitioner (Master - IOS level)

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους