Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο Πάτρικ Μπόλντουιν Τζούνιορ έχει μια από τις πιο... ιδιαίτερες ιστορίες που έχω συναντήσει όσα χρόνια ασχολούμαι με αυτό το άθλημα.

Να το πάρω από την αρχή όμως.

Ο νεαρός Πάτρικ ήταν μέσα στους καλύτερους λυκείοπαιδες στην γενιά του.

Όχι πολύ μακριά.

Το 2021.

Νο 4 στην χώρα.

Κορυφαία προγράμματα "σφάζονταν" για αυτόν.

Μάλιστα, το Duke του είχε κάνει πρόταση από όταν ήταν στην πρώτη λυκείου! Εξαιρετικός movement shooter, καλογυμνασμένο και ψηλό παιδί στα 2.08 με άνεση να βάζει την μπάλα κάτω και να εκτελεί μετά από ντρίπλα.

Όλα αυτά σε ένα παιδί που ήταν ο ορισμός "παιδί του προπονητή". Ήρεμος, απλός άνθρωπος, δίχως εξάρσεις, δίχως την εφηβική τρέλα που έχουν τέτοια παιδιά.

Μόνος ουσιαστικός προβληματισμός ήταν γύρω από την ικανότητα του στην άμυνα απέναντι σε καλύτερους αθλητές και κατά πόσο μπορεί να δημιουργήσει για άλλους.

Όταν ήρθε η ώρα να επιλέξει πανεπίστημιο (είχαν κάνει επίσημη πρόταση το Duke, Kansas, Kentucky, LSU, Michigan, North Carolina, Georgetown και πόσοι άλλοι) τους αφήνει όλους παγωτό.

Επιλέγει το άσημο, πανεπιστήμιο του Μιλγουόκι όπου τα δύο τελευταία άτομα που έπαιξαν εκεί κι επιλέχθηκαν στο Draft ήταν το 1991 και το 1977.

Ο λόγος; Προπονητής ήταν ο πατέρας του ο οποίος έπαιζε το τομάρι του στην ουσία.

Μετά από 4 χρόνια ως πρώτος προπονητής είχε ρεκόρ 47-70, δεν είχε θετικό ρεκόρ σε κανένα από αυτά τα χρόνια και η καλύτερη του σεζόν ήταν η πρώτη του με 16-17 συνολικό ρεκόρ και 5η θέση στην Λίγκα του Ορίζοντα (Horizon League). Το αποτέλεσμα; Καταστροφικό για όλους.

Ο μικρός Πάτρικ έπαιξε μόλις 11 από τα 32 παιχνίδια εκείνης της σεζόν δίχως να εντυπωσιάσει.

Έδειξε όλα τα μειονεκτήματα του και ελάχιστα δυνατά σημεία.

Για ένα οποιοδήποτε παιδί, 12 πόντοι ανά αγώνα στην πρώτη του χρονιά στο κολέγιο θα πρέπει να ήταν αφορμή να χαίρεται.

Για ένα παιδί που είχε το hype του Πάτρικ ήταν απογοήτευση.

Πολλά κακά σουτ, ίσως και αποτέλεσμα της ελευθερίας που του έδωσε ο πατέρας του.

Πολλές εξεζητημένες επιλογές που δεν άρεσαν σε αναλυτές.

Τραυματισμός στην αρχή που τον πήγε πίσω, περιπέτεια με τον κορωνοϊό.

Δήλωσε μεν στο Draft, έγινε Draft και έπαιξε στο NBA κοντά 100 παιχνίδια αλλά σίγουρα δεν ήταν αυτός που περίμεναν όλοι όταν τον έβλεπαν στο λύκειο.

Μόλις 1 χρονιά έπαιξε πάνω από 10 λεπτά ανά αγώνα, στους πολύ κακούς Γουίζαρντς του 2023-2024.

Aμυντικά, εκτέθηκε, επιθετικά ήταν μονοδιάστατος. 9 λεπτά μέσον όρο συνολικά σε μια καριέρα που θα μπορούσε να ήταν πολύ διαφορετική.

Όσο για τον πατέρα του; Με μόλις 10 νίκες σε 32 αγώνες, πήρε τα μπογαλάκια του.

Μια χρονιά βοηθός στο Τζόρτζταουν και τώρα στο Βαλπαραίσο. Βοηθός.

Ίσως τελικά να μην κάνει για πρώτος προπονητής σε αυτό το επίπεδο.

Αν και θεωρείται ακόμα ένας εξαιρετικός στο player development και πολύ καλός για βοηθός.

Ίσως κάποιοι "πνίγονται" όταν πρέπει να πάρουν τις αποφάσεις και είναι πολύ καλοί στο να υποστηρίζουν ένα σύνολο, όχι να ηγούνται αυτού.

Ποιος ξέρει... Στον δικό μας ήρωα όμως, πιστεύω πως ίσως δικό μας μπάσκετ του κάνει καλό.

Ο πατέρας του ως παίκτης έπαιξε στην Βοσνία και στην Κροατία.

Ίσως για αυτό και να φέρνει τώρα τον μικρό Πάτρικ ο Ερυθρός Αστέρας.

Ίσως και να πιστεύουν πως έχουν δει κάτι σε αυτόν.

Όπως και να έχει, είναι μια ωραία ιστορία που αξίζει να την έχουμε στο μυαλό μας, όταν θα βλέπουμε τον νέο παίκτη της ομάδας του Βελιγραδίου.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους