Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Υπέροχα τα σουβλάκια, το αγαπημένο μου φαγητό με διαφορά. Καλαμάκια, τυλιχτά, μερίδες, τζατζίκια, κομμένες πίτες, φέρε μου όλο τον κατάλογο δυο φορές που έλεγε κι ο Ξιφουνων στο «Εκείνες κι εγώ». Σκίζουν και τα μπέργκερ, φτάνει η πατάτα η τηγανιτή σε άλλο επίπεδο μαζί τους.

Δεν είμαι τόσο φαν της πίτσας, αλλά υπάρχει μια συγκεκριμένη, μην κάνω διαφήμιση, που κόβω φλέβες, θα μπορούσα να την τρώω κάθε μέρα, μεσημέρι, βράδυ.

Εξαιρετική ανακάλυψη κι η κρέπα, να μην πω για την βάφλα, να ρίχνεις σπάταλα την πραλίνα να γλιστράει το παγωτό, να ξεχνάς τις θερμίδες που θα πάρεις.

Ωραία και τα ασιατικά, και κάπως πιο υγιεινά, και τα μεξικάνικα, και τα κεμπάπ και τα σάντουιτς κι όλα.

Τι δεν είναι υπέροχο; Να νιώθουμε μικρές Μαρίες Αντουανέτες, Κλεοπάτρες της Αιγύπτου, η τσαρική οικογένεια πριν τη μεγάλη μπούκα. Ναι.

Είναι ωραίο αντί να τρέχεις στο μαγαζί να σου τα φέρνουν σπίτι, είναι μια μικρή πολυτέλεια.

Κι άντε να δεχτούμε για την οικονομία της κουβέντας ότι την αξίζουμε με όσα περνάμε στην καθημερινότητά μας.

Άλλωστε άλλος περισσότερο άλλος λιγότερο όλοι έχουμε χρησιμοποιήσει υπηρεσίες ντελίβερι.

Μην ξεχνάμε, όμως, ότι το φαγητό μας το φέρνουν άνθρωποι, όχι ρομπότ.

Ότι για να έρθει η σακούλα στην πόρτα μας κάποιοι άνθρωποι μπορεί να έχουν ρισκάρει την ασφάλειά τους, να έχουν οδηγήσει στη βροχή, στον καύσωνα, στο κρύο, στον αέρα για να έρθει η παραγγελία μας στην καλύτερη δυνατή κατάσταση. Ο Λοβέρδος, αυτό το πάνχαζο γελοίο υποκείμενο, αυτός που έβλεπε τον Καλυβάτση στους ΑΜΑΝ ως Μαέβιους Παχατουρίδη και νόμιζε ότι ήταν ο οικονομολόγος Σερζ Λατούς, αυτόν που πληρώνουμε για να κάνει τον υφυπουργό είπε πριν λίγες μέρες ότι οι ντελιβεράδες κάνουν το πιο επικερδές επάγγελμα στις μέρες μας.

Οι ντελιβεράδες αυτή τη στιγμή χρειάζεται να δουλέψουν δώδεκα με δεκατέσσερις ώρες την ημέρα για να βγει το μεροκάματο.

Αναγκάζονται να δουλεύουν ως φριλάνσερς για όλες τις ολιγοπωλιακές επιχειρήσεις του φαγητού και της διανομής, λίγο από εδώ, λίγο από εκεί, λίγο παραπέρα για να βγαίνει κάτι αξιοπρεπές που τελικά επειδή δεν είναι υπάλληλοι πουθενά και σε κανέναν πληρώνουν από την τσέπη τους τις ασφαλιστικές εισφορές, κανείς δεν έχει την ευθύνη της ασφάλειάς τους αν συμβεί κάτι, βάζουν το μηχανάκι τους, τη βενζίνη από την τσέπη τους, όλα τα έξοδα συντήρησης, την προσωπική τους ασφάλεια (κράνη, μπουφάν, κτλ.), όλα.

Πολυεθνικές και success stories με το βιός και τον κόπο των άλλων και χωρίς να πληρώνουν τίποτα στο κράτος.

Κλαπ κλαπ κλαπ.

Και για να βγει το μοντέλο του φριλάνσινγκ, να παραδώσουν όσες παραπάνω παραγγελίες γίνεται κι όσο πιο γρήγορα γίνεται για να επιβιώσουν, για να μη μπουν και μέσα, για να μην τους διώξουν χωρίς αποζημίωση, θα περάσουν κι από το κόκκινο φανάρι, θα περάσουν κι από το στοπ, θα μπουν αντίθετα, θα το πατήσουν κι επειδή μιλάμε για μηχανάκια χαμηλού κυβισμού κι όχι τα τανκς από την Εκάλη που κατεβαίνουν την Κηφισίας, σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις βάζουν το δικό τους κεφάλι στον ντορβά.

Μεροκάματα του τρόμου και του θανάτου.

Προχτές ένα παιδί είκοσι χρονών άφησε την τελευταία του πνοή στην άσφαλτο στην Αγία Παρασκευή, όταν τον χτύπησε ένα ΙΧ, για να προλάβει την παραγγελία. Παιδάκι.

Πίσω το κουτί που κουβαλούσε έγραφε Wolt, φριλάνσερ, όμως, δεν «ανήκει» πουθενά, κανείς δεν πήρε την ευθύνη, καμία έρευνα δε θα γίνει για την εντατικοποίηση της δουλειάς που του πήρε τη ζωή.

Κοντά στους δέκα ανθρώπους της διανομής χάνονται έτσι κάθε χρόνο, νέοι όλοι, εκατοντάδες οι τραυματισμοί, κι επειδή είναι φριλάνσερ, ευέλικτη εργασία δηλαδή, δεν παίρνουν καμία αποζημίωση, καμία αποκατάσταση του οχήματος.

Απλώς χάνουν τη δουλειά τους, μένουν τραυματισμένοι κι άνεργοι και δε μπορούν να πληρώσουν και τις εισφορές τους.

Σήμερα θα μπορούσε να είναι μια καλή ημέρα για αυτούς.

Πιστέψτε με έχουν περισσότερη ανάγκη το μεροκάματο και τα τιπς από ό,τι έχουμε εμείς την πίτσα, τις μπύρες και το σουβλάκι ενώ θα βλέπουμε τις χορογραφίες του Μέσι και του Γιαμάλ.

Κι όμως αποφάσισαν να κάνουν στάση εργασίας, από τις εφτά το απόγευμα.

Να πιέσουν τους μεγάλους εργοδότες που έχουν πάρει εργολαβία τη διανομή και γαμάνε και τα παιδιά και τις μικρές επιχειρήσεις κι εμάς τους καταναλωτές που συνεχώς αυξάνουν το κόστος και τα κερατιάτικα στις παραγγελίες, έχουν πάει στα ύψη, και τελικά όλη αυτή η διαφορά πάει μόνο στις τσέπες τους.

Έχουν φτιάξει κι ΑΙ αφίσες και μπαίνουν σε όλες τις ομάδες των ντελιβεράδων κι απαιτούν να μη γίνει η στάση εργασίας, να φύγουν τα σωματεία, να σκάσουν οι αυριανοί πεθαμένοι στην άσφαλτο.

Έχουν πονέσει.

Τους έχει πονέσει αυτή η απεργία.

Το έχω ξαναπεί.

Να είμαστε τα πάντα.

Γαύροι, βάζελοι, χανούμια, καρντάσια, μεσομάχοι, μεσοκλάστες, ισπανόφιλοι, ποδοσφαιρόφιλοι, αλλεργικοί με το τόπι, βίγκαν, βετζετέριαν, πεσκετέριαν, να το λέμε σουβλάκι, να το λέμε καλαμάκι, να το λέμε και πάπα της Ρώμης, να το λέμε αλοιφή, να το λέμε σος, να το λέμε και Voltaren, να βάζουμε πατάτες στην πίτα, να μη βάζουμε, να πίνουμε τη μπύρα με αλκοόλ, να την πίνουμε άνευ.

Τα πάντα.

Να είμαστε τα πάντα.

Μόνο μαλάκες να μην είμαστε.

Φτιάχνουμε κάτι ωραίο στο σπίτι, παίρνουμε και τα μπυρόνια μας, τα αναψυκτικά μας, και στηρίζουμε τα παιδιά που είναι εκεί κάθε μέρα για εμάς, που είναι τα παιδιά μας, οι φίλοι μας, η τάξη μας. Νταξει;

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους