Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Στην 5η θέση τερμάτισε η Ελλάδα στο Eurobasket της ηλικιακής κατηγορίας U20.

Την ίδια θέση είχε κατακτήσει και πέρυσι, όταν είχαμε φιλοξενήσει τη διοργάνωση στο Ηράκλειο και όλοι συμφωνούσαν ότι είχαμε και πιο «πλήρες» ρόστερ, και περισσότερο «βάθος», και πιο «εξελίξιμους» παίκτες. (Τα εισαγωγικά δικά μου). Τι μας λέει αυτή η 5η θέση; Τίποτα.

Απολύτως τίποτα.

Αλλά και πάρα, πάρα πολλά.

Πριν κάνει, πάντως, ο καθένας τις υποκειμενικές του κρίσεις, ας δούμε κάτι αριθμητικό, που δεν αμφισβητείται: Η Ελλάδα στις τέσσερις τελευταίες διοργανώσεις αυτού του ηλικιακού επιπέδου, δηλαδή της «μετάβασης» από τους έφηβους στους άνδρες, μετράει δύο μετάλλια και δύο 5ες θέσεις.

Αυτές της οι κατατάξεις την φέρνουν στη ΔΕΥΤΕΡΗ θέση της Ευρώπης όσον αφορά τη συνέπεια των «φουρνιών» αυτών με τα αποτελέσματά τους. Πίσω ΜΟΝΟ από τη Γαλλία. Οι Ισπανοί, πρωταγωνιστές στις μικρές ηλικίες, στις τρεις προηγούμενες διοργανώσεις είδαν την πλάτη μας. Οι Σέρβοι το 2024 τερμάτισαν 11οι. Οι Λιθουανοί είναι φέτος εκτός οκτάδας.

Οι περσινοί πρωταθλητές Ευρώπης Ιταλοί σώθηκαν στην Α’ κατηγορία στο παρά ένα (13οι). Μην μιλήσουμε για Βέλγιο, Σλοβενία, Ισραήλ κτλ. που άγονται και φέρονται από τις φουρνιές τους.

Οι δε Γερμανοί τα δύο προηγούμενα χρόνια τερμάτισαν εκτός οκτάδας και φέτος τους στείλαμε εμείς να παίξουν για το 7-8. Οι Τούρκοι, τελευταίοι αντίπαλοί μας, μόλις… ανέκαμψαν από τη Β’ κατηγορία όπου βρέθηκαν πέρυσι.

Πού θέλω να καταλήξω; Ότι η συνέπεια, το καλό πλασάρισμα κάθε χρόνο σ’ αυτά τα Eurobasket, μόνο δεδομένο δεν είναι.

Δύσκολα το πετυχαίνουν πια ακόμα και οι Ισπανοί και οι Σέρβοι και οι Λιθουανοί και οι Γερμανοί, που πολλοί πια θεωρούν ότι μας έχουν ξεπεράσει, τρέχουν με χίλια κι εμείς αγκομαχάμε για να τους φτάσουμε και δεν κάνουμε τίποτα και δεν έχουμε ταλέντο και δεν έχουμε σουτέρ και έχουμε άσχετους στους πάγκους.

Αυτό τουλάχιστον, το αριθμητικό, οφείλουμε να το πιστώσουμε άπαντες στον Papadopoulos Konstantinos-Apostolos, που καθοδηγεί αυτή την ομάδα σ’ αυτή την τετραετία.

Πάμε τώρα στα «υποκειμενικά». Μάλλον πριν πάμε σ’ αυτά, οφείλω να κάνω έναν διαχωρισμό γιατί έτσι πρέπει.

Πολύς κόσμος εξέφρασε την ανησυχία του αυτό τον καιρό, και τις τελευταίες μέρες πολύ περισσότερο (μετά την βαριά ήττα από τη Σερβία…), για το μέλλον του ελληνικού μπάσκετ.

Στο δικό μου μάτι, όμως, που το θεωρώ και έμπειρο, υπάρχει μεγάλη διαφορά ανάμεσα στους «επαγγελματίες ανησυχούντες», που ξεχειλώνουν τις ήττες και στις επιτυχίες σιωπούν, και σ’ αυτούς που αγαπούν πραγματικά αυτόν τον χώρο και θέλουν την πρόοδό του.

Η διαφορά νομίζω ότι είναι ορατή και σε… μη έμπειρα μάτια.

Τους πρώτους απλά αυτός ο χώρος θα πρέπει να τους ανεχθεί.

Να τους κουβαλάει σαν αναγκαίο κακό.

Ο νοών νοείτω.

Τους δεύτερους ο χώρος αυτός πρέπει να τους ακούσει.

Από λόγια, προτάσεις, ιδέες που λέγονται με αγάπη και διατυπώνονται με σεβασμό δεν έχασε ποτέ κανείς.

Τι «λέει», λοιπόν, αυτή η 5η θέση; Επαναλαμβάνω, τίποτα και πάρα πολλά.

Τίποτα, γιατί από μόνη της δεν σημαίνει τίποτα.

Όπως δεν σήμανε ατομικά για κανένα παιδί που πήρε μετάλλιο, πέρα από μια προθήκη στο σπίτι του και μια αναμνηστική φωτογραφία ξαπλωμένος σ’ ένα παρκέ.

Πάρα πολλά, γιατί δείχνει ότι το επίπεδο του ελληνικού μπάσκετ είναι υψηλό.

Κι όπως συμβαίνει και στις άλλες ομάδες να παρατάσσονται με απουσίες αλλά να φέρνουν καλά αποτελέσματα, έτσι και η δική μας έγινε ομάδα κι όχι μόνο δεν διαλύθηκε, όπως προφήτευσαν διάφορες Κασσάνδρες («έρχεται τώρα το εβραϊκό παπάρι και μετά να δεις στο άψε σβήσε πώς βρισκόμαστε στη Β’ κατηγορία κι από εκεί δεν ανεβαίνεις εύκολα» μου έλεγε το απόγευμα της Τετάρτης, γελώντας μάλιστα, ένας απ’ αυτούς τους… προφήτες πριν το ματς με το Ισραήλ), αλλά αντέδρασε, έβγαλε χαρακτήρα, πίστεψαν τα παιδιά και δικαίωσαν πρώτα απ’ όλα τη δική τους την προσπάθεια.

Και τώρα; Τώρα θα αρχίσουν τα μόνιμα κλισέ «να πιστέψουν επιτέλους σ’ αυτά τα παιδιά», «να τους δώσουν χρόνο και ρόλο οι ομάδες», με μόνιμο πασπάλισμα και γκρίνια για τις θέσεις των ξένων που ολοένα και αυξάνονται και κόβουν το δρόμο των νέων.

Και δώστου συμβουλές και νουθεσίες και γκρίνια και μεμψιμοιρία και κλαυθμοί και οδυρμοί.

Σε οποιονδήποτε άλλον εκτός από τους ΠΡΩΤΟΥΣ που θα έπρεπε να είναι αποδέκτες όλων αυτών: Τα ίδια τα παιδιά.

Τα οποία μένουν, σε επικίνδυνο βαθμό, εκτός κάδρου.

Λες και… έφτασαν κάπου, και τώρα πρέπει να φροντίσουν άλλοι να τους ανταμείψουν.

Εδώ είναι το ζήτημα: Ότι ολοένα και περισσότερο τα ταλαντούχα παιδιά μας (δεν μιλάμε για όγκο εδώ, αλλά για τους πέντε-δέκα «καλύτερους» κάθε χρονιάς, αυτούς που έχουν το potential να παίξουν Euroleague και BCL και να γίνουν άνδρες διεθνείς) νιώθουν ότι με ασήμαντες επιτυχίες στα μικρά τους χρόνια ή μια καλή χρονιά το μπάσκετ τους «χρωστάει» και δεν του «χρωστάνε» αυτά.

Είναι η οικογένεια που από αδιάφορη ή απλά υποστηρικτική, όπως ήταν στα χρυσά χρόνια των ελληνικών ταλέντων, έγινε με τα χρόνια αποθεωτική και απαιτητική προς… τρίτους (παράγοντες, προπονητές, μάνατζερ) επειδή πληρώνει συνδρομές τα πρώτα χρόνια; Είναι οι μάνατζερ που μπαίνουν από νωρίς και οδηγούν τα παιδιά να αποφασίζουν με αποκλειστικό γνώμονα τα λεφτά; Είναι το ελληνικό διαβατήριο που ανοίγει «εξ ορισμού» 75 ακριβοπληρωμένες θέσεις στη GBL; Είναι η ίδια η νοοτροπία των παιδιών, που δεν δουλεύουν όπως παλιά, που παρασύρονται από τα τάμπλετ και τα κινητά, που θαμπώνονται από το NCAA χωρίς να εξετάζουν (εκτός ελαχίστων περιπτώσεων) αν το πρόγραμμα που πάνε να μπουν τους ταιριάζει; Είναι όλα αυτά, σε διαφορετικό βαθμό το καθένα για κάθε παιδί.

Είναι το «περιβάλλον», με μια λέξη.

Αυτό πρέπει να αλλάξει.

Αν ο παίκτης-ταλέντο δουλέψει για χρόνια μ’ έναν προπονητή που θα εμπιστευθεί και θα ξέρει ότι τον αγαπάει Αν δεν βιαστεί να πάει στον μεγάλο σύλλογο να σκουπίζει πάγκο, Αν κατεβάσει τη μύτη και γίνει πρωταγωνιστής σε NL1 και NL2 αντί να ψάχνει πώς θα του φτιάχνουν εντυπωσιακές φωτογραφίες ΑΙ με τα γνωστά αμερικάνικα “SIGNED” και “WELCOME” στην GBL και στην ELITE, Αν βάλει πρώτα το μπάσκετ και μετά τον τραπεζικό του λογαριασμό με τη λογική «σε τρία χρόνια θα πάρω τα δεκαπλάσια» Τότε θα ανέβει επίπεδο, σε εντυπωσιακό βαθμό. Γνώμη μου. Υποκειμενική.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους