Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Σαν σήμερα 20/7/2001 Ο Κάρλο Τζουλιάνι, το παιδί από τη Γένοβα, έγινε το παιδί όλης της Ευρώπης.

Ένα πρόσωπο που δεν ξεχνιέται, γιατί δεν ξεχνάμε πως εκείνη η μέρα άλλαξε τον κόσμο μας.

Ήταν 20 Ιουλίου 2001, όταν οι δρόμοι της Γένοβας πλημμύρισαν από δεκάδες χιλιάδες διαδηλωτές, ακτιβιστές, εργαζομένους και φοιτητές απ’ όλο τον κόσμο, που διαμαρτύρονταν ενάντια στη σύνοδο κορυφής του G8 και στην ακραία νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση.

Ήταν η εποχή που το λεγόμενο «αντιπαγκοσμιοποιητικό» κίνημα βρισκόταν στο απόγειό του – με κοινωνικά κινήματα, συλλογικότητες και οργανώσεις να ενώνουν τις φωνές τους σε μια παγκόσμια κραυγή για δικαιοσύνη, ισότητα και δημοκρατία.

Σε αυτό το σκηνικό, η κρατική καταστολή δεν άργησε να εκδηλωθεί με τον πιο ωμό και τραγικό τρόπο.

Ο 23χρονος Ιταλός διαδηλωτής Κάρλο Τζουλιάνι βρέθηκε μπροστά σε ένα όχημα της αστυνομίας, το οποίο είχε εγκλωβιστεί στη διάρκεια συγκρούσεων στην Piazza Alimonda.

Λίγο αργότερα, πυροβολήθηκε στο πρόσωπο από έναν αστυνομικό μέσα από το όχημα.

Η φωτογραφία του αιμόφυρτου Κάρλο, πεσμένου στο οδόστρωμα, έκανε τον γύρο του κόσμου και μετατράπηκε σε παγκόσμιο σύμβολο αστυνομικής αυθαιρεσίας και κρατικής βίας.

Η ιταλική κυβέρνηση, ωστόσο, έσπευσε να υπερασπιστεί τους αστυνομικούς.

Ο εισαγγελέας αποφάνθηκε ότι ο πυροβολισμός οφειλόταν σε «εξοστρακισμό» της σφαίρας και ότι ο θάνατος ήταν συνέπεια «νόμιμης άμυνας». Ο αστυνομικός αθωώθηκε.

Όσο για τον οδηγό που πάτησε το κορμί του Τζουλιάνι, δεν του ασκήθηκε δίωξη, καθώς –όπως δήλωσε το δικαστήριο– το θύμα ήταν ήδη νεκρό.

Η δίκη, η συγκάλυψη και το σοκ της κοινωνίας Η οικογένεια του Τζουλιάνι προσέφυγε στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, το οποίο καταδίκασε την Ιταλία όχι για την ίδια τη δολοφονία, αλλά για την πλημμελή και ανεπαρκή έρευνα που διεξήχθη. Το Δικαστήριο διαπίστωσε πως οι αρχές δεν έδειξαν την ελάχιστη βούληση να εξετάσουν ουσιαστικά τις συνθήκες θανάτου του νεαρού διαδηλωτή.

Η υπόθεση του Τζουλιάνι αποκάλυψε μια βαθιά κρίση δημοκρατίας στην Ευρώπη.

Για πολλούς, η Γένοβα του 2001 ήταν η στιγμή που «κάτι έσπασε». Η ωμή βία κατά των πολιτών, η απροθυμία λογοδοσίας, αλλά και οι μεθοδευμένες επιχειρήσεις καταστολής –με αποκορύφωμα τη νυχτερινή επιδρομή στο σχολείο Ντίαζ, όπου κοιμούνταν εκατοντάδες διαδηλωτές– προκάλεσαν παγκόσμια κατακραυγή.

Ένα πρόσωπο που έγινε σύμβολο Ο Κάρλο Τζουλιάνι έγινε αμέσως σύμβολο.

Όχι μόνο επειδή σκοτώθηκε, αλλά επειδή εκπροσωπούσε μια γενιά που τολμούσε να σηκώσει το ανάστημά της.

Ο θάνατός του ενέπνευσε τραγούδια, ντοκιμαντέρ, ποιήματα και αφίσες.

Η μορφή του ζωγραφίστηκε στους τοίχους από τη Λατινική Αμερική μέχρι την Αθήνα και το Βερολίνο.

Κάθε επέτειος της δολοφονίας του συνοδεύεται από εκδηλώσεις, πορείες, σιωπηλές αγρυπνίες και δημόσιες αναφορές στο όνομά του – ειδικά στην Piazza Alimonda, που μετατράπηκε σε τόπο μνήμης.

Η μητέρα του, Χαϊντε Τζουλιάνι, συνεχίζει μέχρι σήμερα να δίνει φωνή στη δικαιοσύνη και να υπενθυμίζει ότι ο Κάρλο δεν ήταν «ένα θύμα σύγκρουσης», αλλά ένα πολιτικό έγκλημα που παραμένει ατιμώρητο.

Η μνήμη δεν είναι ουδέτερη Σήμερα, 24 χρόνια μετά, το όνομα του Κάρλο Τζουλιάνι παραμένει ζωντανό.

Σε μια εποχή όπου τα κινήματα ξαναγεννιούνται και η βία των αρχών συχνά επιστρέφει με νέα προσωπεία, η ιστορία του λειτουργεί ως υπενθύμιση ότι το δικαίωμα στη διαμαρτυρία δεν χαρίζεται – κατακτιέται.

Ότι η δημοκρατία χωρίς λογοδοσία και όρια στην καταστολή, κινδυνεύει να καταλήξει ένα κενό κέλυφος. Ο Κάρλο Τζουλιάνι, το παιδί από τη Γένοβα, έγινε το παιδί όλης της Ευρώπης.

Ένα πρόσωπο που δεν ξεχνιέται, γιατί δεν ξεχνάμε πως εκείνη η μέρα άλλαξε τον κόσμο μας. Πηγή: Rosa.gr Photo: Street art - Κάρλο Τζουλιάνι | Βερολίνο

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους