Του Αη-Λια σήμερα κι εν μέσω θερινής ραστώνης με παρέσυραν και συμμετείχα σε μια από κείνες τις χωριάτικες, ανθρώπινες κι αληθινότατες λειτουργίες σε ορεινό ερημοκκλήσι, ωραιότερο απ την πιο...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Κάποια στιγμή, έγειρε στο αυτί μου αγαπημένη κυρία και μου έπιασε κουβέντα για τα δεινά του κόσμου, τελειώνοντας με το ερώτημα, «πώς γίναμε ετσι; Πώς ξε-ανθρωπέψαμε»; Ξε-ανθρωπέψαμε.

Δεν της είπα, αλλά σαν σήμερα βλέπω πέθανε ο Μυριβήλης, ο Στρατής Μυριβήλης απο την υπέροχη Συκαμνιά της λατρευτής Λέσβου, νησί, μαζί μέ τ'άλλα εκεί κοντά, σαρξ εκ της σαρκός της Ιωνίας γης Διαβάστε Μυριβήλη,«τη δασκάλα με τα χρυσά μάτια» και τη «Ζωή εν τάφω». Διαβάστε το «συννεφιάζει» του γλυκύτατου Μενέλαου Λουντέμη.

Διαβάστε το τρομερό «τίποτα νεώτερο απ'το δυτικό μέτωπο» του Εριχ Μαρία Ρεμάρκ.

Τα φοβερά «Ματωμένα Χώματα» της Διδώς Σωτηρίου. «Το νούμερο 31328» του Ηλία Βενέζη.

Ίσως ακόμα και την «Ανακωχή» και το «Εάν αυτό είναι ο άνθρωπος» του Πρίμο Λέβι.

Λίγα μόνο, από τα πολλά εργα περιγραφής πολέμου κι απανθρωπιάς που υπάρχουν.

Που αν διαβάσετε, αν δηλαδή αντέξετε και τελειώσετε κάποιο, ίσως υπάρξει ελπίδα , να ξυπνήσουν ορισμένοι απ αυτήν την σύγχρονη αντιανθρώπινη και μισανθρωπική σκοτεινιά μας.

Αν και δεν νομίζω να το επιτρέψει η αδιαφορία μας. Πίνακας: Γκερνίκα του Πάμπλο Πικάσο (1937) Μουσείο Τέχνης Βασίλισσας Σοφίας, Μαδρίτη

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους