Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Με τη Χάρη του Θεού έχω ήσυχη τη συνείδηση μου ότι σε καμιά στιγμή της επιστημονικής μου σταδιοδρομίας δεν κατέφυγα σε μέσα αναξιοπρεπή, πολλώ μάλλον παράνομα.

Επιθυμώ να αποκαλύψω εδώ ότι ουδέποτε προσέγγισα γνωστούς μου πανεπιστημιακούς ή εκκλησιαστικούς παράγοντες (και είχα άφθονους) για να συνηγορήσουν υπέρ μου.

Ακόμη, κατά τα 4 χρόνια της δικαστικής αναμονής στο ΣτΕ, αν και συνέβαινε να γνωρίζω προσωπικά τρεις δικαστές του ευρισκόμενους υψηλά στην ιεραρχία (οι οποίοι δεν γνώριζαν για την προσφυγή μου διότι βρίσκονταν σε άλλο τμήμα), δεν τους έκανα την παραμικρή νύξη! Λοιπόν, δεν έχω μετανοιώσει ούτε δευτερόλεπτο γι' αυτή την επιλογή μου.

Ποτέ δεν έζησα την εκλογή μου ως αυτοσκοπό.

Άφηνα πάντοτε την εξέλιξη των πραγμάτων στα χέρια του Θεού και στην ευθυκρισία και εντιμότητα των ανθρώπων.

Άλλωστε σε πλάγια μέσα καταφεύγει όποιος αμφιβάλλει για την αξία του έργου του.

Αισθανόμουν ότι αν ενεργούσα παρασκηνιακά θα ντρεπόμουν εφ' όρου ζωής.

Ίσως κάποιοι να χαρακτηρίσουν τη στάση μου ανόητη, αλλά συνεχίζω να πιστεύω πως η δημοκρατία δεν επιτρέπεται να μεταχειρίζεται τις μεθόδους της δικτατορίας, αλλιώς χάνει το ηθικό της πλεονέκτημα.

Κάποιοι στο Τμήμα Κοινωνικής Θεολογίας δεν μου συγχώρεσαν ότι δεν διέτριψα στις «αυλές» τους, ότι δεν τούς κολάκεψα, ότι δεν τους παρακάλεσα.

Δηλαδή δεν μου συγχώρεσαν ότι δεν πέρασα από τα ίδια εξευτελιστικά στάδια που είχαν περάσει οι ίδιοι.

Πράγματι, παραδίδοντας το υλικό μου στους εκλέκτορες και κατά τις δύο εκλογές δεν παρακάλεσα κανένα για την ψήφο του, αλλά με ευγένεια δήλωσα ότι εμπιστεύομαι την κρίση τους.

Αισθανόμουν άλλωστε ότι, αν εκλεγόμουν, θα ήθελα μελλοντικά να έχω αξιοπρεπείς υποψηφίους απέναντι μου, συναδέλφους με τους οποίους να με συνδέει ο επιστημονικός διάλογος και το συμφέρον της Εκκλησίας, και όχι υποτελείς με τους οποίους θα μας ενώνουν λυκοφιλίες και θα μας χωρίζουν ιδιοτέλειες.

Άλλωστε δεν κατάλαβα ποτέ το νόημα της παράκλησης του υποψηφίου προς τους εκλέκτορες «παρακαλώ πολύ να με ψηφίσετε» ή «θα παρακαλούσα για την ψήφο σας αν το κρίνετε» κτλ κτλ.

Εκτός από αναξιοπρεπές είναι και παράλογο.

Γιατί ένα ζητημα ευθυκρισίας παίρνει τη μορφή προσωπικής παράκλησης; Είναι χατήρι; Και ποιόν από τους παρακαλούντες υποψηφίους πρέπει να εισακούσει ο εκλέκτορας; Στην προσπάθειά μου να αντιληφθώ μήπως κάπου σφάλλω επεχείρησα να δω το θέμα αντίστροφα, να με φαντασθώ δηλαδή ως εκλέκτορα που δέχεται την επίσκεψη κάποιου υποψηφίου ο οποίος τον παρακαλεί.

Ομολογώ ότι αισθάνθηκα άβολα στη σκέψη αυτή, πραγματικά θα ντρεπόμουν.

Εκπλήρωση του σπουδαίου λειτουργήματος της πανεπιστημιακής εκλογής σημαίνει ότι την επομενη μέρα μπορείς να αντικρύζεις στα μάτια και όσους δεν ψήφισες.

Σημαίνει την εκπλήρωση του περίφημου χρυσοστομικού κριτηρίου οι όποιες εκλογές να γίνονται «μη προς φιλίαν, μη προς απέχθειαν»: δηλαδή όχι επειδή μου αρέσει κάποιος να τον ψηφίζω ή επειδή τον απεχθάνομαι να τον καταψηφίζω! Άλλωστε, εκλεγόμενος κάποιος με την αίσθηση ότι κάτι οφείλει, μόλις στη συνέχεια έλθει ο καιρός των πρώτων αποφάσεων χάνει το πρόσωπό του και τη ελευθερία του ταχύτατα, χωρίς καν να το αντιληφθή και ο ίδιος.

Στο σημείο αυτό χρειάζεται να σημειώσω κάτι που συχνά λησμονείται μέσα στο αρρωστημένο κλίμα των Πανεπιστημίων μας.

Έχει επικρατήσει να θεωρείται ότι οφείλει ευγνωμοσύνη ο εκλεγείς σε όσους τον ψήφισαν, μια ευγνωμοσύνη η οποία πρέπει να διατρανώνεται αιωνίως με την υπακοή και συμμόρφωση του.

Πρόκειται για παραλογισμό που δείχνει ακριβώς την απουσία θεσμικής συνείδησης στον τόπο μας.

Το καθήκον απέναντι στη χώρα εκλαμβάνεται ως προσωπικό χατήρι! Όσο και αν φαίνεται απίστευτο σε κάποιους, στην πραγματικότητα ο εκλεγόμενος δεν χρωστά τίποτε σε όσους τον ψήφισαν! Λησμονούμε συχνά πως η υπόθεση μιας πανεπιστημιακής εκλογής δεν ξεκινά από τον υποψήφιο ο οποίος δήθεν εκλιπαρεί να τον τοποθετήσουν κάπου.

Δεν συνίσταται σε ατομικό αίτημα επαγγελματικής τακτοποίησης.

Κάθε πανεπιστημιακή εκλογή ξεκινά από το αρμόδιο Τμήμα.

Αυτό παίρνει την πρωτοβουλία να βγει «στην αγορά» μέσω της προκήρυξης για να πληρώσει μια κενή του θέση.

Δική του ανάγκη καλύπτει, και κατ' επέκταση ανάγκη της κοινωνίας. Το Τμήμα αντιμετωπίζει έλλειψη και όχι ο υποψήφιος.

Αλλά ούτε και αυτό είναι υποχρεωμένο να τον ευχαριστεί.

Περιττεύουν οι επανειλημμένες δουλικές ομολογίες ευγνωμοσύνης και τα δεσμά που συνακόλουθα αυτές υφαίνουν.

Κανείς δέν κάνει χάρη σε κανέναν, απλώς όλοι εκπληρώνουν το χρέος τους πρός την κοινωνία και το έθνος.

Αν ένα πανεπιστημιακό Τμήμα δεν εκλέξει τον κατάλληλο, είναι υπόλογο απέναντι στον λαό ο οποίος το χρηματοδοτεί.

Αν θελήσουμε να ακριβολογήσουμε, ένας άξιος υποψήφιος που δεν εκλέγεται δεν αδικείται ο ίδιος, αδικείται όμως το πανεπιστήμιο και η κοινωνία, κατά τον ίδιο τρόπο που όταν ένας άξιος κληρικός δεν εκλέγεται επίσκοπος δεν αδικείται ο ίδιος αλλά η Εκκλησία ------------▪︎---------▪︎---------▪︎----------▪︎------- Έθνος -σκαντζόχοιρος! (Μια προσωπική μαρτυρία και κάποιοι στοχασμοί για την αναξιοκρατία των νεοελληνικών πανεπιστημίων) - Εκδόσεις Αρμός, 2011

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους