Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Πρόσωπα Λένα Παππά 31 Ιουλίου 1932 - Αθήνα, 19 Ιουλίου 2025 Επίκαιρη Λένα Παππά που μετράς κιόλας έναν χρόνο στην ανυπαρξία, σε χαιρετώ.

Αν ήσουν εδώ, τώρα που ανάβει για τα καλά του καλοκαιριού το γλεντοκόπι, αν ήσουν εδώ και δεν είχες πάρει τον ανήφορο που βγάζει στα άστρα, θα τραγουδούσες ανάμεσα στους αγαπημένους σου.

Έπειτα, όταν εκείνοι θα ‘χαν σαν τα παιδιά αλαργέψει, αργότερα, κάτι στιγμές μονάχα μετά, θα έλεγες την περίφημη φράση “από τα ποιήματα του Γ’Τόμου” σηματοδοτώντας την πορεία μιας ζωής πάνω στην ποιητική σκαλωσιά.

Δουλεύοντας αδιάκοπα απάνω στο εσωτερικό το αίσθημα και τ’ανεξήγητο της αισθήσεως, ιχνηλατώντας μες στον κόσμο της ποιήσεως που παραμένει ανερμήνευτη.

Ταξιδεύοντας σαν ηρωίδα ομηρική, εξίσου απόκοσμη όπως οι μορφές που αναπαριστούν στη μεγάλη οθόνη τα πνεύματα εκείνου του έπους.

Σαν τον Οδυσσέα που ακόμη λένε πως ταξιδεύει και φτάνει και πάλι από την αρχή στο αέναο του μύθου του πλανιέται.

Λάμνει με τις λέξεις της αρχαίας του ιστορίας.

Σαν φτάνει, η Πηνελόπη τον ρωτά για τα χρόνια της αργοπορίας του.

Εξάντλησα όλα τα ταξίδια και τις επιθυμίες μου όλες τις θάλασσες εξάντλησα ο πολύπαθος.

Ίσως δεν είμαι πια ο Οδυσσέας — σίγουρα αυτός ο Οδυσσέας που ξεκίνησα δεν είμαι έφυγα άλλος κι άλλος πια επιστρέφω.

Ετούτο το τελευταίο κρατεί η βασίλισσα, θυγατέρα της υπομονής πια και αποσύρεται πλάι στη λύρα, μες στα δώματα. Η Λένα Παππά, γράφει τις τελευταίες λέξεις της ιστορίας.

Γυρίζω πίσω, μέσα μου γυρίζω κι αυτό νομίζω είναι το πιο μεγάλο τόλμημά μου απ’ όλα. Η Λένα Παππά από τη στήλη μιας νεφέλης πιάνεται και χάνεται πέρα από τα σύνορα του ουρανού.

Η ποίησή της ήταν το μεγάλο τόλμημα, κάτι σαν το Χαμένο Άλμα που πράττουν οι μεγάλες καρδιές, μεγάλες σαν ωκεανοί που ποτέ δεν παγώνουν.

Στο φρέαρ του χρόνου ρίχνεται η ποιήτρια αφήνοντας το ποίημα να ενσωματωθεί στο δέρμα σαν φύση δεύτερη.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους