Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΟΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΕΣ ΔΕΝ ΚΑΤΑΡΡΕΟΥΝ ΜΟΝΟ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΕΧΘΡΟΥΣ ΤΟΥΣ 1) Η "αυτοαποτροπή" των δημοκρατιών Οι δημοκρατίες δεν χάνουν πρώτα τη δύναμή τους.

Χάνουν πρώτα την αυτοπεποίθησή τους.

Και όταν πάψουν να πιστεύουν οι ίδιες στις αρχές τους, αρχίζουν να φοβούνται περισσότερο την αντίδραση των ισχυρών παρά τη δική τους θεσμική υποχώρηση.

Βρήκα την σκέψη αυτή σημαντική, παρακολουθώντας τη στάση πολλών ηγετών του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης απέναντι στις επιλογές και τις δημόσιες τοποθετήσεις του Ντόναλντ Τραμπ.

Δεν αφορά όμως μόνο τον Τραμπ.

Αφορά ένα διαχρονικό πολιτικό φαινόμενο.

Τι συμβαίνει όταν οι δημοκρατίες αρχίζουν να προσαρμόζουν τις αρχές τους στον φόβο που προκαλεί η ισχύς; 2) Όταν ο φόβος γίνεται πολιτική Καμία δημοκρατία δεν απειλείται μόνο από όσους αμφισβητούν τους θεσμούς της.

Απειλείται εξίσου όταν οι ίδιες οι ηγεσίες της διστάζουν να υπερασπιστούν τις αρχές που διακηρύσσουν.

Τότε η κριτική μετριάζεται, η γλώσσα προσαρμόζεται, οι εξαιρέσεις γίνονται ανεκτές και η πολιτική μετατρέπεται σταδιακά από υπεράσπιση αξιών σε διαχείριση ισορροπιών.

Το πρόβλημα δεν είναι η διπλωματία.

Ούτε η ανάγκη συνεργασίας ακόμη και με δύσκολους ή απρόβλεπτους ηγέτες.

Αυτό αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της διεθνούς πολιτικής.

Το πρόβλημα αρχίζει όταν, για να διατηρηθεί μια πρόσκαιρη ισορροπία, υποχωρούν οι ίδιες οι αρχές που προσδίδουν αξιοπιστία στις δημοκρατίες. 3) Ο Θουκυδίδης δεν δικαιώνει την αυθαιρεσία Ο Θουκυδίδης στον «Διάλογο Αθηναίων και Μηλίων» δεν αναγνωρίζει απλώς την ισχύ έναντι του αδυνάτου με ρεαλισμό.

Καταγράφει με δραματική ακρίβεια τη λογική και τις συνέπειές της και προειδοποιεί για το πού είναι δυνατόν να οδηγηθεί ακόμη και μια μεγάλη, ισχυρή δημοκρατία, όταν η δύναμή της αποδεσμεύεται από τη φρόνηση, το μέτρο, την αυτογνωσία και τη νομιμοποίηση.. Η αλαζονεία της δύναμης μπορεί να οδηγήσει ακόμη και μια μεγάλη δημοκρατία στην αυτοϋπονόμευση.

Ο πραγματικός ρεαλισμός δεν είναι η άκριτη αποδοχή της ισχύος, αλλά η κατανόηση των ορίων της. 4) Φρόνηση δεν σημαίνει κατευνασμός Η εξωτερική πολιτική απαιτεί ευελιξία, υπομονή και σωστή επιλογή του χρόνου.

Άλλο όμως η φρόνηση και άλλο ο κατευνασμός.

Η φρόνηση προσαρμόζει την τακτική χωρίς να εγκαταλείπει τις αρχές.

Ο κατευνασμός αρχίζει όταν προσαρμόζονται οι ίδιες οι αρχές στις απαιτήσεις του ισχυρού.

Τότε ο στρατηγικός ρεαλισμός μετατρέπεται σταδιακά σε πολιτικό καιροσκοπισμό και οι προσωρινές υποχωρήσεις γίνονται μόνιμα προηγούμενα. 5) Η αυτοαποτροπή των δημοκρατιών Ίσως το πιο ανησυχητικό χαρακτηριστικό της εποχής μας είναι αυτό που θα μπορούσαμε να ονομάσουμε «Αυτοαποτροπή των Δημοκρατιών». Στην κλασική θεωρία της αποτροπής, ένα κράτος επιχειρεί να αποτρέψει τον αντίπαλό του για να μην δράσει όπως δεν θα ήθελε.

Σήμερα όμως παρατηρείται ένα διαφορετικό φαινόμενο.

Οι ίδιες οι δημοκρατίες αποτρέπουν τον εαυτό τους από το να υπερασπιστούν αποφασιστικά τις αρχές, τους θεσμούς και το διεθνές κανονιστικό πλαίσιο που οι ίδιες οικοδόμησαν.

Ο φόβος του πολιτικού κόστους, των οικονομικών συνεπειών ή της αντίδρασης ενός ισχυρού ηγέτη οδηγεί σε αυτολογοκρισία, υπερβολική αυτοσυγκράτηση και τελικά σε παθητική αποδοχή τετελεσμένων.

Έτσι, η αποτροπή παύει να λειτουργεί μόνο απέναντι στους αντιπάλους.

Αρχίζει να λειτουργεί μέσα στις ίδιες τις δημοκρατίες. ΚΑΤΑΛΗΓΟΝΤΑΣ Το πραγματικό δίλημμα των δημοκρατιών σήμερα, με τις υπάρχουσες γεωπολιτικές συνθήκες, δεν είναι αν πρέπει να συνεργάζονται με ισχυρούς ηγέτες.

Αυτό είναι συχνά αναπόφευκτο.

Το κρίσιμο ερώτημα είναι αν, προκειμένου να διατηρήσουν μια πρόσκαιρη σταθερότητα και ισορροπία, είναι διατεθειμένες να αποδυναμώσουν τις ίδιες τις αρχές που αποτελούν το θεμέλιο της ύπαρξής τους, της ισχύος και της αξιοπιστίας τους.

Οι δημοκρατίες δεν κρίνονται κυρίως όταν υπερασπίζονται τις αξίες τους απέναντι στους αδύναμους.

Κρίνονται όταν τολμούν να τις υπερασπιστούν απέναντι στους ισχυρούς.

Διότι η ιστορία δείχνει ότι οι αυτοκρατορίες καταρρέουν όταν χάνουν την ισχύ τους.

Οι δημοκρατίες, όμως, αρχίζουν να παρακμάζουν πολύ νωρίτερα.

Όταν παύουν να πιστεύουν στις αρχές και στους θεσμούς που τις συγκροτούν και που συνιστούν το κέντρο βάρους της δικής τους ισχύος.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους